Η Ευρώπη χρειάζεται ισχυρότερη Κομισιόν

Κρίνοντας πως η γαλλογερμανική πρόταση είναι αναποτελεσματική, οι Guy Verhofstadt, Jacques Delors, Romano Prodi καταθέτουν το δικό τους σχέδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης με ισχυρό ρόλο της Κομισιόν.

Δημοσιεύθηκε: 3 Μαρτίου 2011 - 12:45

Guy Verhofstadt, Jacques Delors και Romano Prodi

Τις επόμενες δύο εβδομάδες θα αποδειχτεί κατά πόσον οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν τα κότσια να αντιμετωπίσουν τα βαθύτερα οικονομικά προβλήματα της Ευρώπης. Ορισμένα κράτη-μέλη παραμένουν εκτός ευρωζώνης, όμως ακόμα και εκείνα δεν έχουν ανοσία από τον κίνδυνο που συνεπάγεται η μη συντονισμένη στρατηγική ανάπτυξης.

Την προηγούμενη φορά που συναντήθηκαν οι ηγέτες της Ε.Ε., στις αρχές Φεβρουαρίου, βρέθηκαν ενώπιον της γαλλογερμανικής πρότασης για ένα σύμφωνο ανταγωνιστικότητας. Η αντίδραση από αρκετούς συμμετέχοντας ήταν περιφρονητική λόγω τόσο των άκομψων χειρισμών στην παρουσίαση της πρότασης όσο και του περιεχομένου της. Τώρα χρειάζεται μία εναλλακτική λύση.

Οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Γερμανίας δικαίως σημειώνουν ότι η Ευρώπη χρειάζεται πιο αποτελεσματική οικονομική διακυβέρνηση. Θα πρέπει όμως οι ηγέτες να συμφωνήσουν στο ποιοι τομείς θα περιλαμβάνονται και στον τρόπο επίτευξης του στόχου. Εκεί, όμως, βρίσκεται το σημείο τριβής.

Ανά την Ευρώπη, από τη Σκανδιναβία μέχρι τη Μεσόγειο, υπάρχει πληθώρα διαφορετικών οικονομικών μοντέλων, όπου περιλαμβάνονται συστήματα με χαμηλή φορολογία, με υψηλή κατανάλωση, με μεγάλη φορολογία, με χαμηλή κατανάλωση κοκ. Ο σχηματισμός μιας φόρμουλας για όλους δεν είναι εύκολη υπόθεση. Αυτό, πάντως, είναι έργο της Κοσμισόν, όχι μιας κλίκας δύο ή τριών χωρών, που θέλουν να επιβάλουν ένα μοντέλο σε όλους τους άλλους.

Η γαλλογερμανική πρόταση βασίστηκε στο μοντέλο της διακυβερνητικής άσκησης πίεσης, το οποίο κατ’ επανάληψη έχει αποδειχτεί αναποτελεσματικό. Δεν μπορεί να αποδώσει γιατί δεν μπορεί να επιβάλει πειθαρχία και να κρίνει αμερόληπτα. Τόσο η στρατηγική της Λισαβόνας για την ανάπτυξη όσο και το σύμφωνο σταθερότητας και ανταγωνιστικότητας δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες, επειδή τα κράτη-μέλη διστάζουν να επιβάλουν κυρώσεις αλλήλους. Αντιθέτως, η Κομισιόν εδώ και 60 χρόνια έχει βασικό στόχο την επίβλεψη και την επιβολή των αποφάσεων που έχουν ληφθεί από κοινού. Αυτό είναι το κλειδί στην αντιμετώπιση της τρέχουσας κρίσης.

Αντί λοιπόν για το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας, οι ηγέτες της Ε.Ε. θα πρέπει να υιοθετήσουν μία κοινοτική πράξη για την οικονομική σύγκλιση και διακυβέρνηση. Στόχος θα είναι η προώθηση των πιο σημαντικών οικονομικών τομέων, όπου απαιτούνται στενότερη ευθυγράμμιση και συντονισμός. Εκεί θα πρέπει να περιλαμβάνονται οι μεταρρυθμίσεις στα συνταξιοδοτικά συστήματα, τα επίπεδα των μισθών, η φορολόγηση των επιχειρήσεων, η έρευνα και ανάπτυξη και οι επενδύσεις σε υποδομές μεταφορών, τηλεπικοινωνιών και ενέργειας.

Δεδομένων των ανομοιοτήτων μεταξύ των οικονομιών της Ευρώπης, δεν πρέπει να οραματιστούμε μία πολιτική που θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε όλους. Αντιθέτως, χρειαζόμαστε έναν σαφή ενωτικό δρόμο προς τη σύγκλιση, με συμφωνημένα μέτρα πολιτικής. Η παρουσίαση προτάσεων ως προς αυτόν τον στόχο θα πρέπει να είναι καθήκον της Κομισιόν, αφού θα έχει προηγηθεί ένας ενισχυμένος κοινωνικός διάλογος σε ευρωπαϊκό επίπεδο με τους συνδικαλιστικούς φορείς και τις επιχειρήσεις.

Για κάθε προτεινόμενο μέτρο η Κομισιόν θα πρέπει να συστήνει -με τη σύμφωνη γνώμη των κρατών-μελών και του ευρωκοινοβουλίου- ένα εύρος κανόνων τους οποίους θα πρέπει να ακολουθήσουν τα κράτη-μέλη εντός συγκεκριμένης προθεσμίας. Βασικό σε αυτήν τη διαδικασία είναι να προσεγγίζουμε στόχους τόσο στα όρια συνταξιοδότησης όσο και στην κοινή φορολογική βάση. Το ίδιο θα πρέπει να ισχύσει για τα επίπεδα επενδύσεων σε έρευνα και ανάπτυξη, για τους μισθούς και για τους λόγους παραγωγικότητας.

Η πρόοδος θα πρέπει να παρακολουθείται τακτικά, πάλι από την Κομισιόν, η οποία θα πρέπει να έχει την εξουσία να ασκεί πιέσεις (ίσως και κυρώσεις) σε ενδεχόμενα μη συμμόρφωσης, όπως πράττει σε περιπτώσεις παραβίασης των αντιμονοπωλιακών κανόνων και της νομοθεσίας περί εσωτερικής αγοράς. Για να διαχειριστεί αυτήν τη διαδικασία, θα πρέπει να δημιουργήσει μία νέα ομάδα επιτρόπων, με χαρτοφυλάκια που θα επικεντρώνονται στην οικονομική διακυβέρνηση και ανταγωνιστικότητα. Αυτή η ομάδα θα πρέπει στη συνέχεια να αναλάβει ισχυρότερη καθοδήγηση, ώστε να δώσει κατεύθυνση και ορμή σε έναν τομέα πολιτικής που προς το παρόν έχει μείνει πίσω.

Η Ε.Ε. θα πρέπει να δείξει πυγμή στο θέμα της οικονομικής διακυβέρνησης. Δεν είναι μόνο ζήτημα ανάκτησης της εμπιστοσύνης και της ρευστότητας στον τραπεζικό κλάδο, αλλά δημιουργίας της βάσης για ένα νέο οικονομικό μοντέλο, που θα δώσει στην Ευρώπη παγκόσμιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Είναι σαφές ότι η Ευρώπη χρειάζεται ένα κοινό και συντονισμένο σχέδιο δράσης, με υψηλά ποσοστά στήριξης, προκειμένου να ξεπεράσει τις σημαντικές επιπτώσεις για την οικονομία τις οποίες θα αντιμετωπίσει τα επόμενα χρόνια.

© The Financial Times Limited 2011. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation