Στην εποχή της οικονομίας της γνώσης και των δημογραφικών προβλημάτων, ο πιο πολύτιμος πόρος είναι οι νέοι. Για να το πούμε με μια φράση, χρειάζονται «περισσότερα και καλύτερα μυαλά».

Ειδικά σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που δεν έχει ισχυρές πρωτογενείς πλουτοπαραγωγικές πηγές, κι από την άλλη διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους δείκτες υπογεννητικότητας παγκοσμίως, δύσκολα θα μπορούσε να βρει κάποιος πιο σημαντική «στρατηγική» επένδυση.

Το πρόβλημα γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο. Ενδεικτικά, οι γεννήσεις τα τελευταία χρόνια είναι σχεδόν οι μισές από τους θανάτους, σε ετήσια βάση, ενώ μέσα στην πενταετή περίοδο 2019-2023 αυτό το έλλειμμα γεννήσεων, οι «απώλειες» σε μέγεθος πληθυσμού δηλαδή, έφτασαν σχεδόν τις 300.000.

Οι εξελίξεις στα δύο καυτά μέτωπα της υδρογείου φανερώνουν την αποτυχία της πολιτικής της Δύσης τα τελευταία χρόνια, δημιουργώντας κινδύνους περαιτέρω σοβαρής κλιμάκωσης.

Στην Ουκρανία, είναι πλέον εμφανές, ακόμη και στα δυτικά ΜΜΕ που στήριξαν αναφανδόν αυτή την πολιτική, ότι ο πόλεμος έχει μπει σε τροχιά ήττας. Eνδεικτικά το τελευταίο διάστημα είναι το πρωτοσέλιδο δημοσίευμα του Economist με τίτλο «Crunch time for Ukraine», ρεπορτάζ των FT σύμφωνα με το οποίο το 50-70% των νέων κληρωτών της Ουκρανίας σκοτώνεται ή τραυματίζεται μέσα σε λίγες μέρες από την άφιξή τους στο μέτωπο, αλλά και η χλιαρότητα στην υποδοχή του «σχεδίου νίκης» του Ζελένσκι στις ΗΠΑ, το οποίο σύμφωνα με δημοσίευμα του Bloomberg θεωρήθηκε «λίστα ευσεβών πόθων».

Τα πρόσφατα στοιχεία για το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και το εμπορικό ισοζύγιο του πρώτου εξαμήνου, σε συνδυασμό με τη μείωση των τουριστικών εισπράξεων τον Ιούλιο έρχονται να επιβεβαιώσουν τους φόβους αρκετών ειδημόνων στην αγορά.

Η Ελλάδα δεν δείχνει να έχει μπει σε τροχιά βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης με πολυετή ορίζοντα, καθώς οι αλλαγές στο μοντέλο λειτουργίας της οικονομίας δεν είναι αρκετά σημαντικές, ώστε να αλλάξουν τα θεμελιώδη στοιχεία της. Οι εισαγωγές ολοένα και αυξάνονται, οι εξαγωγές δεν μπορούν να ακολουθήσουν και ο τουρισμός, η «βαριά βιομηχανία» της χώρας, δείχνει ότι από πολλές πλευρές φτάνει, αργά αλλά σταθερά, στα όριά του.

Τα όσα τραγελαφικά συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ εδώ και ένα χρόνο επιβεβαιώνουν ότι, στην πραγματικότητα, ουδέποτε υπήρξε παράταξη με τις δομές, την οργάνωση και την επικοινωνία με τη βάση, ενός πραγματικού κόμματος εξουσίας, που «ήρθε για να μείνει» στον πυρήνα της ελληνικής πολιτικής.

Αναδείχθηκε στην πρώτη γραμμή της πολιτικής σκηνής και απέκτησε την εξουσία χάρη στην ύπαρξη του Αλέξη Τσίπρα, ενός πολιτικού με ιδιαίτερα χαρίσματα, ο οποίος επί χρόνια κατάφερε να ισορροπεί αντικρουόμενες τάσεις και συνιστώσες, θεραπεύοντας προσωρινά τη μόνιμη ασθένεια της Αριστεράς. Τον κατακερματισμό, που εκπορεύεται διαχρονικά από ένα συνδυασμό δογματικών αντιλήψεων και προσωπικών φιλοδοξιών.

Τα σημάδια πολυδιάσπασης και ρευστοποίησης του πολιτικού συστήματος, που εμφανίστηκαν μετά τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, έχουν οδηγήσει σε ανησυχίες για τις επόμενες εξελίξεις, καθώς οι τελευταίες δημοσκοπήσεις ανεβάζουν αθροιστικά την πρόθεση ψήφου προς τα τρία μεγαλύτερα κόμματα της Βουλής στην περιοχή του 41%-47%, με το άθροισμα πρόθεσης ψήφου σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να περιορίζεται σε 33% έως 37,2%.

Στην εθισμένη σε αυτοδύναμες κυβερνήσεις Ελλάδα, παρότι θεωρητικά τουλάχιστον απέχουμε περίπου τρία χρόνια από τις επόμενες εκλογές, η δήθεν «εύκολη» λύση είναι για αρκετούς η εκ νέου αλλαγή του εκλογικού νόμου. Ώστε αν δεν προκύψει κυβέρνηση με τον υφιστάμενο νόμο, να υπάρξει λύση σε αμέσως επόμενη εκλογή.