Γραμματίδης: Να υπάρξει μια αρχή που να ξαναεμπνεύσει τους πολίτες

Τα πολιτικά κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα από την Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα βασίσθηκαν σε αυτοσχεδιασμούς ανειδικεύτων κυβερνητικών στελεχών, μελών ενός πολιτικού συστήματος που αποτελούνταν τόσο από παραδοσιακά προ-μεταπολιτευτικά στελέχη όσο κι από νέα που όμως είχαν σημαντική θητεία στους κομματικούς τους μηχανισμούς. Αυτή δυστυχώς ήταν και η μεγαλύτερη ειδίκευση τους, δήλωσε ο Γ. Γραμματίδης στο Συνέδριο «Η Ώρα της Δημοκρατίας».

Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτά τα στελέχη αντί να αναλωθούν στη δημιουργία ενός ευέλικτου κι αποτελεσματικού κράτους, φιλικού στους πολίτες και στην επιχειρηματικότητα τότε που είχαν τη μεγάλη ευκαιρία, αντί να εκπονήσουν ένα μακροχρόνιο πρόγραμμα ανάταξης της ελληνικής οικονομίας ώστε να την καταστήσουν ανταγωνιστική, αντί να απλοποιήσουν και να θωρακίσουν το ασφαλιστικό μας σύστημα και μαζί μ’ αυτό το σύστημα υγείας κι αντί να καθιερώσουν και να υπερασπισθούν αρχές όπως εκείνη της αριστείας, της δικαιοσύνης, της λογοδοσίας, της ανταποδοτικότητας των φόρων κ.α., αναλώθηκαν κι αναλώνονται σε μια διαδικασία εξασφάλισης της επανεκλογής τους με σκοπό τη διαιώνιση των κομμάτων τους στην εξουσία.

Αυτό το επέτυχαν μέσα από την ενίσχυση πελατειακών σχέσεων με τους πολίτες, την διεύρυνση του κράτους και την εισαγωγή της πολυνομίας ώστε να δυσχεραίνονται οι συναλλαγές των πολιτών με το κράτος μέσα σέ εάν πέπλο αοριστίας και νομοθετικών αντιφάσεων που καθιστούν τον πολίτη δέσμιο της «αυθεντικής» ερμηνείας των νόμων από τα στελέχη της δημόσιας διοίκησης σε σημείο, πολλές φορές, αυτοαναίρεσης των ίδιων των νόμων τόσο στο γράμμα όσο και στο πνεύμα τους.

Το επέτυχαν επίσης μέσα από την Οι πελατειακές αυτές σχέσεις ενίσχυσαν τη διαπλοκή και τη διαφθορά που έχει στοιχειώσει σήμερα τη χώρα σε βαθμό μεγίστης απώλειας της αξιοπιστίας της.είσοδο των κομμάτων στα Πανεπιστήμια, στη δημόσια διοίκηση, στο χώρο της υγείας, της κοινωνικής ασφάλισης, ακόμα και στο ίδιο το στράτευμα.

Το επέτυχαν, τέλος, μέσα από την άλωση του συνδικαλιστικού κινήματος και την επέκταση του ρόλου του κράτους στην επιχειρηματική διαχείριση του δημόσιου πλούτου των υποδομών της χώρας.

Πέρα από τα οικονομικά αποτελέσματα αυτής της καταστροφικής πορείας όπως η χαμηλή ανταγωνιστικότητα, η χαμηλή ένταση ανταγωνισμού στις αγορές, η αναποτελεσματική λειτουργία του δημόσιου τομέα, το μη βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα και το ανεπαρκές εκπαιδευτικό σύστημα που δεν είναι συνδεδεμένο με την αγορά εργασίας, υπήρξαν και τα κοινωνικοπολιτικά αποτελέσματα όπως η δημιουργία ομάδων συμφερόντων, πολιτικών, οικονομικών και συνδικαλιστικών που καθυπόταξαν την έννοια της ατομικής βούλησης στο βωμό της βούλησης της ομάδας όπως την διαμόρφωναν οι εκάστοτε καθοδηγούμενες ηγεσίες τους.

Έτσι η ελληνική κοινωνία εγκατέλειψε τον ατομικισμό, που κατά τον Saul αποτελεί τη βάση κάθε είδους πολιτικής ελευθερίας, υιοθετώντας χωρίς να το συνειδητοποιεί τον κορπορατισμό, που υποστηρίζω έντονα όσο μεγαλώνω και μεστώνει η σκέψη μου ότι αποτελεί την σύγχρονη μορφή του ολοκληρωτισμού.

Γιατί μήπως δεν αποτελεί μορφή ολοκληρωτισμού η έντεχνη παγίδευση των πολιτών στα πλοκάμια των παραδοσιακών πλέον κομμάτων εξουσίας, ή η αναίρεση των συμφερόντων τους από τις ετεροκινούμενες δράσεις των συνδικαλιστικών τους εκπροσώπων, ή η εξάρτηση τους από όποιους επίορκους και διεφθαρμένους δημόσιους λειτουργούς σε όλους τους χώρους της οικονομικής και της δημόσιας λειτουργίας;

Αποτελεί ή όχι αυτό επίσης παραβίαση θεμελιωδών συνταγματικών δικαιωμάτων; ανέφερε ο κ. Γραμματίδης.

Οπως τόνισε στην ομιλία του πρέπει να υπάρξει μια αρχή και μια διαδικασία που να ξαναεμπνεύσει τους πολίτες. Αλλιώς σύντομα θα επαναλάβουμε την ρήση του Χρήστου Γιανναρά Finis Graeciae, η Ελλάδα τελείωσε.

Θα είναι δε και κρίμα και τραγικό και μεγάλη τιμωρία για όλους μας αλλά και για τις επόμενες γενιές να επαληθευθεί η ρήση του Πλάτωνα ότι «για όσους δεν ασχολούνται με τα κοινά δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμωρία από το να τους κυβερνούν οι κατώτεροι τους».