Ιστορικά, η Γαλλία είναι μια μεγάλη, πλούσια χώρα, αλλά έχει μια κακή συνήθεια. Τις χρεοκοπίες. Την ίδια κακή συνήθεια έχει επίσης η Ελλάδα, με τη σημαντική διαφορά ότι το γαλλικό κράτος πάει αρκετούς αιώνες πίσω ενώ το σύγχρονο ελληνικό ιδρύθηκε μόλις τον 19ο αιώνα. Επομένως, οι γαλλικές χρεοκοπίες φθάνουν μέχρι και τον 18ο αιώνα.
Στο βιβλίο των Reinhart & Rogoff με τίτλο «This time is different», η Γαλλία εμφανίζεται να έχει χρεοκοπήσει 8 φορές από τον 15ο αιώνα μέχρι σήμερα, χωρίς να προσμετρούνται οι χρεοκοπίες κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Η τελευταία επίσημη χρεοκοπία της έλαβε χώρα το 1797. Από εκεί και πέρα, η Γαλλία πληρώνει τα χρέη της, έστω κι αν δανείζεται επιπλέον και χρησιμοποιεί τον πληθωρισμό για να μειώσει την αξία του χρέους.
Η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει 5 ή 6 φορές από την ίδρυση του σύγχρονου κράτους τον 19ο αιώνα. Η 6η φορά αναφέρεται στη μη έγκαιρη πληρωμή του ΔΝΤ το 2015, το οποίο μερικοί θεωρούν πιστωτικό γεγονός και άλλοι όχι.
Αν αναρωτιέστε ποια χώρα είναι ο πρωταθλητής στις κρατικές χρεοκοπίες από τον 19ο αιώνα, αυτή είναι η Αργεντινή με 9 χρεοκοπίες.
Κάναμε αυτή την εισαγωγή για να δείξουμε ότι το σύνθημα «Ελλάς-Γαλλία συμμαχία», το οποίο πρωτακούστηκε το 1974 μετά την επάνοδο της Δημοκρατίας στην Ελλάδα επί προεδρίας Βαλερί Ζισκάρ Ντ’Εστέν και πρωθυπουργίας Κωνσταντίνου Καραμανλή, έχει ένα ακόμη κοινό στοιχείο. Οι δύο χώρες δεν διστάζουν να χρεοκοπήσουν ιστορικά.
Γιατί το λέμε αυτό;
Οι αποδόσεις των μακροχρόνιων κρατικών ομολόγων που εκδίδουν χώρες με υψηλό χρέος έχουν ανέβει αρκετά το τελευταίο διάστημα, αλλά ειδικά της Γαλλίας ξεχωρίζει στην ευρωζώνη.
Κι αυτό γιατί η διαφορά απόδοσης (spread) του 10ετούς γαλλικού ομολόγου από το αντίστοιχο γερμανικό διευρύνθηκε στις 120 μονάδες βάσης και έναντι του 10ετούς ελληνικού στις 36 μονάδες βάσης.
Ακόμη, η διαφορά του 10ετούς γαλλικού από το 10ετές επιτόκιο της διατραπεζικής αγοράς (swap) έχει ανέβει στο επίπεδο-ρεκόρ που ήταν το 2012 κατά τη διάρκεια της ευρωκρίσης χρέους, όπως φαίνεται στο διάγραμμα της Allianz που παρατίθεται πιο κάτω. Μία ποσοστιαία μονάδα ισούται με 100 μονάδες βάσης.
Ακόμη και η διαφορά απόδοσης του 2ετούς γαλλικού ομολόγου από το γερμανικό και το ελληνικό ομόλογο άνοιξε στις 62 μονάδες και 22 μονάδες αντίστοιχα, όπως επισήμανε ο Μοχάμεντ Ελ-Εριάν. Αυτό είναι σημαντικό γιατί η αγορά τιμολογεί τη δημοσιονομική πολιτική κάθε χώρας και της κεντρικής της τράπεζας.
Πρακτικά, η αγορά ομολόγων έχει αρχίσει να τιμολογεί ενδεχόμενο πιστωτικό γεγονός στη Γαλλία. Κι αυτό γιατί το δημοσιονομικό έλλειμμα εκτιμάται στο 5,4% του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος στο 119% του ΑΕΠ με τάσεις ανόδου. Κι όλα αυτά εν μέσω άρνησης των κομμάτων της αντιπολίτευσης να συμφωνήσουν στη λήψη μέτρων λιτότητας καθώς οι προεδρικές εκλογές πλησιάζουν, με πιθανότερους υποψηφίους δύο άτομα που οι αγορές δεν συμπαθούν.
Παρ’ όλα αυτά θα ήταν μη ρεαλιστικό να υποθέσει κάποιος ότι θα αφήσει η ΕΚΤ τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης να χρεοκοπήσει. Απλά, όσο αυξάνεται το spread στη 10ετία κι αλλού της Γαλλίας από τη Γερμανία τόσο πιο κοντά έρχεται μια παρέμβαση της ΕΚΤ.
Για να τη δικαιολογήσει, τα spreads των γαλλικών αποδόσεων θα πρέπει να ανοίξουν κι άλλο, ώστε η Φρανκφούρτη να επικαλεσθεί την απειλή στο ευρώ από τον κίνδυνο του «χρηματοοικονομικού κατακερματισμού» όπως έκανε στο παρελθόν.
Κάπου εδώ τελειώνουν οι ομοιότητες Γαλλίας και Ελλάδας στο μέτωπο των χρεοκοπιών. Η Γαλλία είναι πολύ μεγάλη οικονομία για να αφεθεί να χρεοκοπήσει ενώ η άλλη είναι πολύ μικρή.
Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.