ΔΙΥΛΙΣΤΗΡΙΑ: Την ώρα που στα κανάλια και τα ραδιόφωνα γίνεται συνεχώς λόγος για τα «υπερκέρδη» των διυλιστηρίων (με μέρος της αντιπολίτευσης να ζητά την έκτακτη φορολόγησή τους), μια εντυπωσιακή ανατροπή συντελείται στην ευρωπαϊκή αγορά διύλισης.
Όπως αποκαλύπτουν οι Financial Times, τα περιθώρια διύλισης στη Βορειοδυτική Ευρώπη κατέρρευσαν από τα 54 δολάρια ανά βαρέλι στις αρχές Σεπτεμβρίου έως και τα μείον 11 δολάρια στις 5 Οκτωβρίου, για να επανέλθουν χθες κοντά στα 3 δολάρια!
Φαινόμενο που, αν ενταθεί, μπορεί να οδηγήσει ορισμένα διυλιστήρια (και) της Γηραιάς Ηπείρου σε περιορισμό της παραγωγής τους.
Αιτία, η εκτίναξη του κόστους προμήθειας αργού πετρελαίου (όχι τόσο των futures όσο του πετρελαίου φυσικής παράδοσης, η τιμή του οποίου έχει αυξηθεί πολύ περισσότερο), όπως και των ναύλων μεταφοράς, που έχουν φτάσει στη… στρατόσφαιρα. Διότι οι τιμές αρκετών διυλισμένων προϊόντων δεν ακολούθησαν στον ίδιο βαθμό.
Κι αν νομίζετε ότι πρόκειται για φαινόμενο του ευρωπαϊκού Βορρά, οι πληροφορίες της στήλης από την ελληνική αγορά δείχνουν ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Στη Μεσόγειο, τα περιθώρια διύλισης, που προηγουμένως έφταναν πάνω από τα 30-40 δολάρια το βαρέλι, έχουν υποχωρήσει από τις 2 Οκτωβρίου σε μονοψήφια επίπεδα, μεταξύ 6 και 9 δολαρίων.
Με άλλα λόγια, εκεί που ορισμένοι διεθνείς οίκοι προέβλεπαν ότι τα περιθώρια θα διατηρηθούν σε υψηλά επίπεδα για περισσότερο από δύο χρόνια, ήρθε η πραγματικότητα να τους διαψεύσει, έστω προσωρινά, μέσα σε λίγες… εβδομάδες.
ΔΙΥΛΙΣΤΗΡΙΑ ΙΙ: Τι σημαίνουν όλα αυτά για τη Motor Οil και τη Helleniq Energy; Κατά τις πληροφορίες μας, λιγότερα απ' όσα θα υπέθετε κάποιος. Κι αυτό διότι τα δύο ελληνικά συγκροτήματα έχουν επενδύσει σημαντικά στον εκσυγχρονισμό τους κι έχουν ενσωματώσει στους σχεδιασμούς τους περιθώρια της τάξης των 5-6 δολαρίων ανά βαρέλι.
Σε αντίθεση με αρκετές παλαιότερες μονάδες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης, που δεν έχουν πραγματοποιήσει ανάλογες επενδύσεις και ενδέχεται τώρα να αναγκαστούν να περιορίσουν την παραγωγή τους.
Εδώ όμως βρίσκεται και μια άλλη, συχνά παραγνωρισμένη, πλευρά της υπόθεσης. Η ύπαρξη ισχυρής εγχώριας διυλιστικής βιομηχανίας αποτελεί στρατηγικό πλεονέκτημα για την Ελλάδα, ιδιαίτερα σε περιόδους πολέμου και αναταραχής στις διεθνείς αγορές.
Εξασφαλίζει μεγαλύτερη ασφάλεια εφοδιασμού, μειώνει την εξάρτηση από εισαγωγές έτοιμων καυσίμων και πέρα από την επιδότηση τιμών στην οποία προχωρούν, μπορεί να συμβάλει στη συγκράτηση των τιμών, περιορίζοντας την έκθεση της χώρας σε ακόμη ακριβότερες εισαγωγές, όταν εμφανίζονται ελλείψεις.
Αξίζει να τα θυμόμαστε αυτά όταν η συζήτηση αρχίζει να περιορίζεται στα περί «υπερκερδών». Διότι η διύλιση αποδεικνύεται για άλλη μία φορά εξαιρετικά κυκλική δραστηριότητα.
Με μεγάλα «πάνω», αλλά και απότομα «κάτω».
ΠΑΣΟΚ: Στη μεγάλη «μάχη του Λεκανοπεδίου» που δίνει η αξιωματική αντιπολίτευση έχει αναφερθεί πολλάκις η στήλη, αφού ο νομός που συγκεντρώνει σχεδόν το μισό εκλογικό σώμα της χώρας παραμένει ο «πράσινος» αδύναμος κρίκος.
Σε βαθμό που τόσο στις προηγούμενες εθνικές εκλογές όσο και στις πρόσφατες ευρωεκλογές, είχε βρεθεί στην τρίτη ή την τέταρτη θέση, ακόμη και πίσω από το ΚΚΕ σε κάποιες περιοχές.
Αυτές τις ημέρες βρίσκεται σε εξέλιξη η πανεξόρμηση του ΠΑΣΟΚ στην Αττική και, όπως ενημερώνει η Χαριλάου Τρικούπη, «ξεχύθηκαν» στις γειτονιές της περισσότερα από 80 κλιμάκια, αποτελούμενα από 100 στελέχη, βουλευτές, ευρωβουλευτές.
Οι εξορμήσεις έγιναν σε εμπορικά καταστήματα, χώρους εστίασης και εργασιακούς χώρους, για να μάθουν οι πολίτες τις θέσεις του κόμματος. Το στοίχημα τώρα είναι «η μαζική προσέλευση» στην κεντρική πολιτική εκδήλωση την Κυριακή, στο Αιγάλεω, με ομιλητή τον Νίκο Ανδρουλάκη.
ΣΥΡΙΖΑ: Μέσα στο επόμενο δεκαήμερο θα αρχίσουν να παραιτούνται και να παραδίδουν τις έδρες τους πολλοί βουλευτές που είχαν εκλεγεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, ανεξαρτητοποιήθηκαν και οδεύουν προς την ΕΛΑΣ.
Όχι μόνο επειδή τους «ξεφώνησε» η Κουμουνδούρου δημοσιοποιώντας παλαιότερες δηλώσεις τους ότι «η έδρα ανήκει στο κόμμα» και «δεν είναι προσωπικό λάφυρο», αλλά και διότι η Αμαλίας τούς έσφιξε τα λουριά: όποιος παραιτηθεί κοντά κοντά στην προκήρυξη εκλογών δεν έχει θέση ούτε στην ΕΛΑΣ ούτε -φυσικά- στα ψηφοδέλτιά της.
Η εξέλιξη πάντως που θα είναι… για γέλια και για κλάματα, αφορά τη στάση των επιλαχόντων οι οποίοι θα κληθούν να ορκιστούν στη θέση των παραιτηθέντων: όσοι βρίσκονται καθ’ οδόν προς το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα δεν θα δεχθούν -λογικά- τις έδρες και όσοι δεν θέλουν ούτε την ΕΛΑΣ ούτε τον ΣΥΡΙΖΑ θα δηλώσουν… ανεξάρτητοι.
Πόσοι θα θελήσουν να παραμείνουν στο κόμμα με το οποίο εξελέγησαν; Αγνωστο.
Προς το παρόν έχουμε περιπτώσεις όπως του γραμματέα της ΕΛΑΣ Μίλτου Χατζηγιαννάκη ο οποίος θα παραλάβει την έδρα που παρέδωσε ο Συμεών Κεδίκογλου, του Γιάννη Δραγασάκη που κάλυψε την κενή έδρα της Έφης Αχτσιόγλου δηλώνοντας αμέσως ανεξάρτητος και άλλων, όπως του Γιάννη Καριπίδη, ο οποίος αντικατέστησε τον παραιτηθέντα Βασίλη Κόκκαλη και παρέμεινε στον ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτή η ιστορία θα τελειώσει μόνο όταν προκηρυχθούν οι εκλογές και διαλυθεί η Βουλή…
ΓΕΡΟΒΑΣΙΛΗ: Μέσα σε όλα τα παραπάνω, η Ολγα Γεροβασίλη κατάφερε να προκαλέσει οργή στον νυν ΣΥΡΙΖΑ, με τη διαρροή της ότι δεν υπάρχει πια ΣΥΡΙΖΑ για να παραδώσει την έδρα της, επειδή τα παιδιά του Κασσελάκη δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ…
Ανάμεσα σε αυτούς που άστραψαν και βρόντηξαν είναι ο γραμματέας Οργανωτικού του κόμματος, Γιάννης Μπουλέκος, αφού ήταν εκείνος που πριν από δύο χρόνια έκανε την περίφημη πρόταση μομφής εναντίον του τότε προέδρου Στέφανου Κασσελάκη, ανοίγοντας τον δρόμο για την εκπαραθύρωσή του.
Το «ε, όχι και παιδί του Κασσελάκη ο Μπουλέκος» ακούστηκε… σαν ιαχή εντός και πέριξ της Κουμουνδούρου, με τα γέλια να αφορούν και τον Παύλο Πολάκη, ο οποίος τράβηξε το χαλί από τον Στέφανο με δημόσια αυτοκριτική για την αρχική στήριξη που του παρείχε.
Και όλοι μαζί ετοιμάζουν τα επόμενα βέλη προς την κα Γεροβασίλη, εάν δεν παραδώσει την έδρα…
ΣΥΡΙΖΑ ΙΙ: Για να τα λέμε όλα, δεν πέρασε απαρατήρητη η απροθυμία της Κουμουνδούρου να ζητήσει τις έδρες και από άλλους πρώην Συριζαίους βουλευτές που ανεξαρτητοποιήθηκαν και εντάχθηκαν, διαδοχικά, στο ΠΑΣΟΚ.
Ο λόγος; Διότι τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ καλοβλέπουν μία συνεργασία με το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη, οπότε δεν θέλουν (κάθε άλλο…) να ανοίξουν την παραμικρή πληγή στη σχέση τους.
Το είπε άλλωστε χθες ο Γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Παππάς: ναι μεν δεν διαφαίνεται διάθεση συνεργασίας από τη Χαριλάου Τρικούπη αλλά «ποτέ μη λες ποτέ στην πολιτική».
Με τόσα που έχουμε δει γενικώς στην πολιτική και ειδικώς στην Αριστερά, ποιος μπορεί να διαφωνήσει;…
ΚΑΘΕΤΟΣ ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ: Πολλή σκόνη γύρω από το κρίσιμο project προκάλεσε η απομάκρυνση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ από τη θέση της πρέσβεως των ΗΠΑ στην Ελλάδα.
Αφορμή αποτέλεσε η ενεργή εμπλοκή της στην προώθηση του έργου που έχει στόχο τη μεταφορά αμερικανικού LNG στην Ευρώπη με αφετηρία την Ελλάδα.
Εμπειροι παρατηρητές ωστόσο επισημαίνουν ότι τα δύο θέματα δεν πρέπει να συνδέονται, καθώς η απόφαση της Ουάσιγκτον να προωθήσει τα ενεργειακά της σχέδια μέσω της Ελλάδας προϋπήρχε της κας Γκίλφοϊλ και κατά συνέπεια θα προχωρήσει. Σε αυτό δε συνέβαλε η έγκαιρη κινητοποίηση της ελληνικής κυβέρνησης και οι επαφές σε ανώτατο επίπεδο με μέλη της κυβέρνησης Τραμπ.
Στο ίδιο πλαίσιο ο γνωστός δημοσιογράφος Μιχάλης Ιγνατίου επισημαίνει ότι «η υπόθεση του Κάθετου Διαδρόμου ξεκίνησε με πρωτοβουλία της αμερικανικής κυβέρνησης. Ηταν στο πλαίσιο της τραμπικής πολιτικής για την ενεργειακή κυριαρχία».
Θυμίζει δε τις συχνές επαφές του Σταύρου Παπασταύρου με τον υπουργό Ενέργειας Κρις Ράιτ και με τον υπουργό Εσωτερικών Ντάγκ Μπέργκαμ, ο οποίος και ανέλαβε όλες τις διαπραγματεύσεις.
ΙΟΒΕ: Στην εποχή του Μάαστριχτ μας ταξίδεψε για λίγο η χθεσινή παρουσίαση της έκθεσης του ΙΟΒΕ, με αφορμή ερώτηση για το ενδεχόμενο να ανοίξει ξανά η συζήτηση περί χαλάρωσης των ευρωπαϊκών δημοσιονομικών κανόνων, την ώρα που μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες βρίσκονται αντιμέτωπες με αυξανόμενες πιέσεις.
Ο γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ, Νίκος Βέττας, θύμισε τα περίφημα όρια για έλλειμμα 3% και δημόσιο χρέος 60% του ΑΕΠ, σημειώνοντας ότι από τότε «έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι».
Το βασικό πρόβλημα είναι ότι τα μεγαλύτερα ελλείμματα χρειάζονται και χρηματοδότηση. Και εδώ ο κ. Βέττας έβαλε στο τραπέζι το πραγματικό δίλημμα. Είτε νομισματική χρηματοδότηση, την οποία οι κεντρικές τράπεζες αξιοποίησαν επί χρόνια, αλλά με όρια και παρενέργειες, είτε δανεισμός από τις αγορές, με τον λογαριασμό να μεταφέρεται και στις επόμενες γενιές.
ΙΟΒΕ II: Περιέγραψε, μάλιστα, ένα ιδιότυπο «μπρα ντε φερ» ανάμεσα σε τρεις πλευρές. Τις κεντρικές τράπεζες, που ζητούν από τις κυβερνήσεις να αναλάβουν τις ευθύνες τους, τις κυβερνήσεις, που επιθυμούν χαμηλότερα επιτόκια και μεγαλύτερα περιθώρια κινήσεων, και τους επενδυτές, που βλέπουν αυξημένους κινδύνους και ζητούν υψηλότερες αποδόσεις.
Και όταν ακόμη και μεγάλες οικονομίες, όπως η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία, δέχονται πιέσεις, γίνεται σαφές ότι η συζήτηση δεν είναι καθόλου θεωρητική. Πόσο μάλλον όταν στο κόστος δανεισμού προστίθεται και ο πολιτικός κίνδυνος.
Με άλλα λόγια, τους κανόνες μπορείς να τους ξανασυζητήσεις. Τους δανειστές, όμως, πρέπει να τους πείσεις.
EURONEXT ATHENS: Περί τα 100 στελέχη της ανώτατης διοικητικής ομάδας της Euronext από όλη την Ευρώπη βρέθηκαν στην Αθήνα το προηγούμενο τριήμερο και συζήτησαν για τις προοπτικές και τη στρατηγική του ομίλου.
Το πρόγραμμα περιλάμβανε και μια επίσκεψη με ισχυρό συμβολισμό: την Ακρόπολη και το Μουσείο της. Ο Στεφάν Μπουζνά, διευθύνων σύμβουλος και πρόεδρος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της Euronext, γνωστός θαυμαστής της ελληνικής ιστορίας και αρχαιολογίας, έδωσε με αυτή την επιλογή το δικό του στίγμα στη συνάντηση.
Εξίσου συμβολικό ήταν το δώρο προς κάθε συμμετέχοντα: ένα αντίτυπο της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου του Θουκυδίδη, μεταφρασμένο στις διαφορετικές γλώσσες που μιλιούνται στον όμιλο.
Το έργο του αρχαίου Ελληνα ιστορικού, με τις διαχρονικές αναλύσεις του για την εξουσία, την ηγεσία και τις αποφάσεις που καθορίζουν την πορεία των κοινωνιών, έδωσε μια διαφορετική διάσταση στις συζητήσεις για το μέλλον του ομίλου.
Αλλωστε, η φράση του Περικλή «Ή αναπαύεστε ή παραμένετε ελεύθεροι» αποτελεί συχνή αναφορά του ίδιου του Μπουζνά.
Ενα μήνυμα που αποκτά ιδιαίτερη σημασία σήμερα, καθώς η Euronext επιδιώκει να ενισχύσει τις ευρωπαϊκές κεφαλαιαγορές και να συμβάλει στη διαμόρφωση μιας πιο ανθεκτικής και ανταγωνιστικής Ευρώπης.