Westerwelle: Μονόδρομος η αλλαγή Συνθηκών

Ο ΥΠΕΞ της Γερμανίας αποσαφηνίζει τις γερμανικές θέσεις. Ζητά να υπάρξει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Δεκεμβρίου συμφωνία για αλλαγή των Ευρωπαϊκών Συνθηκών. Στόχος η οικονομική ενοποίηση.

Δημοσιεύθηκε: 18 Νοεμβρίου 2011 - 11:35

Guido Westerwelle*

Westerwelle: Μονόδρομος η αλλαγή Συνθηκών

Η Ευρώπη περνά την πιο σκληρή δοκιμασία. Η κρίση χρέους αποκάλυψε βάναυσα όλες τις ρωγμές της οικονομικής και νομισματικής ένωσης: τη δεκαετή συσσώρευση χρέους και την έλλειψη ανταγωνιστικότητας σε ορισμένες χώρες, όπως και τις αδυναμίες των Ευρωπαϊκών Συνθηκών. Παρά τις εντατικές προσπάθειες, η Ευρωπαϊκή Ένωση ακόμη δεν έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη των χρηματαγορών.

Υπάρχουν δυνάμεις που στοιχηματίζουν στη διάσπαση της ευρωζώνης. Τι θα σήμαινε όμως αυτό; Η ευρωζώνη είναι η οικονομική ραχοκοκαλιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η σταθερότητά της επηρεάζει άμεσα και τα ευρωπαϊκά κράτη εκτός αυτής και τις διεθνείς αγορές. Ενδεχόμενη διάβρωσή της θα διακυβεύσει το πολιτικό οικοδόμημα της Ευρώπης και μαζί με αυτό την ευκαιρία να εισακούγονται οι αξίες και τα συμφέροντά μας στη νέα τάξη πραγμάτων του 21ου αιώνα.

Η σταθεροποίηση της ευρωζώνης είναι προς το συμφέρον όλων των 27 μελών της Ε.Ε., όχι μόνο της Βρετανίας, με την οποία ούτως ή άλλως έχει πολύ στενούς οικονομικούς δεσμούς. Τα χρονικά περιθώρια για να βρούμε λύση εξαντλούνται γρήγορα.

Τρία πράγματα πρέπει να γίνουν επειγόντως ώστε οι πολίτες και οι αγορές να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη τους στην Ευρώπη:

Το πρώτο είναι να αντιμετωπιστεί η άμεση κρίση. Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει χωρίς άλλες καθυστερήσεις να υιοθετήσει και να εφαρμόσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Εξίσου επειγόντως θα πρέπει να προστατευθούν τα κράτη και οι τράπεζες από τον κίνδυνο μετάδοσης. Αυτό περιλαμβάνει εφαρμογή των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα, ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και αύξηση της ισχύος του EFSF.

Ένα, όμως, είναι σαφές: η αποτελεσματικότητα του μηχανισμού διάσωσης δεν μπορεί να διαχωρίζεται από την κατάσταση των οικονομιών που τον στηρίζουν. Μόνο όταν τα κράτη ανακτήσουν την εμπιστοσύνη μέσω άμεσων και εκτενών μεταρρυθμίσεων θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε την κρίση.

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι το ευρώ μπορεί να σωθεί μόνο εάν θυσιαστεί η νομισματική σταθερότητα. Αυτό θα ήταν ένα σημαντικό λάθος. Eάν βάλουμε σε λειτουργία την εκτυπωτική μηχανή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, τότε θα έχουμε -στην καλύτερη περίπτωση- μία βραχυπρόθεσμη ανακούφιση. Οι επιπτώσεις, όμως, θα είναι σοβαρές τόσο στην αύξηση του πληθωρισμού όσο και στην απομάκρυνση των ζωτικής σημασίας κινήτρων για μεταρρυθμίσεις.

Στο τέλος θα καταλήξουμε με ένα υποτιμημένο νόμισμα και με μία ακόμη πιο αποσταθεροποιημένη ευρωζώνη. Η ανεξαρτησία της ΕΚΤ και η σθεναρή δέσμευση στη σταθερότητα των τιμών είναι παράγοντες υπέρτατης σημασίας για την οικονομία της Ευρώπης.

Το δεύτερο είναι ότι χρειαζόμαστε μία σαφή στρατηγική για την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη. Αυτό περιλαμβάνει ολοκλήρωση της ενιαίας αγοράς με επέκταση σε τομείς ανάπτυξης όπως η ενέργεια, η πληροφορική και η δημιουργία περιβάλλοντος φιλικού προς τις επιχειρήσεις. Είναι εξίσου σημαντικό να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στην καινοτομία, στην εκπαίδευση και στην έρευνα, στο πλαίσιο των κοινοτικών προϋπολογισμών. Επίσης, τα κοινοτικά κονδύλια θα πρέπει να αποκτήσουν καλύτερη στόχευση ώστε να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα.

Τρίτον, πρέπει να φροντίσουμε για το μέλλον και να αναβαθμίσουμε τη νομισματική ένωση σε ένωση σταθερότητας. Η επίτευξη υγιούς δημοσιονομικής εικόνας δεν είναι γερμανική εμμονή που βασίζεται στην εμπειρία μας από τον υπερπληθωρισμό. Είναι συνολικά προς το συμφέρον της Ευρώπης. Οι εθελοντικές δεσμεύσεις και η υιοθέτηση του φρένου στο χρέος είναι απαραίτητες, αλλά ανεπαρκείς. Εάν θέλουμε πραγματικά να ανατρέψουμε την κατάσταση, αναπόφευκτα οδηγούμαστε σε τροποποίηση των Ευρωπαϊκών Συνθηκών.

Δεν έχουμε καιρό να χάσουμε. Είναι ζωτικής σημασίας να στείλουμε ένα σαφές μήνυμα στις αγορές ότι η ευρωζώνη είναι αποφασισμένη να τερματίσει τις πολιτικές του παρελθόντος, που δημιουργούσαν χρέος. Στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τον Δεκέμβριο θα πρέπει να συμφωνήσουμε σε μία σύνοδο για περιορισμένη αλλαγή Συνθηκών. Αποστολή της θα πρέπει να είναι η ενίσχυση της οικονομικής και της συναλλαγματικής ενοποίησης. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Θα πρέπει να υπάρχουν δεσμευτικά δικαιώματα σε ευρωπαϊκό επίπεδο αναφορικά με τους προϋπολογισμούς των μελών της ευρωζώνης που συνεχώς αποκλίνουν από τη δημοσιονομική ευπρέπεια και νομιμότητα.

Για να ξεπεραστούν αυτές οι αδυναμίες η ευρωζώνη χρειάζεται βαθύτερη ενοποίηση μέσω πιο σφιχτής οικονομικής διακυβέρνησης και πιο αυστηρών κανόνων για το Σύμφωνο Σταθερότητας. Η πρόκληση είναι να τα χειριστούμε όλα αυτά χωρίς να υπάρξει διάσπαση εντός της Ε.Ε.

Μήπως άραγε θέλουμε να τετραγωνίσουμε τον κύκλο; Όχι. Υπάρχουν τρόποι να εξασφαλίσουμε τη συνοχή της Ένωσης συνολικά. Η αλλαγή της Συνθήκης των 27 μελών -όσο κουραστική και δύσκολη κι αν μοιάζει- είναι ο καλύτερος τρόπος να αποτραπεί η αποσύνδεση της ευρωζώνης από τα υπόλοιπα μέλη της Ε.Ε. Η συνοχή θα διευκολυνθεί με την υιοθέτηση μεγαλύτερης διαφάνειας και στενότερων δεσμών μεταξύ των 17 μελών της ευρωζώνης και των υπόλοιπων μελών της Ε.Ε. Σε αυτήν την κατεύθυνση κινούνται και τα μέτρα για την ενίσχυση της ενιαίας αγοράς. Η δημιουργία μιας ξεχωριστής, περιορισμένης Συνθήκης που θα αφορά μόνο τα μέλη της ευρωζώνης θα πρέπει να είναι η ύστατη λύση.

Η αλλαγή Συνθηκών απαιτεί σημαντική πολιτική βούληση. Εάν, όμως, δεν βρούμε το κουράγιο να προχωρήσουμε, τότε η Ευρώπη θα είναι μονίμως ευάλωτη σε κρίσεις.

© The Financial Times Limited 2011. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation