Η δυναμική του δημόσιου χρέους στην Ευρώπη κινδυνεύει να εκτροχιαστεί αν οι χώρες της περιοχής δεν θέσουν υπό έλεγχο τα δημόσια οικονομικά τους, προειδοποίησε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ).
Η αποσπασματική προσέγγιση που ακολουθούν πολλές χώρες έχει αρχίσει να εξαντλεί πλέον τα περιθώριά της, καθώς οι κυβερνήσεις καλούνται να αντιμετωπίσουν ολοένα και μεγαλύτερες προκλήσεις, όπως η γήρανση του πληθυσμού, η ενεργειακή μετάβαση και η ενίσχυση των αμυντικών δαπανών.
Αυτό αναφέρουν σε μελέτη που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα οι οικονομολόγοι Λουκ Εϊρώ, Μαχίκα Γκάντι και Άντριου Χοτζ.
«Αν οι μακροπρόθεσμες πιέσεις στις δημόσιες δαπάνες δεν αντιμετωπιστούν, η δυναμική του δημόσιου χρέους ενδέχεται να ακολουθήσει εκρηκτική πορεία σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες», επισημαίνουν οι αναλυτές του ΔΝΤ. «Οι μικρές, οριακές παρεμβάσεις είναι πιθανό να αποδειχθούν ανεπαρκείς, δεδομένου του μεγέθους της αναγκαίας προσαρμογής, ενώ ταυτόχρονα ενδέχεται να προκαλέσουν κόπωση από τις μεταρρυθμίσεις» προσθέτουν.
Οι πολιτικοί θα πρέπει να στραφούν «σε μια πιο μεθοδική και μακροπρόθεσμη στρατηγική, η οποία θα συνδυάζει μεταρρυθμίσεις, δημοσιονομική εξυγίανση και, όπου απαιτείται, πιο ουσιαστικές αποφάσεις σχετικά με την έκταση και τη χρηματοδότηση των δημόσιων υπηρεσιών», αναφέρουν οι οικονομολόγοι. «Καθώς το κόστος της καθυστέρησης αυξάνεται, τα οφέλη μιας στρατηγικής προσέγγισης γίνονται ολοένα και πιο εμφανή» προσθέτουν.
Οι ερευνητές του ΔΝΤ εκτιμούν ότι έως το 2040 οι δημόσιες δαπάνες θα αυξηθούν κατά μέσο όρο σχεδόν κατά 5% του ΑΕΠ, σε μια περίοδο κατά την οποία η οικονομική ανάπτυξη παραμένει υποτονική και η πολιτική διάθεση για αύξηση της φορολογίας ή για μεγάλες περικοπές δαπανών είναι περιορισμένη.
Αυτό, σύμφωνα με τους ίδιους, θα θέσει το δημόσιο χρέος σε μη βιώσιμη τροχιά, οδηγώντας το κατά μέσο όρο στο 130% του ΑΕΠ, περίπου στο διπλάσιο επίπεδο από το σημερινό.
Ένα «μετριοπαθές» πακέτο μεταρρυθμίσεων θα μπορούσε να καλύψει περίπου το ένα τρίτο αυτού του δημοσιονομικού κενού, εκτιμούν οι οικονομολόγοι.
Οι μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό σύστημα και τα μέτρα που ενισχύουν την οικονομική ανάπτυξη αναμένεται να έχουν τη μεγαλύτερη θετική επίδραση.
Ωστόσο, τονίζουν ότι στις περισσότερες χώρες θα εξακολουθήσουν να απαιτούνται δημοσιονομικές προσαρμογές.
«Και τα δύο είναι συνήθως απαραίτητα και συνεπάγονται πολιτικά δύσκολες επιλογές», καταλήγουν σύμφωνα με το Bloomberg οι οικονομολόγοι.
«Όσο μεγαλύτερη είναι η πρόοδος στις μεταρρυθμίσεις, τόσο λιγότερο επώδυνη θα είναι πιθανότατα η διαδικασία της δημοσιονομικής προσαρμογής. Ωστόσο, η αποκλειστική στήριξη στις μεταρρυθμίσεις, χωρίς δημοσιονομική εξυγίανση, δεν αρκεί για να αντιμετωπιστούν οι κίνδυνοι που απειλούν τη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών.»