Η... παραδοσιακή επίθεση στους οίκους αξιολόγησης

Έχει γίνει παράδοση πια. Σε κάποιο σημείο οποιασδήποτε κρίσης ρευστότητας, οι οίκοι αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας -Moody’s, Fitch, Standard & Poor’s– δέχονται επικρίσεις γιατί έδωσαν στα προβληματικά χρεόγραφα υψηλές βαθμολογίες στην αρχή και στη συνέχεια άργησαν πολύ να τα υποβαθμίσουν. Θα υπάρχουν όμως πάντα κάποιοι δανειζόμενοι που χρεοκοπούν και κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τους οίκους γι’ αυτό.

Δημοσιεύθηκε: 17 Αυγούστου 2007 - 11:41

Editorial Comment

Έχει γίνει παράδοση πια. Σε κάποιο σημείο οποιασδήποτε κρίσης ρευστότητας, οι οίκοι αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας -η Moody’s, η Fitch και η Standard & Poor’s– δέχονται επικρίσεις γιατί έδωσαν στα προβληματικά χρεόγραφα υψηλές βαθμολογίες στην αρχή και στη συνέχεια άργησαν πολύ να τα υποβαθμίσουν. Οι βαθμολογίες που δόθηκαν σε ομόλογα με αντίκρυσμα στεγαστικά δάνεια των ΗΠΑ αντιμετωπίζουν προβλήματα, αλλά δεν έχει νόημα να προκληθεί καθολική παρέμβαση των αρχών.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θέλει να μάθει γιατί κάποια ομόλογα με αντίκρυσμα στεγαστικά δάνεια έλαβαν υψηλές βαθμολογίες και γιατί κάποια άλλα δεν υποβαθμίστηκαν εγκαίρως. Στις ΗΠΑ, το ζήτημα επίσης συζητείται σε επίπεδο Κογκρέσου.

Εν μέρει, αυτό οφείλεται στην παρανόηση όσον αφορά στη δουλειά των οίκων αξιολόγησης. Δεν προβλέπουν πότε θα πέσει ένα ομόλογο, ούτε συνιστούν μια βαθμολογία ΑΑΑ εις βάρος άλλης. Αυτό που κάνουν είναι να αποτιμούν την οικονομική ισχύ ενός δανειζομένου και την πιθανότητα να ξεχρεώσει, ακόμη και σε περιόδους οικονομικής πίεσης.

Αν κάποιος επαγγελματίας επενδυτής αγοράζει ομόλογα μόνο με βάση την πιστοληπτική ικανότητα, θα πρέπει να βρει άλλη δουλειά.

Εν μέρει, όμως, οι έρευνες των κρατικών αρχών καταδεικνύουν τη θεμελιώδη σύγκρουση συμφερόντων που υπάρχει στους οίκους αξιολόγησης. Προσφέρουν βαθμολογίες στους επενδυτές, αλλά πληρώνονται από τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις που αναλαμβάνουν και εκδίδουν ομόλογα. Οι εκδότες θέλουν υψηλές βαθμολογίες αξιολόξησης και ψάχνουν ανάμεσα στους οίκους να βρουν ποιος θα τους δώσει την καλύτερη.

Αυτή η σύγκρουση συμφερόντων είναι γνωστή, παλαιά και δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Μια ριζική λύση που θα έκοβε τους οικονομικούς δεσμούς ανάμεσα στους εκδότες και τους οίκους βρίσκεται μάλλον εκτός της δυνατότητας της Κομισιόν ή του Κογκρέσου. Οι έρευνές τους θα πρέπει αντί γι’ αυτό να επικεντρωθούν σε συγκεκριμένες συγκρούσεις συμφερόντων που αφορούν σε χρηματοοικονομικές καινοτομίες, όπως οι τιτλοποιημένες ενυπόθηκες πιστώσεις.

Οι οίκοι αξιολόγησης έδωσαν βαθμολογίες ΑΑΑ στα λιγότερο επικίνδυνα κομμάτια των χρεογράφων που προέκυψαν από την τιτλοποίηση ενυπόθηκων δανείων. Αυτό βοήθησε τις τράπεζες να τα πουλήσουν αλλά επίσης έδωσε την εσφαλμένη εντύπωση ότι οι κίνδυνοι είναι ίδιοι με εκείνους που αντιμετωπίζει ένα ομόλογο του αμερικανικού δημοσίου με βαθμολογία ΑΑΑ. Οι οίκοι θα πρέπει να βρουν τρόπους να γίνει σαφέστερη η διαφορά.

Το subprime είναι μια νέα αγορά και δεν έχει μακρά ιστορία για να γνωρίζουμε πώς συμπεριφέρεται σε δύσκολους καιρούς. Οι οίκοι αξιολόγησης προφανώς ήταν υπέρμετρα αισιόδοξοι με τα χρεόγραφα του subprime. Θα υπάρχουν όμως πάντα κάποιοι δανειζόμενοι που χρεοκοπούν, αλλά κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τους οίκους γι’ αυτό.

© The Financial Times Limited 2007. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation