Το «μαρτύριο της σταγόνας» με τις εκλογές

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Υπάρχουν προεκλογικές περίοδοι που ξεκινούν με την προκήρυξη των εκλογών. Και υπάρχουν κι εκείνες που αρχίζουν πολύ νωρίτερα, ενώ όλοι επιμένουν ότι… δεν έχουν αρχίσει. Στη δεύτερη περίπτωση, είναι σαφές, ότι βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης το έχει δηλώσει επανειλημμένως και σε όλους τους τόνους: η κυβέρνηση θα εξαντλήσει τη θητεία της.

Την ίδια ώρα, όμως, δημοσιεύει τον απολογισμό της επταετούς διακυβέρνησής του, η κυβέρνηση καταθέτει το ένα νομοσχέδιο μετά το άλλο με ρυθμίσεις για χρέη και οφειλές, το υπερπλεόνασμα έχει ήδη πάρει τον δρόμο της ΔΕΘ για παροχές, υπουργοί και βουλευτές «οργώνουν» την επικράτεια, η Νέα Δημοκρατία ετοιμάζεται να ανακοινώσει νέους υποψηφίους και η αντιπολίτευση ανταγωνίζεται σε εξαγγελίες.

Με άλλα λόγια, θέλει δεν θέλει η κυβέρνηση, η χώρα βρίσκεται ήδη σε προεκλογική τροχιά.

Στην αντιπολίτευση, το ένα κόμμα συναγωνίζεται το άλλο στην παροχολογία. Ο Νίκος Ανδρουλάκης υπόσχεται δωρεάν μετακινήσεις στα μέσα μαζικής μεταφοράς για τους νέους έως 24 ετών, ο Αλέξης Τσίπρας επεκτείνει την υπόσχεση σε όλους, ενώ η κυβέρνηση καταγγέλλει την «παροχολογία», την ίδια στιγμή που προετοιμάζει το δικό της καλάθι εξαγγελιών για τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.

Και ενώ ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης διαβεβαιώνει ότι «δεν θα μπούμε σε διαγωνισμό παροχολογίας» και επαναλαμβάνει ότι οι εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους, άπαντες κινούνται σαν να βρίσκονται ήδη στην τελική ευθεία προς την κάλπη.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα στηθούν πρόωρες κάλπες. Όταν ολόκληρο το πολιτικό σύστημα λειτουργεί προεκλογικά, μήπως τελικά η μόνη που δεν πιστεύει στο αφήγημα περί εξάντλησης της τετραετίας είναι... η ίδια η κυβέρνηση;

Ένας πρωθυπουργός που δημοσιεύει απολογισμό επταετίας, παρουσιάζει τις δεσμεύσεις που υλοποιήθηκαν και προετοιμάζει το αφήγημα της επόμενης περιόδου δύσκολα πείθει ότι δεν έχει αρχίσει να μετρά αντίστροφα προς την κάλπη. Ακόμη κι αν η κάλπη στηθεί μήνες αργότερα.

Το ζήτημα, βεβαίως, δεν είναι αν οι εκλογές γίνουν τον Οκτώβριο, τον Δεκέμβριο ή την άνοιξη του 2027. Το ζήτημα είναι ότι η διακυβέρνηση μοιάζει να έχει παραχωρήσει τη θέση της στην προεκλογική προετοιμασία.

Αντί η κυβέρνηση να πέσει με τα μούτρα στη δουλειά, ώστε να αντιμετωπιστεί η ακρίβεια, να απορροφηθούν εγκαίρως οι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης και να διορθωθούν χρόνιες παθογένειες του κράτους, αναλώνεται σε περιοδείες, παρουσιάσεις έργου και επικοινωνιακή διαχείριση.

Στα υπουργεία επικρατεί ολοένα και περισσότερο η γνωστή λογική των προεκλογικών περιόδων: «τα μολύβια κάτω». Όλοι σκέφτονται την επόμενη κάλπη και ελάχιστοι την επόμενη μεταρρύθμιση.

Δεν εξελέγησαν, όμως, για να κάνουν προεκλογική εκστρατεία επί μήνες. Εξελέγησαν για να κυβερνούν.

Αντιμετωπίστηκαν τα προβλήματα της καθημερινότητας; Περιορίστηκε ουσιαστικά η ακρίβεια και η αισχροκέρδεια; Έγινε ευκολότερη η πρόσβαση των νέων στη στέγη; Μειώθηκε η γραφειοκρατία; Έχει επιχειρήσει κανείς να διαπιστώσει πόσο χρόνο απαιτεί ακόμη και σήμερα μια φαινομενικά απλή μεταβίβαση ακινήτου; Επιταχύνθηκε πραγματικά η απονομή της Δικαιοσύνης;

Αυτά είναι – μεταξύ πολλών άλλων - τα ερωτήματα που απασχολούν τους πολίτες.

Αν, τελικά, η κυβέρνηση θεωρεί ότι η πολιτική σταθερότητα αποτελεί το μεγάλο της πλεονέκτημα, τότε οφείλει να συμπεριφέρεται αναλόγως.

Η σταθερότητα δεν συμβαδίζει με το διαρκές «μαρτύριο της σταγόνας» γύρω από τον χρόνο των εκλογών.

Αν έχουν ληφθεί οι αποφάσεις, ας ειπωθεί καθαρά. Αν όχι, τότε ας κυβερνήσουν μέχρι την τελευταία ημέρα της θητείας τους, αντί να συντηρούν μια χώρα σε μόνιμη προεκλογική αναμονή.

Δημοκρατία έχουμε και οι εκλογές, όταν γίνουν, θα κρατήσουν μία ημέρα. Η εγκατάλειψη της διακυβέρνησης, όμως, μπορεί να κρατήσει μήνες. Ιδίως εάν στηθεί και δεύτερη κάλπη. Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.