Vivendi: Το ένα σκάνδαλο ίσως κρύψει το άλλο

H μεταμόρφωση του Jean-Marie Messier έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Όπως ο Sherman McCoy, ο ήρωας του Tom Wolfe στο ”Η καύση της ματαιοδοξίας”, ο πρώην διευθύνων σύμβουλος της Vivendi ίσως αποφύγει την έσχατη καταδίκη της φυλάκισης. Όμως, έπεται και συνέχεια στην Vivendi Universal;

Δημοσιεύθηκε: 22 Ιουνίου 2004 - 19:01

του Jo Johnson

H μεταμόρφωση του Jean-Marie Messier έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Όπως ο Sherman McCoy, ο ήρωας του Tom Wolfe στο ”Η καύση της ματαιοδοξίας”, ο πρώην διευθύνων σύμβουλος της Vivendi ίσως αποφύγει την έσχατη καταδίκη της φυλάκισης.

Ωστόσο, η ταπείνωση που έχει ήδη υποστεί, αποτελεί ανταπόδοση της πρότερης κυριαρχίας του, ως ο επιχρυσωμένος βασιλιάς του σύμπαντος.

Η είδηση πως το πρώην πρώτο βιολί του γαλλικού καπιταλισμού προφυλακίσθηκε για ανάκριση προκάλεσε ρίγη ανακούφισης και άγριας χαράς στην παριζιάνικη επιχειρηματική κοινότητα. Ποτέ, μετά τα σκάνδαλα της εποχής του Μιτεράν, που αφορούσαν τις Credit Lyonnais και Elf, μια εταιρία από μόνη της, δεν έχει καταστρέψει τόσο πολύ, την εικόνα του γαλλικού επιχειρηματικού γίγνεσθαι στα μάτια των διεθνών επενδυτών.

Σχεδόν δυο χρόνια μετά την εκδίωξη του κ. Messier από τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου, όλοι όσοι ενδιαφέρονται να προωθήσουν τη Γαλλία ως επιχειρηματικό προορισμό, επιθυμούν την οριστικοποίηση της υπόθεσης Vivendi.

Ενώ η αμερικανική Securities and Exchange Commission ολοκλήρωσε την εξονυχιστική της έρευνα πέρυσι τον Δεκέμβριο, απαγορεύοντας από τον κ. Messier την κατοχή διευθυντικών θέσεων για 10 χρόνια και επιβάλλοντάς του πρόστιμο 1 εκ. δολ., οι γαλλικές αρχές έχουν διστάσει μέχρι στιγμής να τιμωρήσουν τον κ. Messier και τα υπόλοιπα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της εταιρίας.

Τώρα, ωστόσο, με τον περιορισμό του κ. Messier από τη γαλλική ομάδα καταπολέμησης της διαφθοράς, η υπόθεση φαίνεται να πλησιάζει στο τέλος της. Από την έναρξη της διερεύνησης της υπόθεσης των παραβιάσεων του νόμου περί χρεογράφων, τον Οκτώβριο του 2002, οι γάλλοι δικαστές, ξεπερνώντας τις ρυθμιστικές αρχές με τρόπο εφάμιλλο του εισαγγελέα της Νέας Υόρκης, Eliot Spitzer, έχουν ήδη ανακρίνει πολλούς από τους συμμετέχοντες στην υπόθεση της Vivendi. Με τον κ. Messier στα χέρια τους, η τελευταία πράξη του δράματος φαίνεται να επίκειται.

Δυστυχώς, όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Όπως προειδοποιούν οι πινακίδες στις γαλλικές σιδηροδρομικές γραμμές πως ”un train peut en cacher un autre” (ένα τρένο μπορεί να κρύβει ένα άλλο τρένο), κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τα επιχειρηματικά σκάνδαλα.

Όσο επιτυχημένα και αν αποκρούσει ο κ. Messier τις κατηγορίες πως είπε ψέματα για την οικονομική κατάσταση της Vivendi, πως χειραγώγησε την τιμή της μετοχής της με μαζικές και παράνομες επαναγορές ιδίων μετοχών, η γεύση από τα σκάνδαλα που περιέβαλαν την Vivendi Universal δεν θα φύγει γρήγορα.

Η Commission des Operations de Bourse καταλήγει σε μια αναφορά της, πως οι οικονομικές ανακοινώσεις της Vivendi δεν ήταν ”ακριβείς, σαφείς και ειλικρινείς”.

Η αποκάλυψη πως ο Jean-Rene Fourtou, ο οποίος διαδέχτηκε τον κ. Messier στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου, αγόρασε, μέσω οικογενειακού ιδρύματος, μια τεράστια ποσότητα των ομολόγων υψηλής απόδοσης που εξέδωσε η Vivendi, καταστρέφει τις προσπάθειες της εταιρίας να προσωρήσει, αφήνοντας πίσω της την εποχή Messier.

Όσον αφορά τους επενδυτές, η δικαστική έκβαση της εποχής Μessier έχει τεράστια ιστορική σημασία. Σε οικονομικούς όρους, ενδέχεται να επηρεάσει μόνο το ύψος του ποσού διακανονισμού για τις μηνύσεις εναντίον της Vivendi στις ΗΠΑ. Ωστόσο, θα υπάρξουν εντελώς διαφορετικές εξελίξεις, εάν η διερεύνηση της ομολογιακής διαχείρισης του κ. Fourtou καταδείξει πως ενήργησε παράτυπα.

Ο κ. Fourtou δεν παραβίασε κάποιο νόμο, προχωρώντας στην επένδυση. Ωστόσο, οι παρασκηνιακές κινήσεις του, όπως η απ’ ευθείας συνεννόηση με την Deutsche Bank και όχι μέσω του χρηματιστή του, για να διασφαλιστεί το μερίδιό του και η ”παράλειψη” να ανακοινώσει την τοποθέτησή του, υποδαυλίζουν τον ισχυρισμό του πως είναι ο αδιάφθορος σωτήρας που αναζητούσε η Γαλλία, ξεπερνώντας την εποχή Messier.

H έκδοση στην οποία τοποθετήθηκε το ίδρυμα της οικογένειας Fourtou αφορά μετατρέψιμα ομόλογα –μια διαφοροποιημένη έκδοση μετοχών. Όντως, τη στιγμή της πράξης, τον Νοέμβριο του 2002, οι διευθυντές των γαλλικών επιχειρήσεων δεν είχαν την υποχρέωση να ενημερώνουν τους επενδυτές για τέτοιες συναλλαγές: οι νόμοι, οι οποίοι έχουν γίνει πλέον αυστηρότεροι, συνιστούσαν πλήρεις αποκαλύψεις αλλά δεν τις απαιτούσαν.

Ωστόσο, το γεγονός πως o υπεύθυνος εσωτερικού ελέγχου της Deutsche Bank είχε τεράστιες επιφυλάξεις για την επιμερισμό των ομολόγων ύψους 20 εκ. ευρώ που αντιστοιχούν στο 17% της λιανικής έκδοσης, βασιζόμενος στο ότι θα φαινόταν ότι η τράπεζα ”έκανε χάρη σε έναν κορυφαίο επιχειρηματία”, αποτελεί δυσάρεστη ανάμνηση των υπερβολών που συνέβαιναν στην περίοδο της ανόδου των χρηματιστηριακών αγορών.

Μπορεί η μεταμόρφωση του κ. Messier να έχει σχεδόν ολοκληρωθεί, αλλά του κ. Fourtou, μόλις άρχισε.

© The Financial Times Limited 2004. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation