Richard Tomkins: Δάσκαλε που δίδασκες…

Ποια θα ήταν η αντίδρασή σας εάν προέκυπτε πως ο υπουργός της κυβέρνησης που επιλαμβάνεται της πρόληψης της εγκληματικότητας, συλλαμβανόταν για μικροκλοπές; Εάν κατηγορούταν το ”αφεντικό” της ρυθμιστικής αρχής του χρηματιστηρίου για χειραγώγηση εκ των έσω; O Richard Tomkins σε ένα απολαυστικό άρθρο για την υπερβολική ταχύτητα...

Δημοσιεύθηκε: 15 Μαΐου 2004 - 15:04

του Richard Tomkins

Ποια θα ήταν η αντίδρασή σας εάν προέκυπτε πως ο υπουργός της κυβέρνησης που επιλαμβάνεται της πρόληψης της εγκληματικότητας, συλλαμβανόταν για μικροκλοπές;

Εάν κατηγορούταν το ”αφεντικό” της ρυθμιστικής αρχής του χρηματιστηρίου για χειραγώγηση εκ των έσω; Πιθανότατα θα συγκλονιζόσασταν που θεωρήθηκαν ικανοί για τις δουλειές που ανέλαβαν και θα περιμένατε να παραιτηθούν.

Οπότε, παρακαλώ ακολουθήστε το συλλογισμό μου στο ακόλουθο παράδοξο. Στην Αγγλία, ο υπουργός της κυβέρνησης που ευθύνεται για την οδική ασφάλεια είναι ο υπουργός Μεταφορών, Kim Howells.

Την περασμένη εβδομάδα, σε μια συνέντευξή του στους Financial Times, έκανε κήρυγμα στους οδηγούς για την ανάγκη μείωσης της ταχύτητα των οχημάτων, προτρέποντάς τους να σταματήσουν να γκρινιάζουν για τις κάμερες της Τροχαίας και τα ”σαμαράκια” στους δρόμους και αναφέροντας πως θα ήθελε να δει περισσότερες πινακίδες με ανώτατη επιτρεπόμενη ταχύτητα 35χλμ. στις κατοικημένες περιοχές, ώστε να περιοριστούν τα ατυχήματα και να σώζονται ανθρώπινες ζωές.

Ωστόσο, στην ίδια συνέντευξη, ο κ. Howells αποκάλυψε πως είχε συλληφθεί και ο ίδιος για υπερβολική ταχύτητα – όχι μία, αλλά τρεις φορές!

Συμπτωματικά, λίγες μέρες πριν, ένας άνθρωπος καταδικάστηκε ότι είχε καταπατήσει το ανώτατο όριο ταχύτητας των 110 χλμ. στους αγγλικούς αυτοκινητόδρομους, καθώς οδηγούσε με ταχύτητα 170 χλμ. / ώρα στη νέα λεωφόρο Μ6.

Η υπόθεση αυτή ήταν ασυνήθιστη, όχι λόγω της υπερβολικής ταχύτητας του οχήματος, ούτε καν επειδή, μετά την καταδίκη του, ο αυτοκινητιστής υπερασπίστηκε την οδήγησή του ως ασφαλή, αλλά επειδή ο αυτοκινητιστής ήταν ο γενικός Διευθυντής της Τροχαίας στην ευρύτερη περιοχή του Manchester, ο αστυνόμος Steve Thomas.

Στην ιστοσελίδα του, το Υπουργείο Μεταφορών περιγράφει την υπερβολική ταχύτητα ως ”ένα σοβαρό και ποινικό αδίκημα”. Είναι, όμως; Όσο μπορώ να γνωρίζω, κανείς δεν ασχολήθηκε με τις αποκαλύψεις του κ. Howells και ούτε αυτός, ούτε ο κ. Thomas έχουν χάσει, ή κινδυνεύουν να χάσουν τις δουλειές τους.

Οι δυο περιπτώσεις καταδεικνύουν την αμφιθυμία μας αναφορικά με την υπερβολική ταχύτητα. Από τη μία, η υπερβολική ταχύτητα αποτελεί συχνά τον βασικό παράγοντα που προκαλεί ατυχήματα, θανάτους και τραυματισμούς, και ως εκ τούτου, την καταδικάζουμε.

Από την άλλη, καθώς οι περισσότεροι οδηγοί υπερβαίνουν κάποιες φορές τα όρια ταχύτητας χωρίς να προκαλούν ατυχήματα, διστάζουμε να θέσουμε τις περιπτώσεις των κ. Howells και Thomas στην ίδια μοίρα με εγκληματίες που απατούν, δολοφονούν ή κλέβουν εθελούσια.

Στην Αγγλία, αυτά τα ζητήματα ήλθαν στο προσκήνιο λόγω της αλλαγής της κυβερνητικής στάσης στην υπερβολική ταχύτητα. Αυτό προκάλεσε πολλαπλασιασμό της χρήσης της κάμερας, η οποία φωτογραφίζει αυτόματα τις πινακίδες κυκλοφορίας των αυτοκινήτων που υπερβαίνουν τα όρια, αυξάνοντας κατά πολύ τον αριθμό των οδηγών που καλούνται να πληρώσουν πρόστιμα και πόντους επιβάρυνσης στην άδεια οδήγησής τους.

Οι κάμερες έχουν διχάσει τους Bρετανούς: η πλειοψηφία τις υποστηρίζει, θεωρώντας πως πρέπει να είσαι τρελός να αντιτίθεσαι σε κάτι που σώζει ζωές.

Κάποιοι πάλι, τις θεωρούν υπερβολικά καταπιεστικές και τις αντιμετωπίζουν σαν σύμπτωμα της αντιπάθειας του Εργατικού Κόμματος προς τα αυτοκίνητα.

Μακάρι να μπορούσα να μοιραστώ τη σιγουριά μιας από τις δυο πλευρές. Όντως, η υπερβολική ταχύτητα προκαλεί απώλεια ανθρώπινων ζωών και οι κάμερες μπορούν να διατελέσουν ρόλο στην μείωση των ατυχημάτων.

Ωστόσο, αν και προσωπικά δεν έχω συλληφθεί (ακόμη), μπορώ να

αντιληφθώ τον λόγο που έχουν προκαλέσει ένα αίσθημα αδικίας σε αυτούς που συνελήφθησαν.

Δεν υφίσταται, φυσικά, κάποια καθορισμένη ασφαλής ταχύτητα για τα οχήματα, εκτός εάν πρόκειται για ταχύτητα βαδίσματος. Η ταχύτητα ενέχει κίνδυνο και τα όρια ταχύτητας είναι ένα άμεσο εργαλείο για τον περιορισμό του.

Σε μια αστική περιοχή, ένα όριο ταχύτητας της τάξεως των 50 χλμ. μπορεί να ακούγεται λογικό, αλλά στην πραγματικότητα, σε μια πόλη όπως το Λονδίνο, με τα πολυσύχναστα μαγαζιά και τους δρόμους με τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα στη σειρά, ίσως είναι πάρα πολύ.

Αντιθέτως, υπάρχουν κάποιοι δρόμοι στο Λονδίνο, όπως μεγάλες αρτηρίες και λεωφόροι με καλή ορατότητα, στους οποίους τα 50 χλμ. φαίνονται καταπιεστικά.

Προσωπικά, οι κάμερες που θα ήθελα να δω είναι αυτές που θα μπορούσαν να σταματήσουν τους ανθρώπους που οδηγούν απρόσεκτα σε κατοικημένες περιοχές, με εμφανή αδιαφορία για την ασφάλεια των υπόλοιπων.

Ωστόσο, λίγες κάμερες τοποθετούνται σε τέτοιες περιοχές, καθώς δεν θα συλλάβουν αρκετούς ανθρώπους να υπερβαίνουν τα όρια ταχύτητας, ώστε να δικαιολογήσουν τη δαπάνη.

Αντιθέτως, οι κάμερες τείνουν να συγκεντρώνονται σε σημεία που οι περισσότεροι άνθρωποι υπερβαίνουν τα όρια ταχύτητας – σε μεγάλες αρτηρίες και λεωφόρους με ελάχιστους προφανείς κινδύνους.

Η αίσθηση αδικίας απορρέει από το ότι οι άνθρωποι που συλλαμβάνονται μέσω των καμερών, δεν είναι απαραίτητα αυτοί που προκαλούν τους μεγαλύτερους κινδύνους - και όντως, οι πιο επικίνδυνοι γνωρίζουν τους τρόπους να μην συλλαμβάνονται.

Ωστόσο, ίσως όλα αυτά είναι ”ψιλά γράμματα”. Όσο αυξάνεται η αξία που προσάπτεται στην ανθρώπινη ζωή, γινόμαστε ολοένα και λιγότερο ανεκτικοί σε οτιδήποτε την απειλεί.

Θεωρώ ωστόσο πως, στην όλη προσπάθεια θα έπρεπε να υπάρχει μεγαλύτερη ευαισθησία. Έχοντας δαπανήσει το μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα, προσπαθώντας να επιταχύνουμε την κίνηση, οι κυβερνήσεις έχουν μεγάλη εκπαιδευτική δουλειά να πραγματοποιήσουν, στην προσπάθειά τους να την επιβραδύνουν.

Θα μπορούσαν να αρχίσουν πείθοντας πως οι κάμερες μειώνουν τους θανάτους και τους τραυματισμούς. Μέχρι στιγμής, η μοναδική σχετική έρευνα που πραγματοποιήθηκε πιλοτικά στην Αγγλία έχει αμφιλεγόμενα συμπεράσματα που κυμαίνονται από 67% μείωση των απωλειών έως 15% αύξηση!

Οι κυβερνήσεις οφείλουν να εξηγήσουν επίσης κάποια παράδοξα. Για παράδειγμα, εάν η ταχύτητα σκοτώνει, γιατί κάποιες από αυτές πασχίζουν να αυξήσουν τα όρια, για τον περιορισμό της κυκλοφοριακής συμφόρησης;

Εάν η ταχύτητα είναι το ίδιο επικίνδυνη με τη μεθυσμένη οδήγηση λ.χ., γιατί επιτρέπεται η ελεύθερη επιτάχυνση στα οχήματα έκτακτης ανάγκης;

Και αφού η υπερβολική ταχύτητα είναι τόσο σοβαρό αδίκημα, γιατί επιτρέπεται να επιβαρύνονται με τέτοια αδικήματα υπουργοί μεταφορών και διοικητές Τροχαίας, χωρίς να καλούνται να παραιτηθούν;

© The Financial Times Limited 2004. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation