Κάθε πέρσι και καλύτερα. Αυτό ισχύει στη περίπτωση των παραστατικών (fiat) νομισμάτων όταν συγκρίνονται με τον χρυσό καθώς χάνουν διαρκώς αγοραστική δύναμη.
Από το 1971 που ο τότε Αμερικανός πρόεδρος Νίξον έβαλε ταφόπλακα στη μετατροπή των δολαρίων σε χρυσό με σταθερή ισοτιμία, το δολάριο έχει χάσει πάνω από το 99% της αξίας του έναντι του κίτρινου μετάλλου.
Λίγο μεγαλύτερη είναι η υποτίμηση της βρετανικής στερλίνας-κι αυτή πάνω από 99%. Αν το ευρώ υπήρχε από το 1971, οι απώλειές του θα ανέρχονταν σε 99% και κάτι επίσης ενώ του γιέν ήταν 98% και κάτι και του ελβετικού φράγκου ήταν ελαφρώς μικρότερες, λίγο πάνω από 96%.
Την ίδια περίοδο, η τιμή του χρυσού σε δολάρια είναι πάνω από 11.100% σύμφωνα με το Kobeissi Letter.
Εκ πρώτης όψεως, το επιχείρημα μοιάζει να είναι υπέρ της επένδυσης σε χρυσό. Όμως, η ανωτέρω σύγκριση υπονοεί ότι κάποιος είχε βάλει τα δολάριά του ή τα γιεν κάτω από το πάπλωμα όλο αυτό το διάστημα. Αυτό δεν είναι σωστό. Είναι πιο λογικό να τα είχε βάλει κάποιος σε έντοκα γραμμάτια ή σε τραπεζική κατάθεση.
Και πάλι ο χρυσός θα πρόσφερε καλύτερη απόδοση αλλά η διαφορά δεν θα ήταν τόσο μεγάλη υπέρ του. Αφήνουμε στην άκρη την τοποθέτηση σε μετοχές και ομόλογα.
Επιπλέον, κάποιος μπορεί να ισχυρισθεί ότι η μετατροπή δολαρίων ή γιεν ή κάποιου άλλου νομίσματος σε χρυσό για λόγους σύγκρισης δεν είναι σωστή. Κι αυτό γιατί δεν μπορείς να αγοράσεις πράγματα στο σουπερμάρκετ ή αλλού, πληρώνοντας με χρυσό.
Από την άλλη πλευρά, η αλλαγή νομισματικού καθεστώτος το 1971 έδωσε την δυνατότητα στις κεντρικές τράπεζες να τυπώνουν χρήμα για να καλύψουν τα δημοσιονομικά ελλείμματα, υπονομεύοντας την αγοραστική δύναμη των νομισμάτων.
