Βουλευτικές εκλογές που δεν αναδεικνύουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία, διαβουλεύσεις και σχηματισμός μη βιώσιμων κυβερνήσεων, νέες βουλευτικές εκλογές. Αυτό είναι το σταθερά επαναλαμβανόμενο σχήμα των τελευταίων ετών στην πολιτική ζωή του Ισραήλ, όπου έξι εκλογικές αναμετρήσεις έχουν οργανωθεί σε διάστημα μικρότερο των επτά ετών.
Μετά την ψηφοφορία της Τρίτης, το Ισραήλ βρίσκεται χωρίς νικητή, με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου στον ρόλο του υπηρεσιακού πρωθυπουργού και μια αντιπολιτευόμενη πλειοψηφία που παλεύει για την εκθρόνισή του.
Προκήρυξη νέων εκλογών
Μετά την επίσημη ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων την επόμενη εβδομάδα, ο πρόεδρος του Ισραήλ, Ισαάκ Χέρτσογκ, αρχίζει διαβουλεύσεις με εκπροσώπους των κομμάτων και στη συνέχεια επιλέγει τον υποψήφιο που κρίνει ότι μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση.
Αν οι προσπάθειες του εντολοδόχου πρωθυπουργού αποτύχουν, η εντολή μπορεί να ανατεθεί σε δεύτερο πρόσωπο και, αν αποτύχει και αυτό, η Κνεσέτ μπορεί να ορίσει ακόμη έναν εντολοδόχο. Η προθεσμία για την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας είναι περίπου 100 ημέρες. Αν η διαδικασία οδηγηθεί σε αδιέξοδο, προκηρύσσονται νέες εκλογές.
Ο πρόεδρος του Ισραήλ δήλωσε την Τετάρτη ότι πρέπει να γίνει ό,τι είναι δυνατόν για να αποφευχθούν νέες εκλογές και κάλεσε τα κόμματα να προσέλθουν στις διαβουλεύσεις μαζί του με ανοιχτό μυαλό.
Κυβέρνηση εθνικής ενότητας
Το Λικούντ, το κόμμα του Νετανιάχου, που αναδείχθηκε πρώτο σε αριθμό εδρών στην 120μελή Κνεσέτ, θα μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση με τη συμμετοχή κεντρώων και δεξιών κομμάτων, όπως το Yashar του Γκάντι Άιζενκοτ, που ήρθε δεύτερο σε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, το Israel Beiteinu του Αβίγκντορ Λίμπερμαν και το Yesh Atid του Ναφτάλι Μπένετ.
Ο υποθετικός αυτός συνασπισμός θα εξασφάλιζε πλειοψηφία 66 εδρών στην Κνεσέτ.
Το σενάριο φαντάζει μακρινό σε αυτή τη φάση, καθώς προϋποθέτει ότι ο Νετανιάχου θα πρέπει να εγκαταλείψει τους φυσικούς του συμμάχους, τα ακροδεξιά και τα υπερορθόδοξα εβραϊκά θρησκευτικά κόμματα. Προϋποθέτει επίσης ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα πρέπει να υπαναχωρήσουν από τη βασική προεκλογική τους δέσμευση: να εκθρονίσουν τον Νετανιάχου.
Ωστόσο, το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης εθνικής ενότητας θα είναι λιγότερο απίθανο αν δεν προκύψει κυβέρνηση έπειτα από εβδομάδες διαβουλεύσεων.
Μια επανάληψη των συγκρούσεων με το Ιράν ή άλλους περιφερειακούς αντιπάλους θα μπορούσε να αλλάξει τα δεδομένα.
Κυβέρνηση μειοψηφίας υπό τον Γκάντι Άιζενκοτ
Αν ο Ισαάκ Χέρτσογκ αναθέσει πρώτα στον Άιζενκοτ την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, εκείνος θα μπορούσε να επιχειρήσει να συγκροτήσει κυβέρνηση με τους φυσικούς συμμάχους του Yashar —Yesh Atid, The Democrats και Israel Beiteinu— και με την υποστήριξη των δύο αραβικών κομμάτων, Ra'am και Joint List.
Σε αυτό το σενάριο, τα κόμματα του συνασπισμού θα διέθεταν 48 έδρες και, με τις 10 έδρες των αραβικών κομμάτων, θα εξασφάλιζαν κοινοβουλευτική πλειοψηφία 58 εδρών.
Ωστόσο, ακόμη και αν ο Άιζενκοτ απαρνηθεί την προεκλογική του δέσμευση ότι δεν θα στηριχθεί σε αραβικά κόμματα για τον σχηματισμό κυβέρνησης και αποδεχθεί την κοινοβουλευτική τους υποστήριξη, πρόκειται για ένα σενάριο που θα δυσαρεστούσε πολλούς Ισραηλινούς μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου.
Από όλο το πολιτικό φάσμα, μόνο το κεντροαριστερό κόμμα The Democrats έχει ζητήσει τη συμμετοχή των αραβικών κομμάτων σε μελλοντική κυβέρνηση.
Και τα δύο αραβικά κόμματα έχουν δηλώσει ότι είναι έτοιμα να συνεργαστούν με το στρατόπεδο του Άιζενκοτ.
Το Ra'am συμμετείχε στην κυβέρνηση του Ναφτάλι Μπένετ το 2021, στην πρώτη περίπτωση κατά την οποία ένα ανεξάρτητο αραβικό κόμμα εντάχθηκε σε ισραηλινό κυβερνητικό συνασπισμό. Η κυβέρνηση Μπένετ κατέρρευσε 18 μήνες αργότερα.
Ο Νετανιάχου επιχειρεί να εξασφαλίσει δεξιά-ακροδεξιά κυβέρνηση
Ο συνασπισμός του Νετανιάχου υποχώρησε από τις 64 έδρες της προηγούμενης κοινοβουλευτικής περιόδου στις 53 έδρες, σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα.
Ωστόσο, ο επί μακρόν κυρίαρχος της ισραηλινής πολιτικής σκηνής έχει αποδείξει και στο πρόσφατο παρελθόν ότι μπορεί να διασπάσει την αντιπολίτευση για να παραμείνει στην εξουσία, προσελκύοντας μέλη άλλων κομμάτων στο στρατόπεδό του.
Το έχει κάνει επανειλημμένα και, πιο πρόσφατα, το 2022, όταν ως ηγέτης της αντιπολίτευσης κέρδισε τις εκλογές. Τότε, όμως, ο αντίπαλος συνασπισμός διέθετε μικρό προβάδισμα και δεν χρειαζόταν να αποσπάσει μεγάλο αριθμό αποστατών για να αποσταθεροποιήσει τους πολιτικούς του αντιπάλους.