Καλό θα είναι κάποια πράγματα να είναι ξεκάθαρα από την αρχή, για να μην υπάρχουν αιφνιδιασμοί και εκπλήξεις όταν έλθει η ώρα της κρίσης.

Αναφερόμαστε στον «γαλλικό» μηχανισμό χρέους που συνδέει τον ρυθμό ανάπτυξης με τη δυνατότητα αποπληρωμής των τοκοχρεολυσίων από τη χώρα μετά το 2018.

Κατ’ αρχάς κανένας δεν ξέρει αυτή τη στιγμή πώς θα δομηθεί ο ανωτέρω μηχανισμός.

Π.χ. πώς θα αποφασίζεται το επίπεδο αναφοράς (benchmark) του ΑΕΠ, που θα κρίνει αν η ελληνική οικονομία υστέρησε ή τα πήγε καλύτερα, ενεργοποιώντας τα όποια μέτρα ελάφρυνσης.

Η ανάλυση της φερεγγυότητας του ελληνικού χρέους (DSA) από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό (ESM) διαφέρει από εκείνον του ΔΝΤ υπό την έννοια ότι ο ESM βγάζει το χρέος διαχειρίσιμο υπό κάποιες προϋποθέσεις σύμφωνα με δημοσιεύματα στον Τύπο.

Πρόσφατα έγινε μεγάλη συζήτηση για τις διαφορές εκτιμήσεων μεταξύ των δυο οργανισμών, της Κομισιόν και του Βερολίνου αναφορικά με τον μελλοντικό ρυθμό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας σε βάθος δεκαετιών και τις προσπάθειες που έγιναν για την γεφύρωση τους.

Θυμίζουμε ότι η ευρωπαϊκή πλευρά θεωρεί εφικτό ένα μέσο ρυθμό ανάπτυξης της τάξης του 1,3% τις επόμενες δεκαετίες έναντι 1% του ΔΝΤ. 

H επίκληση της επιλογής για προσφυγή στη Σύνοδο Κορυφής από κορυφαία κυβερνητικά στελέχη, ώστε να βρεθεί  λύση που να ικανοποιεί την Αθήνα, επιδέχεται δύο εξηγήσεις.

Πρώτον, η κυβέρνηση πιστεύει πραγματικά ότι μπορεί να πετύχει κάτι περισσότερο στο θέμα του χρέους στη Σύνοδο Κορυφής. Για να συμβαίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να έχει λάβει κάποιες διαβεβαιώσεις από ηγέτες της ΕΕ και να έχει εξασφαλίσει ότι ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κ. Τουσκ θα συμφωνήσει να συζητηθεί. Δεν υπάρχουν ενδείξεις ούτε για το ένα, ούτε για το άλλο.

Έχουμε ακούσει πολλές φορές στο παρελθόν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρωθυπουργό, υπουργούς και άλλους να επαναλαμβάνουν δημοσίως πως η Ελλάδα έχει εκπληρώσει αυτά που της αναλογούν και περιμένει από τους εταίρους της να κάνουν το ίδιο.

Την ίδια στιγμή ή έστω λίγες μέρες αργότερα, πληροφορούμαστε από επίσημα χείλη ότι η χώρα δεν είχε εκπληρώσει όλα τα προαπαιτούμενα της αξιολόγησης και έδινε αγώνα δρόμου.

Είναι λοιπόν επόμενο να αναρωτιέται κανείς σε τι χρησιμεύουν τέτοιου είδους δηλώσεις, πέραν της δημιουργίας πρόσκαιρων εντυπώσεων σε μερίδα του κόσμου στο εσωτερικό.

Το PSI έχει καταγραφεί ως η μεγαλύτερη αναδιάρθρωση κρατικού χρέους στην ιστορία. Δικαιολογημένα. Το PSI οδήγησε σε μείωση του χρέους κατά 100 δισ. ευρώ περίπου σε ονομαστικούς όρους, όταν έγινε το 2012, και των τόκων που πληρώνει η Ελλάδα ετησίως για την εξυπηρέτηση του χρέους κατά μερικά δισ. ευρώ.

Ομως, οι ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών που προέκυψαν μετά το «κούρεμα» των ομολόγων τα οποία είχαν στα χαρτοφυλάκιά τους περιόρισαν τη μείωση του χρέους κοντά στα 60 δισ. ευρώ περίπου.