Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!
Η τραγική δολοφονία της Βάγιας Νέστορα στη Θεσσαλονίκη, ύστερα από τις συντονισμένες επιθέσεις κατά κατοικιών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, αποτελεί μια υπενθύμιση ότι η πολιτική βία δεν είναι ποτέ «συμβολική». Δεν είναι ποτέ «παρέμβαση». Δεν είναι ποτέ «ακτιβισμός». Από τη στιγμή που επιλέγεται η βία ως μέσο πολιτικής έκφρασης, το επόμενο βήμα μπορεί να είναι το αίμα. Και αυτή τη φορά ήταν.
Το πρώτο καθήκον της Πολιτείας είναι αυτονόητο. Να εντοπίσει τους δράστες, να αποκαλύψει τυχόν ηθικούς αυτουργούς και να οδηγήσει όλους ενώπιον της Δικαιοσύνης. Σε μια ευνομούμενη δημοκρατία δεν υπάρχουν πολιτικά άλλοθι για την τρομοκρατία ούτε ιδεολογικά ελαφρυντικά για τη δολοφονία.
Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο καθήκον, εξίσου κρίσιμο. Να μη μετατραπεί αυτή η τραγωδία στην αφετηρία ενός νέου κύκλου πολιτικού διχασμού.
Η Ελλάδα έχει πληρώσει πολύ ακριβά τις εποχές κατά τις οποίες η πολιτική αντιπαράθεση ξέφευγε από τα όρια της δημοκρατικής σύγκρουσης και μετατρεπόταν σε ηθική εξόντωση του αντιπάλου.
Όταν οι χαρακτηρισμοί αντικαθιστούσαν τα επιχειρήματα, όταν η ανοχή απέναντι στις «μικρές» παραβατικές ενέργειες θεωρούνταν περίπου ένδειξη πολιτικής ευαισθησίας και όταν κάποιοι έσπευδαν να αναζητήσουν δικαιολογίες αντί να καταδικάσουν απερίφραστα τη βία. Η ιστορία απέδειξε ότι τέτοιες εκπτώσεις δεν εκτονώνουν την ένταση. Τη νομιμοποιούν.
Ασφαλώς, η κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να αναδείξει τη σοβαρότητα της επίθεσης. Οφείλει, όμως, να αντισταθεί και στον πειρασμό της γενίκευσης ή της κομματικής αξιοποίησης μιας τραγωδίας.
Αντίστοιχα, η αντιπολίτευση δεν αρκεί να καταδικάζει την τρομοκρατία με τυπικές ανακοινώσεις. Χρειάζεται να απορρίπτει έμπρακτα κάθε κουλτούρα ανοχής απέναντι σε πρακτικές που, όσο «χαμηλής έντασης» κι αν εμφανίζονται, καλλιεργούν τη λογική ότι η βία μπορεί να αποτελεί μορφή πολιτικής δράσης.
Η αλήθεια είναι ότι η ευθύνη δεν ξεκινά, ούτε τελειώνει στη σημερινή συγκυρία. Για χρόνια, διαφορετικές κυβερνήσεις αντιμετώπισαν με αδικαιολόγητη επιείκεια φαινόμενα που παρουσιάζονταν ως «παρεμβάσεις», «δυναμικές διαμαρτυρίες» ή «ακτιβισμός». Κάθε φορά που η βία αποκτούσε ιδεολογικό περιτύλιγμα, κάποιοι έσπευδαν να την υποβαθμίσουν. Μέχρι που κάποια στιγμή η πραγματικότητα αποδεικνυόταν πιο σκληρή από τις λέξεις.
Γι' αυτό και το μεγαλύτερο διακύβευμα σήμερα δεν είναι μόνο η εξιχνίαση μιας αποτρόπαιης εγκληματικής ενέργειας. Είναι να μη δηλητηριαστεί ξανά η δημόσια ζωή από την καχυποψία, την πόλωση και την τοξικότητα που τόσο ακριβά πλήρωσε η χώρα στα χρόνια της κρίσης.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε για την ανάγκη να υψωθεί «ένα ανάχωμα ωριμότητας αλλά και αποφασιστικότητας». Είναι μια φράση που αξίζει να ξεπεράσει τα όρια της εκάστοτε κυβέρνησης. Αυτό το ανάχωμα δεν μπορεί να είναι κομματικό. Πρέπει να είναι δημοκρατικό. Να το οικοδομήσουν όλα τα πολιτικά κόμματα, οι θεσμοί, τα μέσα ενημέρωσης και, κυρίως, η ίδια η κοινωνία.
Γιατί η τρομοκρατία δοκιμάζει τη Δημοκρατία με τις βόμβες της. Η τοξικότητα, όμως, την υπονομεύει πολύ πιο ύπουλα: μετατρέποντας τον πολιτικό αντίπαλο σε εχθρό και τη διαφωνία σε αφορμή μίσους. Δηλητηριάζει την εμπιστοσύνη, οξύνει τα πάθη, μετατρέπει τη διαφωνία σε μίσος και τη δημοκρατική αντιπαράθεση σε εμφυλιοπολεμικό κλίμα.
Αυτόν τον δρόμο η Ελλάδα τον έχει περπατήσει.
Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.