Οι αλλαγές στις αρχές ελέγχου δεν είναι πανάκεια

Η κρίση σαφώς οδήγησε στην ανάγκη αλλαγής του τρόπου επόπτευσης των χρηματοοικονομικών ομίλων. Εάν, όμως, δεν μάθουν και οι ίδιοι να προστατεύονται, τότε η όποια αλλαγή θα είναι ανώφελη.

Δημοσιεύθηκε: 15 Απριλίου 2008 - 12:34

Οι αλλαγές στις αρχές ελέγχου δεν είναι πανάκεια

Οι καλεσμένοι με… άποψη δεν είναι ευπρόσδεκτοι σε ένα χαρούμενο βραδινό πάρτι. Το δείπνο μεταξύ τραπεζιτών και «δημιουργών» της οικονομικής πολιτικής, μετά τη σύνοδο του G7, πρόσφερε ευκαιρία επαφών με στόχο την αποτροπή νέων κρίσεων στο μέλλον. Ταυτόχρονα, τέθηκε υπό εξέταση η επιθυμία των κυβερνήσεων για αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας των αρχών ελέγχου.

Αλλά ενώ η αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας των εποπτικών αρχών είναι απαραίτητη, εάν οι πολιτικοί επιθυμούν να προστατευτούν έναντι νέων κρίσεων στο μέλλον και όχι μόνο της τρέχουσας, θα πρέπει να πείσουν και τους τραπεζίτες να είναι περισσότερο προσεκτικοί.

Η έκθεση του Financial Stability Forum προς τους υπουργούς Οικονομικών του G7 περιελάμβανε μια σειρά μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν στον τρόπο λειτουργίας των αρχών επόπτευσης, λαμβάνοντας αφορμή από την τρέχουσα πιστωτική κρίση.

Ζητά σκληρότερα μέτρα για το ύψος των αποθεματικών των τραπεζών, ιδιαίτερα αυτών που διαθέτουν δομημένα επενδυτικά προϊόντα, περισσότερο επιτακτική παρακολούθηση των επιπέδων ρευστότητας που διαθέτουν, σκληρότερους κανόνες για τη διαχείριση ρίσκου αλλά και αναθεώρηση των κανόνων που ισχύουν για τις αποτιμήσεις των τραπεζικών επενδύσεων.

Όμως, οι κανόνες ισχύουν μόνο υπό συγκεκριμένες συνθήκες και ο τρόπος διαχείρισης των τραπεζικών κεφαλαίων αλλά και της ανάληψης ρίσκου συνήθως δεν τους ακολουθεί.

Ο κανόνας θα πρέπει να είναι ξεκάθαρος ώστε οι «εκτός» να μπορούν εύκολα να κατανοήσουν ότι ακολουθείται. Επίσης, θα πρέπει να υπάρχει κάποιος ο οποίος θα πιέζει για την εφαρμογή. Επίσης, σε περίπτωση μη εφαρμογής θα πρέπει να υπάρχουν επιπτώσεις. Διαφορετικά ο ορισμός κανόνων λειτουργίας ενός κλάδου είναι απλώς μία… φαντασίωση.

Τα πρόσφατα στοιχεία απέδειξαν ότι ο τρόπος διαχείρισης του ρίσκου από τις τράπεζες δεν είναι ξεκάθαρος. Οι μέτοχοι, από την πλευρά τους, οι οποίοι σαφώς δεν επιθυμούν να δουν τις τράπεζες να καταρρέουν, βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα ισχυρό δίλημμα, καθώς οι βραχυχρόνιες αποδόσεις τους ενισχύονται όταν μία τράπεζα ρισκάρει περισσότερο.

Όμως, οι περιπτώσεις της Bear Stearns και της Northern Rock απέδειξαν ότι οι επιπτώσεις από την ανάληψη υψηλού ρίσκου πέφτουν στις πλάτες των φορολογουμένων.

Σίγουρα θα πρέπει να υπάρξει αλλαγή στον τρόπο επόπτευσης. Θα πρέπει, όμως, να υπάρξει και αυτοεπόπτευση.

Η επόμενη κρίση θα προκληθεί από κάτι εντελώς διαφορετικό (και όχι από τα δομημένα, υψηλού κινδύνου, επενδυτικά προϊόντα). Αλλαγές μόνο στους κανόνες απλώς θα οδηγήσουν τις τράπεζες στην αναζήτηση άλλων τρόπων δράσης.

Η μεγαλύτερη δύναμη της αυτοεπόπτευσης είναι ότι οι insiders γνωρίζουν πολύ καλά τη συμβαίνει: μπορεί να μην είναι πρόθυμοι να δράσουν, αλλά έχουν περισσότερες ευκαιρίες να ανακαλύψουν τους νέους κινδύνους. Οι αρχές θα πρέπει να πείσουν τις τράπεζες να αυτοελέγχονται.

© The Financial Times Limited 2008. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation