Ο Λιονέλ Μέσι, στα 39 του πλέον, περνά το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα είτε περπατώντας είτε μένοντας ακίνητος, ενώ οι συμπαίκτες του στην εθνική Αργεντινής ανταλλάσσουν υπομονετικά σύντομες πάσες, περιμένοντας το δικό του σύνθημα.
Όταν ξεκινά μια κούρσα, αυτό σημαίνει ότι έχει διακρίνει μια επικείμενη ευκαιρία για γκολ και ζητά την μπάλα. Απέναντι στο Πράσινο Ακρωτήριο, την περασμένη Παρασκευή, ο κεντρικός αμυντικός Λισάντρο Μαρτίνες του τη μετέφερε με πάσα 40 γιάρδων.
Για οποιονδήποτε άλλο ποδοσφαιριστή, μια μπάλα που έρχεται από ψηλά θα αποτελούσε, στην καλύτερη περίπτωση, μια ευκαιρία χαμηλής πιθανότητας. Για τον Μέσι ήταν κάτι το συνηθισμένο: μία επαφή για να τη σταματήσει, άλλη μία για να τη στείλει με λόμπα πάνω από τον τερματοφύλακα Βοζίνια, πετυχαίνοντας το έβδομο γκολ του σε τέσσερις αγώνες στη διοργάνωση.
Η Αργεντινή επιδιώκει να γίνει η πρώτη παγκόσμια πρωταθλήτρια που θα διατηρήσει τον τίτλο της μετά τη Βραζιλία του 1962, θυμίζουν οι Financial Times. Διαθέτει τη θεωρητικά ευκολότερη διαδρομή προς τον τελικό, αρχίζοντας από τον αγώνα της φάσης των «16» απέναντι στην Αίγυπτο (σήμερα).
Αυτή είναι, σχεδόν βέβαια, η τελευταία εκδοχή του Μέσι με τη γαλανόλευκη φανέλα της Αργεντινής. Ποια μορφή θα πάρει;
Ο ίδιος δεν περίμενε ότι θα βρισκόταν ακόμη εδώ. Μετά τη νίκη στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Κατάρ το 2022, σε ηλικία 35 ετών, είχε δηλώσει: «Είμαι πολύ χαρούμενος που ολοκληρώνω την πορεία μου στα Παγκόσμια Κύπελλα με έναν τελικό, που θα δώσω το τελευταίο μου παιχνίδι σε έναν τελικό».
Η νίκη επί της Γαλλίας έμοιαζε με το τέλος που είχε γραφτεί εκ των προτέρων. Επιτέλους είχε ανταποκριθεί στη βαριά κληρονομιά του Ντιέγκο Μαραντόνα, ο οποίος το 1986 είχε χαρίσει σχεδόν μόνος του το Παγκόσμιο Κύπελλο στην Αργεντινή. Λίγους μήνες αργότερα, ο Μέσι μετακινήθηκε στην Inter Miami, στο «νεκροταφείο των ελεφάντων» του αμερικανικού Major League Soccer, προκειμένου να χαλαρώσει ύστερα από σχεδόν είκοσι χρόνια ποδοσφαίρου στο υψηλότερο επίπεδο. Όμως, προς δική του έκπληξη, το χάρισμά του δεν εξαντλήθηκε.
Ο Μέσι σπανίως μιλά δημόσια, όμως απέκτησα μια αίσθηση της προσωπικότητάς του μέσα από τις συνεντεύξεις που πήρα από συμπαίκτες, προπονητές και διοικητικά στελέχη της FC Barcelona για το βιβλίο μου σχετικά με τον σύλλογο. Πολλοί έδειχναν να τον φοβούνται, επειδή διέθετε τόσο μεγάλη επιρροή στην Barcelona.
Για κάθε σημαντική απόφαση -όπως η επιλογή προπονητή ή η απόκτηση ποδοσφαιριστή- όσοι θεωρητικά είχαν την ευθύνη αναρωτιούνταν: «Τι θέλει ο Λέο;». Αν δεν ήταν ικανοποιημένος, το έκανε αντιληπτό όχι με λόγια αλλά με βλέμματα και μουτρωμένες αντιδράσεις. Η Barça, όπως και η Αργεντινή, περιστρεφόταν γύρω από τις επιθυμίες του. Σε αντάλλαγμα, ο Μέσι αισθανόταν υποχρέωση να ανταποκρίνεται. Ειδικά με την εθνική Αργεντινής, αναλάμβανε προσωπικά την ευθύνη για τα αποτελέσματα. Το βάρος ήταν τόσο μεγάλο, ώστε ορισμένες φορές έκανε εμετό από το άγχος πριν από τους αγώνες.
Σήμερα αγωνίζεται χωρίς πίεση, χωρίς να έχει πλέον τίποτε να αποδείξει. Όπως λέει ο ίδιος: «Ο Θεός μού έδωσε υπερβολικά πολλά· τώρα όλα είναι μόνο για να τα απολαμβάνω». Το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι η δική του διοργάνωση. Κυριαρχεί σχεδόν σε όλες τις σχετικές στατιστικές κατηγορίες, μεταξύ των οποίων τα περισσότερα γκολ (20), οι περισσότερες ασίστ, οι περισσότερες ευκαιρίες που έχει δημιουργήσει και τα περισσότερα λεπτά συμμετοχής. Σχεδόν κάθε φίλαθλος της Αργεντινής στο Μαϊάμι φορούσε φανέλα με το όνομα «Messi» στην πλάτη.
Με τρόπο εντελώς ασυνήθιστο για τον ίδιο, πλέον εκφράζει και τα συναισθήματά του. Ξέσπασε σε δυνατά γέλια όταν άνδρες ασφαλείας, ερευνώντας την αποστολή της Αργεντινής στον διάδρομο αεροδρομίου, ανακάλυψαν τις λαβίδες για μπάρμπεκιου του συμπαίκτη του Κριστιάν Ρομέρο.
Στον αγώνα με την Αλγερία ξέσπασε σε κλάματα μέσα στον αγωνιστικό χώρο, ίσως εξαιτίας της ασθένειας του πατέρα του, ενώ πάτησε με τη χαρακτηριστική του ακρίβεια τη γάμπα αντιπάλου. Δεν δέχθηκε καν κάρτα, επειδή στο ποδόσφαιρο φαίνεται να ισχύουν ειδικοί κανόνες για τον Μέσι -επιτρέποντάς του, για παράδειγμα, να κερδίζει φάουλ κάθε φορά που ο ίδιος κρίνει ότι έχει ανατραπεί.
Αισθάνεται επίσης ελεύθερος επειδή πλέον η Αργεντινή αγωνίζεται με τον τρόπο που επιθυμεί ο ίδιος. Κάθε φορά που πατά στο γήπεδο, και οι δύο ομάδες έχουν μια «στρατηγική για τον Μέσι»: η δική του για να τον απελευθερώσει και η αντίπαλη για να τον περιορίσει.
Όταν ο Λιονέλ Σκαλόνι ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Αργεντινής το 2018, αρχικά ήθελε η «Αλμπισελέστε» να αγωνίζεται με μεγαλύτερη ταχύτητα, κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Ο Μέσι όμως δεν συμφωνούσε. Για να κατανοήσει κανείς το ιδανικό ποδόσφαιρο που έχει στο μυαλό του, αρκεί να παρακολουθήσει τις ομιλίες του προς τους συμπαίκτες του πριν από τους αγώνες στην Barcelona, όπως παρουσιάζονται στη σειρά ντοκιμαντέρ του Rakuten TV.
Πριν από τη σέντρα, μετά την ομιλία του προπονητή, ο Μέσι συνήθιζε να προσθέτει έναν επίλογο με τον χαρακτηριστικά μονότονο τρόπο ομιλίας του, καλώντας συνήθως τους συμπαίκτες του να σκέφτονται ψύχραιμα. Για παράδειγμα: «Ήρεμα, όπως πάντα, χωρίς να χάνουμε το μυαλό μας. Όχι πολύ γρήγορα».
Στον εντός έδρας αγώνα με τη Liverpool το 2019, προειδοποίησε να μην αφήσουν το παιχνίδι να γίνεται συνεχώς «πάνω-κάτω», όπως επιθυμούσε η αγγλική ομάδα. «Αν έχουμε τον έλεγχο, τότε είναι διαφορετική ιστορία».
Η ελεγχόμενη κατοχή της μπάλας αποτελεί πλέον το παιχνίδι της Αργεντινής. Ο βοηθός προπονητή Ματίας Μάνα, ο οποίος είναι παράλληλα και μυθιστοριογράφος, υποστηρίζει ότι το αγωνιστικό ύφος της Αργεντινής είναι «η κοντινή πάσα... το να ενώνονται οι παίκτες για να αγγίζουν την μπάλα, το αργεντίνικο άγγιγμα, χωρίς να μιμούνται το ευρωπαϊκό μοντέλο». Το 2022 μου είχε πει ότι το να θεωρείται αυτό το στιλ ξεπερασμένο αποτελεί μια μορφή «εξευρωπαϊσμού».
Έτσι, η Αργεντινή υφαίνει περίπλοκους συνδυασμούς πάσας στη μεσαία γραμμή, επιχειρώντας ελάχιστες σέντρες ή γρήγορες αντεπιθέσεις. Ο Μέσι περιπλανιέται όπου επιθυμεί: άλλοτε υποχωρεί για να οργανώσει το παιχνίδι, άλλοτε μένει στη δεξιά πτέρυγα, πάντοτε όμως επιδιώκει να καταλήγει λίγο έξω από την περιοχή.
Εκεί κατευθύνονται οι επιθέσεις της Αργεντινής. Οι ποδοσφαιριστές στα άκρα λειτουργούν κυρίως ως αντιπερισπασμός, παρασύροντας τους αντιπάλους μακριά από την κεντρική ζώνη όπου κινείται ο Μέσι.
Έχει χάσει την εκρηκτική επιτάχυνσή του και πλέον σπανίως επιχειρεί ντρίμπλες. Αντ’ αυτού, έχει εξελιχθεί σε αυτό που ο Πορτογάλος αντίπαλός του, Κριστιάνο Ρονάλντο, στα 41 του χρόνια, ονειρεύεται να γίνει: ένας σχεδόν εγγυημένος σκόρερ.
Ωστόσο, η Αργεντινή δυσκολεύτηκε αφάνταστα να επικρατήσει του μικρού Πράσινου Ακρωτηρίου με 3-2. Η «Messidependencia» -η εξάρτησή της από τον Μέσι- είναι ακραία. Η έλλειψη ταχύτητας στο παιχνίδι της αποτελεί αδυναμία. Αμύνεται ανεπαρκώς, ασκεί πίεση ψηλά ελάχιστες φορές και σπάνια ακόμη και πιέζει τον αντίπαλο που έχει την κατοχή της μπάλας.
Αν ένας ποδοσφαιριστής 39 ετών κατορθώσει να της χαρίσει ακόμη ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, ίσως πρόκειται για το πιο αξιοσημείωτο ατομικό επίτευγμα στην ιστορία της διοργάνωσης, καταλήγει το άρθρο.