Τσίπρας: Δουλεύουμε εντατικά το νέο σχέδιο προοδευτικής διακυβέρνησης

Με τη φράση “και το ταξίδι ξανάρχισε”, ο Αλέξης Τσίπρας έκλεισε όχι μόνο την ομιλία του στο “Ολύμπιον” της Θεσσαλονίκης, αλλά και τη συζήτηση για το εάν θα υπαναχωρήσει από τους σχεδιασμούς του επειδή εμφανίστηκε το “κόμμα Καρυστιανού”.

Το αντίθετο: στην πρώτη πολιτική παρέμβαση μετά τις γιορτές, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του “Ιθάκη”, ο κ. Τσίπρας για ‘την κοινωνία που αναζητά εναλλακτική” και για την ιδέα “μίας μεγάλης προοδευτικής παράταξης, που θα μπορέσει να βάλει τέλος στο κράτος της απολυταρχίας, της ολιγαρχίας, της αδικίας και της διαφθοράς” που κερδίζει διαρκώς έδαφος.

Παρουσιάζοντας τις πτυχές του νέου σχεδίου προοδευτικής διακυβέρνησης, για το οποίο, όπως είπε, “δουλεύω και δουλεύουμε εντατικά”, πρόσθεσε: “ο προοδευτικός κόσμος αναζητά μια ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη, κι όχι μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα. Ούτε μια ακόμη δύναμη διαμαρτυρίας, αλλά μία εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης”.

Σημείωσε με νόημα μάλιστα πως όσο δεν διαφαίνεται τέτοια προοπτική τόσο θα κερδίζουν έδαφος η ακροδεξιά και η αντιπολιτική, με την τελευταία επισήμανση να παραπέμπει εμμέσως στο “κόμμα Καρυστιανού”.

Αντιθέτως: “Η ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης που θα γεννήσει την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης και μαζί τη νέα ελπίδα, είναι αναγκαία και επιβεβλημένη. Και θα γίνει πέρα και πάνω από ιδιοτέλειες και σκοπιμότητες. Θα γίνει όμως με σχέδιο, μεθοδικά, όχι βιαστικά και πρόχειρα. Θα γίνει με πυξίδα την εντιμότητα, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία”, είπε χαρακτηριστικά.

Όπως αναμενόταν, ο πρώην πρωθυπουργός περιέγραψε με μελανά χρώματα τις συνέπειες της κυβέρνησης της ΝΔ στους περισσότερους τομείς, με βάση και την επικαιρότητα.

Εξωτερική πολιτική

Ο πρωθυπουργός, αντί να υπερασπίζεται αταλάντευτα το διεθνές δίκαιο, ξεστομίζει με αφορμή την απαράδεκτη επέμβαση στη Βενεζουέλα, ότι δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητά της. Και, αύριο, τι θα απαντήσει στον επιθετικό γείτονα ή μια ισχυρή χώρα όταν πουν το ίδιο για την Κύπρο, η το Αιγαίο;

Δεν στηρίζει απλά τον ουκρανικό λαό απέναντι στη ρωσική εισβολή, αλλά πρωτοστατεί στην αντιρωσική υστερία, με όλους τους κινδύνους που αυτό επιφέρει. Η Ελλάδα είναι ισχυρή όταν συνδυάζει την πολιτική του διαλόγου με την πιο αποφασιστική υπεράσπιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων.

Όπως κάναμε εμείς όταν αποτρέψαμε την είσοδο του Barbaros στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Κι όταν - μαζί με τη Λευκωσία- εξασφαλίσαμε για πρώτη φορά ευρωπαϊκές κυρώσεις στην Τουρκία για τις έρευνές στην ΑΟΖ της Κύπρου. Δεν είναι ισχυρή όταν αφήνει τουρκικά ερευνητικά να αλωνίζουν μέχρι το Καστελόριζο και την Κρήτη, επικαλούμενη πότε ότι «τα παίρνει ο άνεμος» και πότε ότι «δεν μπορούν να κάνουν έρευνες λόγω θορύβου».

Δεν είναι ισχυρή όταν αρνείται να διεκδικήσει ευρωπαϊκές κυρώσεις για παραβιάσεις των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Δεν είναι ισχυρή όταν δίνει τα πάντα στις ΗΠΑ και σε αντάλλαγμα, η Ουάσιγκτον ακυρώνει τον αγωγό Eastmed, πουλάει F16 χωρίς όρους στην Τουρκία και σφυρίζει αδιάφορα όταν αυτή εμποδίζει το ηλεκτρικό καλώδιο στο Αιγαίο.

Αγροτική πολιτική

Δείτε τη στάση της χώρας στη συμφωνία MERCOSUR. Την υπερψήφισε η ελληνική κυβέρνηση, η ίδια κυβέρνηση που εξευτέλισε κάθε ιδέα εντιμότητας με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Που εμπαίζει τους απελπισμένους αγρότες και οργανώνει θεατρικές συναντήσεις με τους «δικούς της» για να διασπάσει τον αγώνα τους στα μπλόκα.

Σε τι ακριβώς όμως ψήφισε “ναι”; Σε μια συμφωνία που, μετά από 25 χρόνια διαπραγμάτευσης, δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες και προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι αγρότες. Και ανοίγει διάπλατα την ευρωπαϊκή αγορά σε αθρόες εισαγωγές από τη Λατινική Αμερική.

Σε προϊόντα παραγόμενα σε γιγαντιαίες εκμεταλλεύσεις, με χαμηλότερα υγειονομικά, περιβαλλοντικά και εργασιακά πρότυπα από το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Σε έναν αθέμιτο ανταγωνισμό που συνθλίβει τον Έλληνα αγρότη και κτηνοτρόφο.

Λυπάμαι, αλλά αυτή δεν είναι πολιτική προστασίας των εθνικών συμφερόντων. Είναι πολιτική εγκατάλειψης των εθνικών συμφερόντων.

Διαφάνεια - επικίνδυνες επιλογές

Η χώρα κατατάσσεται 29η σε 31 ευρωπαϊκές χώρες σε ζητήματα διαφάνειας και ανοικτής διακυβέρνησης. Θα το επαναλάβω: 29η σε 31 στη διαφάνεια!

Στο σκότος δηλαδή, το επιτελικό κράτος πάει καλά. Και παίρνει άριστα στη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος μέσω της αδιαφάνειας. Και όλα αυτά συνηγορούν σε μια ακόμα χειρότερη διαπίστωση: Δεν έχουμε μόνο ένα κράτος παράλυτο, αλλά ένα κράτος επικίνδυνο για τις ίδιες τις ζωές των ανθρώπων.

Το είδαμε τραγικά στα Τέμπη και το είδαμε ξανά, τις τελευταίες μέρες, στο FIR Αθηνών. Τη πρώτη Κυριακή του χρόνου για ώρες, το σύστημα επικοινωνίας και ασφαλούς πλοήγησης κατέρρευσε, αεροσκάφη πετούσαν σχεδόν στα τυφλά και είναι ευτύχημα που δεν θρηνήσαμε θύματα. Αλλά ας είμαστε καθαροί, αυτό δεν ήταν μια ακόμη άτυχη στιγμή, ήταν αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής. Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας προειδοποιούσαν εδώ και χρόνια.

Τα συστήματα είναι παλιά, επικίνδυνα, ανεπαρκή. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τις προάλλες παρέπεμψε την Ελλάδα στο Δικαστήριο, γιατί δεν κάναμε όσα προβλέπει το ευρωπαϊκό δίκαιο για την ασφάλεια των αεροδρομίων. Κι όμως. Η σύμβαση για ένα νέο, υπερσύγχρονο σύστημα είχε υπογραφεί από το 2019. Από τη δική μας κυβέρνηση. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη την παρέλαβε έτοιμη.

Εμείς σε συνθήκες μνημονιακής ασφυξίας είχαμε την έγνοια και προχωρήσαμε στη σχετική σύμβαση για την ασφάλεια των πτήσεων. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη την παρέλαβε και την έβαλε στον πάγο για επτά ολόκληρα χρόνια. Από αμέλεια; Όχι, από επιλογή.

Εκτροπή

Όμως το πρόβλημα δεν είναι μόνο η διαφθορά και ανικανότητα. Είναι και η εκτροπή. Το επιτελικό κράτος δεν απέτυχε απλώς, παραβίασε κάθε θεσμικό κανόνα, εκθέτοντας τη χώρα διεθνώς. Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν ήταν «λάθος», δεν ήταν «παρακολούθηση που ξέφυγε». Ήταν μοντέλο εξουσίας. Ένα μοντέλο όπου το κράτος παρακολουθεί πολιτικούς αντιπάλους, δημοσιογράφους, στελέχη των ενόπλων δυνάμεων.

Ένα μοντέλο όπου η ΕΥΠ υπάγεται απευθείας στο γραφείο του Πρωθυπουργού, όπου τα απόρρητα γίνονται προσωπικό εργαλείο. Και όταν το κράτος γίνεται εργαλείο ελέγχου, γίνεται και εργαλείο λεηλασίας, την οποία παρακολουθούμε τώρα στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Δίκαιο κράτος - Νέα μεταπολίτευση

Αυτό το κράτος θέλουμε; Το κράτος της ολιγαρχίας του Μαξίμου, του Φραπέ, του Predator, των Τεμπών και των μπάζων; Αυτό το κράτος αξίζει στην πατρίδα μας, στους νέους ανθρώπους αυτού του τόπου;

Η απάντηση, που ξεπηδά από κάθε πόρο της κοινωνίας και καταγράφεται σε κάθε μέτρηση της κοινής γνώμης, είναι ένα κατηγορηματικό, οργισμένο “όχι”. Αυτό το “όχι” είναι βέβαια η αρχή του παντός, αλλά δεν αρκεί. Όταν χειραγωγείται από τη δημαγωγία και οδηγεί τελικά στην αντιπολιτική, την απογοήτευση, την άκρα Δεξιά.

Χρειαζόμαστε ρήξη, όχι διαχείριση. Χρειαζόμαστε μια νέα μεταπολίτευση και ένα νέο ισχυρό και δίκαιο κράτος. Που θα παρέχει ασφάλεια στους πολίτες, θα λειτουργεί με αξιοκρατικούς κανόνες και θα συντονίζει με κοινωνική ευαισθησία την οικονομική ανάπτυξη.

Δουλεύουμε εντατικά το νέο σχέδιο

Και για αυτό χρειαζόμαστε σχέδιο ριζικών αλλαγών στους θεσμούς. Του συστήματος εκτελεστικής εξουσίας, Βουλής και Δικαιοσύνης. Της κοινωνικής προστασίας και της προστασίας του δημόσιου συμφέροντος. Σχέδιο συνεκτικό, δημοκρατικό, προοδευτικό σχέδιο διακυβέρνησης. Η επόμενη μέρα για τον τόπο θα είναι διαφορετική μόνο αν έχουμε το σχέδιο να επουλώσουμε τις μεγάλες πληγές και να υλοποιήσουμε τις μεγάλες και αναγκαίες προοδευτικές τομές.

Και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι δουλεύω και δουλεύουμε εντατικά και μεθοδικά αυτό το σχέδιο. Η χώρα μας έχει ανάγκη από πολιτική αλλαγή. Και ο τόπος από μια ριζικά διαφορετική πορεία. Είναι αναγκαία η πραγματική διαφάνεια σε κάθε δημόσια δαπάνη. Και δεσμεύομαι στο επόμενο διάστημα να δοθεί στη δημοσιότητα σχετική μελέτη του ινστιτούτου μας για μια νέα διαδικτυακή πλατφόρμα-εξέλιξη της Διαύγειας που θα το διασφαλίζει.