Τα 50ά γενέθλια του Ευρωκράτη

Ο Ευρωκράτης έχει αφιερώσει την ζωή του στο όραμα της Συνθήκης της Ρώμης. Ακόμη και στην ιδιωτική ζωή του υιοθετεί την ”διαρκώς στενότερη ενοποίηση”: η σύζυγός του είναι Γαλλίδα, η ερωμένη του Ισπανίδα και πληρώνει διατροφή στην Ελληνίδα μητέρα τού 10χρονου γιού του. Την Κυριακή, θα μοιραστεί ένα μπουκάλι Lafite 1957 με λίγους στενούς φίλους και θα κάνει μια πρόποση για τα 50ά γενέθλια της Ε.Ε., πίνοντας στην υγεία μισού αιώνα ειρήνης και ευμάρειας.

Δημοσιεύθηκε: 24 Μαρτίου 2007 - 09:17

των George Parker και Tobias Buck

Ηταν ένας μήνας που θα μείνει αξέχαστος στον Ευρωκράτη. Στις αρχές Μαρτίου βοήθησε για την σωτηρία του πλανήτη βάζοντας με την Mont Blanc πένα του μια μεγαλειώδη υπογραφή στην ευρωπαϊκή σύνοδο. Αυτή την Κυριακή, θα μοιραστεί ένα μπουκάλι Lafite 1957 με λίγους στενούς φίλους και θα κάνει μια πρόποση για τα 50ά γενέθλια της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Ο Ευρωκράτης [ελεύθερη απόδοση του Eurocrat, του ευφημισμού για την περιγραφή του τυπολάτρη θιασώτη της ευρωπαϊκής ενοποίησης σε αντιπαράθεση με τον Ευρωσκεπτικιστή] έχει αφιερώσει την ζωή του στο όραμα της Συνθήκης της Ρώμης για ”διαρκώς στενότερη ένωση.” Ακόμη και στην ιδιωτική ζωή του υιοθετεί την ευρωπαϊκή ενοποίηση: η σύζυγός του είναι Γαλλίδα, η ερωμένη του Ισπανίδα και πληρώνει διατροφή (στο πνεύμα της ευρωπαϊκής αδελφοσύνης) στην Ελληνίδα μητέρα του 10χρονου γιού του.

Επί 25 χρόνια ο αξιωματούχος του Λουξεμβούργου εργάζεται στις γραφειοκρατικές αλυκές των Βρυξελλών, ρίχνοντας εθνικούς φραγμούς και χτίζοντας ένα ”ευρωπαϊκό σπίτι.” Για το αχάριστο ευρωπαϊκό κοινό δεν είναι παρά μια ακόμη ”χοντρή γάτα” πάνω από την σουπιέρα της Ε.Ε.

O Ευρωκράτης θλίβεται για την ανακριβή και άδικη καρικατούρα που του αποδίδουν. Γνωρίζει όμως πως, όταν συνταξιοδοτηθεί στη Λιγγουρία με την επαρκή -αλλά όχι υπερβολικά γενναιόδωρη- σύνταξή του από την Ε.Ε., θα ανακαλεί τον Μάρτιο του 2007 ως την απόδειξη ότι κατόρθωσε να κάνει την διαφορά.

Η ώρα του δικού του θριάμβου, είχε εκδηλωθεί στην σύνοδο της Ε.Ε. στις 8 Μαρτίου. Πλησίαζαν τα μεσάνυχτα και τα κράτη μέλη της Ευρώπης δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν για το εάν θα θέσουν θεσμοθετημένους στόχους για την ενίσχυση της ανανεώσιμης ενέργειας.

Ο Πρόεδρος Jacques Chirac της Γαλλίας θα υπέγραφε μόνον εάν συνυπολογιζόταν ο πυρηνικός κλάδος της Γαλλίας. Η αντι-πυρηνική Αυστρία αρνείτο να υποκυψει στις απαιτήσεις του. Ηταν η ώρα για να χρησιμοποιήσει ο Ευρωκράτης το πιο δυνατό όπλο του: δημιουργική σύγχυση.

”Γιατί δεν κάνουμε μια αναφορά στα πυρηνικά στην παράγραφο 7, μετά κάνουμε παραπομπή σε άλλη αναφορά στην παράγραφο 11 και τη συνέχεια να κάνουμε παραπομπή σε μια έρευνα που κανείς δεν θυμάται να διάβασε;” είπε, προσπαθώντας να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό του.

Σε όλο το τραπέζι επικράτησαν απορημένες ματιές. ”Τι ακριβώς εννοεί;” ρώτησε ένας διπλωμάτης. ”Ακριβώς,” απάντησε ο Ευρωκράτης. Η Γαλλία και η Αυστρία υπέγραψαν, το σχέδιο των ανανεώσιμων συμφωνήθηκε και ο κόσμος ξαφνικά έδειχνε πιο πράσινος.

Ο Ευρωκράτης έχει δουλέψει σκληρά για να βρει την πεμπτουσία της ρυθμιστικής πολιτικής της Ε.Ε. -το όνειρο για τους περισσότερους από τους 30.000 και πλέον αξιωματούχους που δουλεύουν στις υπηρεσίες της ένωσης.

Για έναν Λουξεμβούργιο φοιτητή νομικής, η Ε.Ε. ήταν ένας προφανής προορισμός: ένα έργο κατασκευασμένο στα θεμέλια της ειρήνης και της αμοιβαίας κατανόησης και ένας διεθνικός τρόπος ζωής στηριγμένος στην εργασιακή ασφάλεια, την δωρεάν εκπαίδευση και την σίγουρη σύνταξη. Ο Ευρωκράτης φοίτησε στο Κολλέγιο της Ευρώπης στη Μπριγκ, πριν μαζί με όλους τους πολύγλωσσους συμφοιτητές του αναλάβουν μια θέση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, 60 μίλια μακριά από τις Βρυξέλλες.

Ηταν ωραία εκείνη την εποχή. Οταν πέρασε τις εξετάσεις του έγινε ένας πλήρης Ευρωκράτης, περνώντας τα απογεύματα συζητώντας για την ευρωπαϊκή ενοποίηση με νεαρές γυναίκες που φορούσαν ιταλικά κοστούμια. Ο Jacques Delors, ο δυναμικός Γάλλος πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ήταν το ινδαλμά του. Η ενιαία αγορά είχε ολοκληρωθεί, το ευρώ είχε γεννηθεί, τα κρατικά μονοπώλια είχαν καταργηθεί και η ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική είχε πάρει μορφή: οι Βρυξέλλες ήταν ο ιδανικός τόπος.

Οταν αποχώρησε το 1995 ο Delors, υπήρξε μια αίσθηση κενού. Ορισμένα καθοδηγητικά δεδομένα εκτροχιάστηκαν - το έργο έγινε πλέον πιο ορθολογιστικό. Εκνευριστικοί νέοι κανόνες εφευρέθηκαν για να καταπολεμηθεί η διαφθορά και ο νεποτισμός στο σύστημα, ενώ τα μέσα ενημέρωσης σκανδαλωδώς φούσκωναν τα προβλήματα.

Ομως η καριέρα του Ευρωκράτη συνέχισε να ανθίζει. Παρά τις ορδές των αχάριστων ευρωσκεπτικιστών, πάντα προσπαθούσε να εξηγήσει ότι μια ρύθμιση των Βρυξελλών αντικαθιστά 25 τουλάχιστον εθνικούς νόμους και ”ανοίγει” την ενιαία αγορά. Ηταν υπερήφανος για τον επακριβή ορισμό του μεγέθους της μπανάνας, που αποφάσισε ότι θα πρέπει ”να εκφράζεται πάντα σε εκατοστά και να μετράται κατά μήκος της εξωτερικής κυρτής πλευράς του φρούτου, από το τέλος του ανθού έως την βάση του ποδίσκου”.

Οταν μετατέθηκε στην κορυφαία διεύθυνση ανταγωνισμού της Κομισιόν, αγωνίστηκε πολλά χρόνια για να επιβληθεί στο πορτογαλέζικο καθεστώς επιδοτησης χάλυβα. Κατάφερε μια φορά να επιβάλλει σε μια εταιρία να επιστρέψει 3,5 εκατ. ευρώ μια φορά. Η απόφαση ανατράπηκε τέσσερα χρόνια αργότερα από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, εξαιτίας διαδικαστικού σφάλματος, αλλά ο Ευρωκράτης συνέχιζε ασταμάτητος την ανηφόρα του.

Ολ’αυτά μέχρι σήμερα, βέβαια. Κάποιοι καταδικάζουν το γεγονός ότι υπάρχουν πάρα πολλοί Λουξεμβούργιοι σε ανώτατες θέσεις, αλλά πολλοί λίγοι Βούλγαροι. Δύσκολα θα δει άλλη προαγωγή. Η Λιγγουρία περιμένει. Αλλά ο Ευρωκράτης θα γιορτάσει τα γενέθλια της Ε.Ε. την Κυριακή, πίνοντας στην υγεία μισού αιώνα ειρήνης και ευμάρειας στην Ευρώπη.

© The Financial Times Limited 2007. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation