Μια ευχάριστη επιβεβαίωση είχε το προηγούμενο σημείωμα της στήλης καθώς μέσα στην εβδομάδα ο πρόεδρος των ΗΠΑ έθεσε το θέμα της απελευθέρωσης στις πατέντες των εμβολίων κατά του κορωνοϊού, γεγονός που αποτελεί στροφή 180 μοιρών για την αμερικανική πολιτική.

Παρότι απέχουμε πολύ από την υλοποίηση, αφού ορισμένες χώρες (μεταξύ αυτών, ως φαίνεται, και η Γερμανία) εκφράζουν αντιρρήσεις, ενώ έντονη ήταν και η αντίδραση της φαρμακοβιομηχανίας, η πρωτοβουλία αυτή αναδεικνύει τις μεταβολές που επέρχονται στο πολιτικό και οικονομικό σκηνικό, καθώς η πανδημία αρχίζει να υποχωρεί, στην αυγή της τρίτης δεκαετίας του 21ου αιώνα.

Μεταπασχαλινό το σημερινό σημείωμα, αφιερωμένο σε δύο σημαντικά θέματα, που εν πολλοίς συνδέονται  μεταξύ τους.

Απασχολημένοι με τους εκάστοτε εγχώριους ρυθμούς εμβολιασμού, οι πολίτες των ανεπτυγμένων χωρών, μεταξύ τους και η Ελλάδα, μικρή σημασία δίνουν στο τι συμβαίνει στην υπόλοιπη υδρόγειο, κυρίως δε στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Πρόκειται όμως για μεγάλο λάθος, κι όχι μόνο για λόγους ηθικής και αλληλεγγύης.

Οι χώρες αυτές, στον βαθμό που μένουν πίσω στη μόνη αποτελεσματική άμυνα κατά της Covid-19, δηλαδή τον εμβολιασμό και το περίφημο «τείχος ανοσίας», μετατρέπονται σε πεδία καλλιέργειας νέων μεταλλάξεων του κορωνοϊού, οι οποίες ακριβώς όπως ταξίδεψε σε ελάχιστο διάστημα η αρχική μορφή του, από την Κίνα έως τα πέρατα του κόσμου, εύκολα θα περάσουν σύνορα για να δημιουργήσουν νέο πρόβλημα, με τον σοβαρό κίνδυνο κάποιες εξ αυτών να αποδειχθούν ανθεκτικές, ή έστω ανθεκτικότερες, στα υπάρχοντα εμβόλια.

Ακόμη κι αν αισθάνεσαι ότι πρέπει να προστατέψεις τα μέλη της επιστημονικής επιτροπής από μηνύσεις εκ μέρους των… ψεκασμένων, όπως ατυχώς φέρεται να δήλωσε στη Βουλή ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Βασίλης Κοντοζαμάνης, σίγουρα δεν το κάνεις με μια τροπολογία-εξπρές, χωρίς διαβούλευση, αιφνιδιάζοντας τους πάντες… Ούτε στριμώχνεις στην ίδια τροπολογία διάφορα πολιτικά στελέχη που μετέχουν στις επιτροπές (οι δύο όχι ιδιαίτερα γνωστές στο ευρύ κοινό), περιλαμβανομένων και γενικών γραμματέων ή του ίδιου του επικεφαλής του ΕΟΔΥ. Κι ακόμη περισσότερο, δεν προβλέπεις στην ίδια τροπολογία ότι οι παραπάνω όχι απλώς δεν διώκονται αλλά και «δεν εξετάζονται»!

Αν υπήρχε ένα πραγματικό νέο στοιχείο στην επεισοδιακή κοινή συνέντευξη Δένδια-Τσαβούσογλου, αυτό αφορούσε το γεγονός ότι, επικοινωνιακά έστω, για πρώτη φορά η Ελλάδα εμφανίστηκε… απρόβλεπτη!

Μάρτυράς μας, η έκπληξη που σταδιακά ζωγραφιζόταν στο πρόσωπο του Τούρκου υπουργού των Εξωτερικών, αλλά και τα εγχώρια και διεθνή ρεπορτάζ που κατέγραψαν το γεγονός, περιγράφοντάς το ως «πρωτοφανές». Κι αυτό από μόνο του αποτελεί μια μικρή «νίκη», έστω και σε επίπεδο εντυπώσεων.

Εντούτοις, για να επιστρέψουμε στην ουσία, ο «απρόβλεπτος κ. Δένδιας», με τη στάση του στη συγκεκριμένη συνέντευξη, έφερε σε επιφάνεια και τα αθέατα «ρήγματα» στην εγχώρια πολιτική σκηνή, ρήγματα που δεν είναι απλώς εσωκομματικά αλλά διαπερνούν τα κόμματα, όσον αφορά στην τακτική που πρέπει να ακολουθήσει η χώρα μας σε σχέση με την Τουρκία.

Η δια άρθρων και ανακοινώσεων σύγκρουση μεταξύ των πρώην πρωθυπουργών Κώστα Σημίτη και Κώστα Καραμανλή δεν αφορά μόνο διαφορές περί την υστεροφημία τους ή τους εσωκομματικούς συσχετισμούς, που επηρεάζουν την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Κυρίως καταδεικνύουν τους ομόκεντρους κύκλους που επικρατούν στο μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Κύκλους που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, παραπέμπουν στη Χάγη, διαφωνώντας όμως για το ποιο μπορεί να είναι το επίδικο. Με μόνες δύο διαφοροποιήσεις, διαφορετικού όμως τύπου. Από τη μία, του επίσης πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος προφανώς θεωρεί ότι η Χάγη θα καταλήξει σε μια συμβιβαστική απόφαση που δεν θα υπηρετεί τα συμφέροντα της Ελλάδας, απορρίπτοντάς την. Κι από την άλλη, του Ευάγγελου Βενιζέλου, ο οποίος έχει προειδοποιήσει ότι αν πραγματικά θέλουμε να πάμε στη Χάγη, θα πρέπει να πάμε αναγνωρίζοντας τις πιθανές εκβάσεις κι έχοντας διασφαλίσει τη στοιχειώδη «συναντίληψη» εκ μέρους των πολιτικών δυνάμεων αλλά και της κοινής γνώμης.