Το κόστος εξυπηρέτησης κρατών, όπως η Γαλλία, το Βέλγιο και η Ιταλία εκτιμάται ότι θα αυξηθεί πολύ μέχρι το 2034, θέτοντας το ζήτημα της βιωσιμότητας του χρέους όπως φαίνεται στον σχετικό πίνακα του Michael Arouet. Οι τόκοι που θα πληρώνει η Γαλλία εκτιμώνται σε 6,1% του ΑΕΠ, του Βελγίου στο 5,6% με την Ιταλία να ακολουθεί κατά πόδας στο 5,5% από χαμηλότερα επίπεδα το 2024. Στη περίπτωση της Ελλάδας, οι τόκοι αυξάνονται λελογισμένα στο 3,7% όσο της Αυστρίας. Αν λοιπόν δεν γίνει κάτι για τον έλεγχο του χρέους, οι τόκοι θα μπορούσαν να «πνίξουν» τις επενδύσεις και την ανάπτυξη.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι κυβερνήσεις βρίσκονται αντιμέτωπες με την επιλογή της εφαρμογής μιας πολιτικής λιτότητας με περιορισμό των κρατικών δαπανών ή/και αύξηση των φόρων και εναλλακτικά της αύξησης του πληθωρισμού για το ξεφούσκωμα του χρέους.
Η πολιτική της λιτότητας είναι εξαιρετικά δύσκολο να εφαρμοσθεί επί μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να δεχθεί πλήγμα του κυβερνών κόμμα. Γι’ αυτό τον λόγο, η δεύτερη επιλογή της αύξησης του πληθωρισμού είναι πιο καλά πολιτικά αποδεκτή.
Όμως, για να πετύχει η δεύτερη επιλογή απαιτείται η συνεργασία των αποταμιευτών. Γι’ αυτό τον λόγο, οι κυβερνήσεις ωθούν τους πολίτες τους και τα συνταξιοδοτικά ταμεία να επενδύουν τις αποταμιεύσεις τους σε κρατικά ομόλογα, διατηρώντας παράλληλα τα επιτόκια όσο πιο χαμηλά γίνεται.
Αυτό δημιουργεί πρόβλημα στις ΗΠΑ κι όποια άλλη χώρα χρηματοδοτεί τα δημοσιονομικά της ελλείμματα με εισροές ξένου χρήματος. Οι ΗΠΑ το κάνουν επί κάπου μισό αιώνα. Αν οι άλλες χώρες δυσκολέψουν την συνέχιση της χρηματοδότησης των αμερικανικών ελλειμμάτων με τις αποταμιεύσεις τους θα δημιουργηθεί πρόβλημα.
Όμως, των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν. Για να αντιμετωπίσουν την νέα απειλή ή πρόκληση αν προτιμάτε, οι ΗΠΑ βρήκαν μια εναλλακτική στα stablecoins του δολαρίου. Όταν λοιπόν τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα άλλων χωρών αγοράζουν stablecoins για να αποφύγουν την απώλεια αγοραστικής δύναμης στο νόμισμά τους λόγω πληθωρισμού, πρακτικά αγοράζουν αμερικανικά χρεόγραφα, χρηματοδοτώντας τα αμερικανικά ελλείμματα.
Υπενθυμίζεται ότι τα stablecoins είναι κρυπτονομίσματα τα οποία έχουν σχεδιασθεί ώστε η αξία τους να είναι σχεδόν ίδια με το νόμισμα αναφοράς, π.χ. το δολάριο. Θεωρούνται πιο σταθερά από τα περισσότερα κρυπτονομίσματα αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν ενέχουν κινδύνους, όπως όταν τα αποθεματικά του εκδότη δεν φτάνουν.
Είναι η διέξοδος που έχουν βρεί οι ΗΠΑ για να απομειώσουν το χρέος τους χωρίς την εφαρμογή πολιτικών λιτότητας επί μακρόν αλλά χρηματοοικονομικής «καταπίεσης» (repression) με την βοήθεια και των stablecoins.
Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.