Στην Ελλάδα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το «κρατικό και συντεχνιακό σύμπλεγμα», το οποίο δεν αποτελεί απλώς το μείζον πρόβλημα στη διακυβέρνηση της χώρας, αλλά τον ουσιαστικό πάτρωνα του τόπου δήλωσε ο Δ. Δασκαλόπουλος κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στο συνέδριο του ελληνο-αμερικανικού εμπιορικού επιμελητηρίου με θέμα "Η ώρα της ελληνικής οικονομίας - Ανακτώντας την ελληνική αξιοπιστία".

Οπως υπογράμμισε ο πρόεδρος του ΣΕΒ η απαλλαγή από αυτό το σύμπλεγμα είναι η πρωταρχική προϋπόθεση για να χτίσουμε μια σύγχρονη οικονομία, μια σύγχρονη κοινωνία.

Η συζήτηση για το «τις πταίει» για τα σημερινά χάλια της Ελλάδας είναι πλέον άγονη και χωρίς ουσία. Η ουσία είναι ότι η κοινωνία μας έχει συνειδητοποιήσει πως βρεθήκαμε –και βρισκόμαστε– στο χείλος του γκρεμού. Αλλά δεν μπορεί να ξέρει τι θέλει γιατί δεν μπορεί να δει πού πηγαίνει. Αναδέχεται την αναγκαιότητα της αλλαγής. Αλλά αντιμετωπίζει με δυσπιστία το απαιτούμενο κόστος της. Ίσως γιατί δεν έχει πεισθεί ακόμη για το αντίκρισμα των θυσιών που καλείται να υποστεί. Ίσως γιατί έχει χάσει την πίστη της στην ικανότητα των ταγών της –και στις υποσχέσεις τους.

Είμαι ο πρώτος που θα αναγνωρίσει ότι μέσα στους τελευταίους λίγους μήνες έχουμε δει με τόλμη να υλοποιούνται πρωτόγνωρες για τη μεταπολιτευτική Ελλάδα αλλαγές –έως και ανατροπές υπογράμμισε ο κ. Δασκαλόπουλος.

Παρά ταύτα, επειδή η αντίσταση των αγκυλωμένων συμφερόντων και αντιλήψεων παραμένει πολύ ισχυρή, ο ρυθμός των μεταρρυθμίσεων είναι βραδύς και το βάθος τους ρηχό –πάντα σε σχέση με την κρισιμότητα της κατάστασης. Κάθε βήμα προς τα εμπρός αντιμετωπίζεται ως κατακλυσμός και υπονομεύεται εκ των έσω, καθώς ο κομματισμός κι ο συντεχνιασμός δίνουν τον υπέρ πάντων αγώνα για να μην αλλάξει τίποτα –κι ας βουλιάξει ο τόπος.

Το ίδιο το Μνημόνιο που συνειδητά υπογράψαμε με τους εταίρους και τους δανειστές μας, ενώ θα έπρεπε ν’ αποτελέσει το εφαλτήριο μιας συλλογικής προσπάθειας για την ανταγωνιστική ανασυγκρότηση του τόπου, επιχειρείται με άκρατη ελαφρότητα να καταστεί αιτία κοινωνικού διχασμού. Ενώ θα έπρεπε ν’ αποτελέσει ένα κέντρισμα εθνικής αυτογνωσίας, χρησιμοποιείται ως μέσο αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης και ως άλλοθι απραξίας. Οι αρνητές του Μνημονίου αρνούνται την ίδια την πραγματικότητα που το επέβαλε. Και προτείνουν ουσιαστικά στον λαό μας την εθελοτυφλία ως συνταγή αντιμετώπισης του προβλήματος. Αναπαράγουν δηλαδή την καταστροφική αντίληψη που μας οδήγησε στη σημερινή κατάσταση.

Έχουμε δύσκολο δρόμο μπροστά μας. Και πρέπει να τον διανύσουμε με την ταχύτητα δρομέα των 100 μέτρων, αλλά και με την αντοχή μαραθωνοδρόμου. Το έργο που έχουμε να επιτελέσουμε είναι τιτάνιο σε σχέση με την έκτασή του, με τον διαθέσιμο χρόνο, με τις οργανωμένες αντιδράσεις, με τη δυσπιστία των αγορών. Δεν υπάρχει ούτε μέρα για χάσιμο, δεν επιτρέπεται ούτε ένα υπουργείο να ολιγωρήσει, ούτε ένας υπουργός να δειλιάσει.

Ο χρόνος για την υλοποίηση των διαρθρωτικών αλλαγών τελειώνει. Είναι ώρα μόνο για δράση τόνισε ο κ. Δασκαλόπουλος.