Πέθανε σήμερα από καρδιά σε ηλικία 88 χρονών ο πρώην πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης, μεταδίδει το ΑΠΕ.

Γεννήθηκε το 1918, στην Αθήνα. Σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μιλούσε Γαλλικά, Αγγλικά και Γερμανικά.

Απόγονος πολιτικής οικογένειας με σημαντική παρουσία στη νεοελληνική πολιτική ιστορία. Ο πατέρας του, Ιωάννης Ράλλης, διετέλεσε πρωθυπουργός το 1943, όπως και ο παππούς του, Δημήτριος Ράλλης, ο οποίος υπήρξε 6 συνολικά φορές πρωθυπουργός της χώρας, με πρώτη θητεία το 1893.

Η μητέρα του, Ζαϊρα, ήταν κόρη του Γεωργίου Θεοτόκη και αδελφή του Ιωάννη Θεοτόκη, που υπήρξαν επίσης πρωθυπουργοί της χώρας στα 1903 και 1950 αντίστοιχα.

Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στην Αθήνα και στην Κέρκυρα. Το 1931, για τέσσερα χρόνια, φοίτησε εσωτερικός στην Κοργιαλένειο - Αναργύρειο Σχολή Σπετσών. Το 1934, τελείωσε το Γ’ Γυμνάσιο και μπήκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας απ’ όπου αποφοίτησε το 1939.

Το 1940, υπηρέτησε στη Σχολή Εφέδρων του Ιππικού στη Λάρισα και όταν αποφοίτησε κατετάγη στο Α’ σύνταγμα ιππικού. Το 1941, στον ελληνοϊταλικό πόλεμο υπηρέτησε στο αλβανικό μέτωπο. Τον ίδιο χρόνο άρχισε τη σταδιοδρομία του ως δικηγόρος στην Αθήνα.

Την περίοδο 1946-1949, στον Εμφύλιο, επανήλθε στο στράτευμα και υπηρέτησε στο Σώμα Τεθωρακισμένων.

Το 1950, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην πολιτική ζωή, όταν εξελέγη βουλευτής στην Αθήνα με το Λαϊκό Κόμμα. Το 1951, εντάχθηκε στον Ελληνικό Συναγερμό. Το διάστημα 1951-1953, υπήρξε εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης.

Το 1954, ανέλαβε για πρώτη φορά υπουργικό αξίωμα στην κυβέρνηση του Αλεξάνδρου Παπάγου ως υπουργός Προεδρίας.

Στενός συνεργάτης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, το 1955 υπήρξε μέλος της πρώτης του κυβέρνησης ως υπουργός Προεδρίας, ενώ συνέπραξε, το 1956, στην ίδρυση της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενώσεως (ΕΡΕ). Το διάστημα 1956-1958, ανέλαβε το υπουργείο Συγκοινωνιών και Δημοσίων Εργων.

Το 1958, συμμετείχε στην ομάδα των 15 βουλευτών της ΕΡΕ που διαφώνησε με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή σχετικά με τον εκλογικό νόμο που καθιέρωνε την ενισχυμένη αναλογική, παραιτήθηκε από υπουργός, απέσυρε την εμπιστοσύνη του από την κυβέρνηση και έγινε αιτία να προκληθεί κυβερνητική κρίση και εκλογές από τις οποίες απέσχε. Για τη στάση του αυτή διαγράφηκε από την ΕΡΕ.

Το 1961, επανεξελέγη στην Αθήνα με την ΕΡΕ και υπήρξε ο πρώτος σε ψήφους βουλευτής, μεταξύ όλων των κομμάτων και ανέλαβε το υπουργείο Εσωτερικών μέχρι την πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή το 1963.

Το 1967, στην τελευταία προδιδακτορική κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, ήταν υπουργός Δημοσίας Τάξεως. Απο τη θέση αυτή προσπάθησε, ανεπιτυχώς, να προβάλει δυναμική αντίσταση στους συνταγματάρχες πραξικοπηματίες, ζητώντας τη συνδρομή των στρατευμάτων που έδρευαν στη βόρεια Ελλάδα.

Συνελήφθη τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου 1967 και τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό για ένα δίμηνο. Το 1968, συνελήφθη για δεύτερη φορά τον Απρίλιο και εξορίστηκε στην Κάσο, όπου παρέμεινε ως το ’’δημοψήφισμα’’ του Σεπτεμβρίου.

Το 1974, μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας υπήρξε βασικό στέλεχος του νεοϊδρυθέντος κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, ενώ ανέλαβε υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας.

Το διάστημα 1976-1977, ως υπουργός Παιδείας, θεμελίωσε την επαιδευτική μεταρρύθμιση, επεκτείνοντας, μεταξύ άλλων, την υποχρεωτική εκπαίδευση από 6 σε 9 χρόνια και καθιερώνοντας τη διδασκαλία και χρήση της δημοτικής σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Το 1978, από τη θέση του υπουργού Εξωτερικών μετέσχε σε όλη τη διαδικασία της ένταξης της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ).

Τον Μάιο του 1980, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έγινε πρόεδρος της Δημοκρατίας, εξελέγη αρχηγός του κόμματος της ΝΔ και ανέλαβε πρόεδρος της Κυβέρνησης.

Επί πρωθυπουργίας του η χώρα επέστρεψε στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, απ’ όπου είχε αποχωρήσει το 1974, μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Μετά την ήττα της ΝΔ στις εκλογές του 1981, παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματος και αρχηγός της ΝΔ εξελέγη στις 9 Δεκεμβρίου ο Ευάγγελος Αβέρωφ.

Στις 19 Ιουνίου 1987, διεφώνησε με τον αρχηγό της ΝΔ, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, αποχώρησε από το κόμμα και ανεξαρτητοποιήθηκε, αλλά την 1η Οκτωβρίου 1989 ανταποκρίθηκε στη δημόσια πρόσκληση του αρχηγού της ΝΔ, δηλώνοντας ότι θέτει τον εαυτό του στη διάθεση του κόμματος.

Στις 29 Μαρτίου 1993, μία ημέρα πριν από την ψηφοφορία για την πρόταση μομφής που είχε υποβάλλει το ΠΑΣΟΚ, παραιτήθηκε από βουλευτής, λόγω διαφωνίας με τους χειρισμούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη, στο θέμα των Σκοπίων και αντικαταστάθηκε από τον Σόλωνα Γκίκα.

Στις 21 Φεβρουαρίου 1994, αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Στις 22 Αυγούστου 1994, μετά την ανασυγκρότηση του κομματικού μηχανισμού της ΝΔ επί αρχηγίας, Μιλτιάδη Εβερτ, του παραχωρήθηκε το δικαίωμα έκτακτης συμμετοχής με δική του πρωτοβουλία στο νέο Πολιτικό Συμβούλιο του κόμματος.

Τον Ιανουάριο του 1997, διετέλεσε πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του 4ου Συνεδρίου της ΝΔ.

Συγγραφικό έργο: ’’Απολογία του πρωθυπουργού Ιωάννου Ράλλη’’ 1946, ’’Δυνατότης αυξήσεως γεωργικού εισοδήματος’’ 1952, ’’Κομμουνισμός και Δημοκρατία’’ 1959, ’’Η αλήθεια για τους Ελληνες πολιτικούς’’ 1971, ’’Η τεχνική της βίας’’ 1972, ’’’Ωρες ευθύνης’’ 1983, ’’Χωρίς προκατάληψη’’ 1983, ’’Γεώργιος Θεοτόκης’’ 1988 (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών), ’’Πολιτικές εκμυστηρεύσεις 1950-1989’’ 1990, ’’Κοιτάζοντας Πίσω’’ 1993, ’’Εις μη ακουόντων ώτα’’ 1995, ’’Το ημερολόγιό μου τον καιρό της δικτατορίας’’, 1997, ’’Με ήσυχη τη συνείδηση’’, εκδ. Ποταμός, 2002.

Παράσημα: Αριστείον ανδρείας, ανώτερος ταξιάρχης φοίνικος, πολεμικός σταυρός γ’ τάξεως, μετάλλιον εξαιρέτων πράξεων, μεγαλόσταυρος Αιθιοπίας, Γιουγκοσλαβίας, Ισπανίας, Πορτογαλίας, Ιταλίας, Ταϋλάνδης, Ανώτερος Ταξιάρχης Λεγεώνος της Τιμής (γαλλικό), Χρυσό Μετάλλιο του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.

----Δήλωση Κ. Καραμανλή για το Γ. Ράλλη

”Συνεπής αγωνιστής της Δημοκρατίας, ακάματος υπηρέτης του δημόσιου συμφέροντος, πολιτικός εκφραστής της σύνεσης, του μέτρου και της μετριοπάθειας, ο Γεώργιος Ράλλης συνέδεσε τη μακρά πορεία του στο δημόσιο βίο με μεγάλες, ιστορικές στιγμές της Πατρίδας μας: Τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, το οικονομικό- αναπτυξιακό θαύμα των δεκαετιών του ΄50 και του ΄60, την αντίσταση κατά της επτάχρονης δικτατορίας, την ομαλή αποκατάσταση της Δημοκρατίας, την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικογένεια.

Πνεύμα ανήσυχο και καινοτόμο, ο Γεώργιος Ράλλης έθετε πάντα ως πρώτιστο στόχο του τον εκσυγχρονισμό και την πρόοδο της ελληνικής κοινωνίας, την υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών. Γνήσιος δημοκράτης επεδίωκε σταθερά το διάλογο, τη συνεννόηση και τη συναίνεση στα μείζονα θέματα.

Αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος για τον οποίο, συνειδητά, ο Γεώργιος Ράλλης, ως Πρωθυπουργός, επέλεξε να επενδύσει στην εμπέδωση ενός νέου πολιτικού πολιτισμού, σε ώρες όπου οι πολιτικοί του αντίπαλοι προέτασσαν την οξύτητα, την πόλωση και το λαϊκισμό.

Εκ μέρους της Κυβέρνησης, αλλά και της μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης, την οποία τίμησε με το έργο και τις ιδέες του, εκφράζω στην οικογένειά του εκλιπόντος ευπατρίδη τα βαθιά μου συλλυπητήρια”.