Ως προϋπολογισμό ”αποκάλυψης του αδιεξόδου της οικομικής πολιτικής της κυβέρνησης χαρακτηρίζει τον προϋπολογισμό 2008 η εισηγήτρια του ΠΑΣΟΚ και βουλευτής επικρατείας, κ. Λούκα Κατσέλη, κάνοντας λόγο για 5 μύθους και 5 χτυπήματα σε χαμηλά εισοδηματικά στρώματα.

Ειδικότερα, όπως αναφέρει σε σχετική παρέμβαση: ”Με 5 μύθους και 5 δυνατά χτυπήματα στα χαμηλά και μεσαία εισοδηματικά στρώματα, η Κυβέρνηση έχει οδηγήσει την Ελλάδα σε μια ”παγίδα υπανάπτυξης και φτώχειας”, μετασχηματίζοντάς την σε μια χώρα νεόπτωχων. Τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα έχουν ήδη συνθλιβεί. Το 2007 άρχισε να συμπιέζεται ασφυκτικά και η μεσαία τάξη. Το 2008 αναμένεται να είναι χειρότερο.

• Η αναποτελεσματικότητα της οικονομικής πολιτικής της Κυβέρνησης οφείλεται στην προσπάθειά της να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο βάθρα εξ’ ίσου επικίνδυνα για την οικονομία: (α) το βάθρο του νεοφιλελευθερισμού, και (β) το βάθρο του κρατισμού, και μάλιστα ενός πελατειακού και κομματικού κρατισμού.

• Πρόκειται για έναν Προϋπολογισμό ”Αποκάλυψης”: της αποκάλυψης του αδιεξόδου της οικονομικής πολιτικής της Κυβέρνησης.

ΟΙ 5 ΜΥΘΟΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Μύθος πρώτος: ”Η μείωση των φορολογικών συντελεστών στις επιχειρήσεις, οδηγεί στην αύξηση των παραγωγικών επενδύσεων”

• Η μειωμένη φορολόγηση των κερδών μεταφράστηκε σε ρεκόρ κερδοφορίας ύψους 11 δις. ευρώ, για τις μεγάλες εισηγμένες επιχειρήσεις, ιδιαίτερα τις τράπεζες, τις εταιρείες επενδύσεων και τις ασφαλιστικές εταιρείες.

• Αυξήθηκαν μόνο οι επενδύσεις σε κατοικίες και κατασκευές, και όχι οι παραγωγικές επενδύσεις.

• Το ισοζύγιο άμεσων ξένων επενδύσεων το 2007 έγινε δραματικά αρνητικό για τη χώρα μας. Επενδύουμε στο εξωτερικό πολύ περισσότερα από ό,τι οι ξένοι εδώ.

• Για να αυξηθούν οι παραγωγικές επενδύσεις χρειάζονται τολμηρές τομές σε θεσμούς και πολιτικές.

Μύθος δεύτερος: ”Η ανάπτυξη της Ελλάδας στηρίζεται σε γερές βάσεις”

• Η ξεκάθαρη στόχευση απουσιάζει εντελώς από την πολιτική της Κυβέρνησης. Χωρίς όμως αναπτυξιακή σηματοδότηση, χωρίς συνέργια δημόσιων πολιτικών, στοχευμένα αναπτυξιακά κίνητρα, επαρκείς επενδυτικούς πόρους, ενεργητικές πολιτικές και θεσμικές τομές, δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμη ανάπτυξη.

• Όχι μόνο η ανάπτυξη αλλά και η χρηματοδότησή της στηρίζεται σε πήλινα πόδια. Η αύξηση των επενδύσεων στην οικονομία έχει χρηματοδοτηθεί από τις μεταβιβαστικές εισπράξεις από την Ε.Ε. (που έχουν ημερομηνία λήξης) και τις βραχυπρόθεσμες εισροές χρηματιστηριακών κεφαλαίων από το εξωτερικό (που είναι ευμετάβλητες και ασταθείς).

• Η Ελληνική οικογένεια ζει με δανεικά. Εξάντλησε πρώτα τις αποταμιεύσεις της και μετά στράφηκε στις τράπεζες. Το ποσοστό της καθαρής ιδιωτικής αποταμίευσης έπεσε σε μονοψήφιο αριθμό, ενώ ξεπερνούσε το 20% στο παρελθόν. Ο δανεισμός των νοικοκυριών έχει ξεπεράσει τα 90 δις.

• Απαιτείται ένα διαφορετικό αναπτυξιακό πρότυπο με παροχή σύγχρονων υπηρεσιών υψηλής προστιθέμενης αξίας και στροφή στην ”πράσινη” οικονομία.

Μύθος τρίτος: ”Η πολιτική της εξωστρέφειας έχει οδηγήσει σε ταχεία αύξηση των εξαγωγών”

• Αντί για πολιτική εξωστρέφειας έχουμε πολιτικές που εντείνουν την εξάρτηση της χώρας από τη διεθνή συγκυρία και τις διεθνείς ευμετάβλητες χρηματαγορές. Η ανταγωνιστικότητα της Ελληνικής οικονομίας επιδεινώνεται διαρκώς. Το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών είναι σήμερα διπλάσιο από αυτό της πενταετίας 2001-2005, φτάνοντας στο 14% του ΑΕΠ!

• Απαιτείται ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της εξωστρέφειας της Ελληνικής Οικονομίας μέσω παραγωγικών αναδιαρθρώσεων, τολμηρής ρυθμιστικής μεταρρύθμισης και στοχευμένων φορολογικών κινήτρων.

Μύθος τέταρτος: ”Δημοσιονομική εξυγίανση”

• Για την κάλυψη της διόγκωσης των δαπανών, έχουμε φοροεπιδρομή στα μεσαία και χαμηλά εισοδηματικά στρώματα. Παρ’ όλα αυτά το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης το 2007 εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει το 3% του ΑΕΠ, το όριο του Συμφώνου Σταθερότητας.

• Οι μόνες δαπάνες που αυξήθηκαν είναι οι καταναλωτικές του Δημοσίου. Το προσωπικό του στενού δημόσιου τομέα, μόνο, αυξήθηκε κατά 55.000 υπαλλήλους τα τελευταία 3 χρόνια και ξεπέρασε τους 503.000 το 2007, χωρίς όμως να στελεχώσει με απαραίτητο προσωπικό τους κρίσιμους τομείς της Υγείας και Παιδείας.

• Το δημόσιο έγινε και πιο μεγάλο και πιο σπάταλο. Το κόστος λειτουργίας του αυξήθηκε για τους πολίτες.

• Απαιτείται ουσιαστική δημοσιονομική εξυγίανση και αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, ώστε να βελτιωθούν οι υποδομές και η παραγωγικότητα της οικονομίας

Μύθος πέμπτος: ”Ο Προϋπολογισμός του 2008 ανταποκρίνεται στην απαίτηση για αποτελεσματικότερη και διαφανή διαχείριση των πόρων του δημοσίου”

• Μαύρες και άσπρες τρύπες που χρησιμοποιεί η Κυβέρνηση με δημοσιονομικές αλχημείες υπονομεύουν την αξιοπιστία του Προϋπολογισμού. Αποκρύπτονται δαπάνες και δε δικαιολογούνται βασικά μεγέθη του προϋπολογισμού. Η Ελλάδα κατατάσσεται στις τελευταίες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης με βάση το δείκτη διαφάνειας του προϋπολογισμού.

• Απαιτείται σύνταξη προϋπολογισμών προγραμμάτων με μετρήσιμα αποτελέσματα και αποτίμηση των επιπτώσεων κάθε πολιτικής στο κοινωνικό σύνολο.

ΤΑ 5 ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΤΑ ΧΑΜΗΛΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑΙΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΙΚΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ

Η Κυβέρνηση φορολογεί δυσανάλογα, μέσω αυξημένων άμεσων φόρων τους πολίτες με χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, και στη συνέχεια φορολογεί τα είδη λαϊκής κατανάλωσης που αγοράζουν οι ίδιοι με το μειωμένο τους εισόδημα. Έχουμε δηλαδή απανωτή φορολογική αφαίμαξη!

• Αύξηση της άμεσης φορολογίας στα εισοδήματα φυσικών προσώπων (μισθωτοί, συνταξιούχοι κ.λ.π.) κατά 3 δις ευρώ περίπου μέσα σε 4 χρόνια. Αντίθετα, ο φόρος εισοδήματος για τα νομικά πρόσωπα, τις επιχειρήσεις, παρέμεινε σταθερός, ως απόλυτο μέγεθος, καθ’ όλη τη διάρκεια της τετραετίας. Εάν αφαιρεθούν οι επιστροφές φόρων που αφορούν κυρίως τα νομικά πρόσωπα, το σύνολο του φόρου που θα καταβάλλουν οι μεγάλες επιχειρήσεις το 2008, είναι σχεδόν ίσο με τον πρόσθετο φόρο που θα καταβάλλουν οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι μεταξύ 2004-2008.

• Αύξηση της έμμεσης φορολογίας που έγινε με αύξηση του ΦΠΑ, αλυσιδωτές αυξήσεις στους ειδικούς φόρους κατανάλωσης, στα καύσιμα, τα ποτά, τα τσιγάρα, το τέλος κινητής τηλεφωνίας κ.λ.π. Το 2008 τα έσοδα από την έμμεση, δηλαδή την πιο άδικη, φορολογία προβλέπεται να αυξηθούν ακόμα περισσότερο.

• Κατάργηση του Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας που δεν αγγίζει τον μέσο πολίτη και εισαγωγή ενιαίου φόρου ακινήτων που προσθέτει ένα ακόμα βάρος στα νοικοκυριά. Το βάρος αυτό θα γίνει ακόμα μεγαλύτερο όταν αυξηθούν εκ νέου οι αντικειμενικές αξίες των ακινήτων μέσα στο 2008.

• Κατάργηση του φόρου κληρονομιών και γονικών παροχών στα ακίνητα. Η Κυβέρνηση χαρίζει 115 εκ. ευρώ σε όλους όσους έχουν μεγάλες κληρονομιές.

• Αύξηση των τιμολογίων στο ρεύμα, στο νερό, και στις μεταφορές.

ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ

• Ένα διαφορετικό αναπτυξιακό πρότυπο που καθιστά την Ελλάδα κέντρο αναφοράς για όλη την ευρύτερη περιοχή, με παροχή σύγχρονων υπηρεσιών υψηλής προστιθέμενης αξίας και στροφή στην ”πράσινη” οικονομία. Μια Ελλάδα που αυξάνει τις δημόσιες επενδύσεις και δίνει προτεραιότητα στην παιδεία, το περιβάλλον, την έρευνα την καινοτομία και το περιβάλλον.

• Μια Ελλάδα που ενισχύει την ανταγωνιστικότητα και την εξωστρέφειά της μέσω παραγωγικών αναδιαρθρώσεων, τολμηρής ρυθμιστικής μεταρρύθμισης και στοχευμένων φορολογικών κινήτρων. Με ισχυρό ιδιωτικό τομέα και δυναμικές δημόσιες επιχειρήσεις σε τομείς στρατηγικής σημασίας που οικοδομούν μακρόπνοες συμμαχίες για τον εκσυγχρονισμό τους και την επέκτασή τους σε νέες αγορές.

• Μια Ελλάδα με κοινωνική δικαιοσύνη που εγγυάται ένα ελάχιστο επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης για κάθε πολίτη, που δημιουργεί ευκαιρίες για όλους και προϋποθέσεις ασφάλειας στην εργασία και στη σύνταξη χωρίς περικοπή δικαιωμάτων.

• Μια Ελλάδα με ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας για όσους χρειάζονται τη βοήθεια του Κράτους, ιδιαίτερα τους νέους με προτεραιότητα στις ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης. Ένα δίχτυ προστασίας που παρέχει εξατομικευμένη στήριξη σε ευάλωτες ομάδες και κοινωνικά δίκτυα παρέμβασης σε όλους τους δήμους και τις κοινότητες της χώρας. Με αναβάθμιση του δημόσιου συστήματος υγείας και κατοχύρωση της απρόσκοπτης πρόσβασης σ’ αυτό από τα φτωχότερα στρώματα, τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες και τους κατοίκους απομακρυσμένων γεωγραφικών περιοχών.

• Μια συνολική ασφαλιστική μεταρρύθμιση που έχει ως στόχο μια αξιοπρεπή βασική σύνταξη, χωρίς περικοπή δικαιωμάτων.