Κράτος Μαντάμ Σουσού ή "οι Πουθενόφσκι"

Αναντίρρητα ο «μακεδονισμός» έχει τις ιστορικές του καταβολές στα τέλη του 19^ου αιώνα εντασσόμενος στη στρατηγική της «μεγάλης Βουλγαρίας». Αργότερα, γνωρίζει μεγάλη αναζωπύρωση και εξελίσσεται εντόνως στη σημερινή του μορφή με τη λήξη του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου, με τη μετονομασία της Vardaska σε «Μακεδονία» στα πλαίσια της Ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας.

Ωστόσο από τη διάλυσή της το 1991 και μετά, προστίθεται στο αλυτρωτικό οικοδόμημα η φαιδρή διάσταση διεκδίκησης ιστορικής συγγένειας με τους αρχαίους Μακεδόνες.

Όσο κι αν ο συγκεκριμένος Σλαβικός πληθυσμός αντιμετωπίζει εκτός όλων των άλλων και πρόβλημα ταυτότητας, είναι άξιο απορίας πώς ένας ολόκληρος λαός παραμυθιάζεται, αναζητώντας δάφνες καταγωγής που ούτε η Μαντάμ Σουσού στον ιστορικό Μπύθουλα δεν είχε διανοηθεί ποτέ να διεκδικήσει.

Πέραν των πολιτικών αιτιών που συντηρούν το προπαγανδιστικό κατασκεύασμα του «Μακεδονικού έθνους», αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι σημαντικό ρόλο παίζει κι ένα συλλογικό σύμπλεγμα κατωτερότητας που υποβόσκει στην πολιτική και πνευματική ελίτ του γειτονικού λαού.

Είναι μάλλον προφανές ότι οι κάτοικοι του συγκεκριμένου κρατιδίου αποστρέφονται τη σλαβική καταγωγή τους και, στρουθοκαμηλίζοντας, απορρίπτουν την ιδέα ότι αποτελούν ένα –πρωτοφανές ακόμα και για τα Βαλκάνια- πολυεθνικό μωσαϊκό.

Εντύπωση δε προκαλεί το αυξανόμενο θράσος τους να επικαλούνται ότι έχουν Μακεδονικές –δηλαδή αρχαιοελληνικές – ρίζες όταν τίποτα από τον ανύπαρκτο πολιτισμό τους δεν θυμίζει ελληνικό μεγαλείο.

Χωρίς να το θέλουμε, όταν βλέπουμε στην τηλεόραση τους αξιωματούχους του κρατιδίου σκεφτόμαστε πόσο δίκιο είχε ο Μίκης Θεοδωράκης όταν στην προ εβδομάδων διακήρυξή του χρησιμοποίησε τη λέξη «ασχήμια».

Είναι εκτός όλων των άλλων εξόχως αντιαισθητικό, νεόκοποι σλαβογιάπις και διάφοροι άλλοι «όφσκι», να διεκδικούν φυλετική συγγένεια με τους αρχαίους Μακεδόνες.

Δεν άκουσαν ποτέ τις δηλώσεις του ίδιου του Κίρο Γκλιγκόρωφ στις αρχές της δεκαετίας του 90 όταν αναγκάστηκε να δηλώσει δημοσίως -προκειμένου να αποφύγει την απόλυτη γελοιοποίηση – ότι ανήκουν σε σλαβικό φύλο που ουδεμία σχέση έχει με την αρχαιότητα;

Ολοκληρώνοντας το σύντομο ψυχογράφημα των «αξιόλογων» γειτόνων μας, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι εμείς καταλαβαίνουμε γιατί λειτουργούν με υψωμένη τη σημαία του σαλτιμπαγκισμού.

Όταν βρίσκεσαι στο πουθενά, με τους Αλβανούς έτοιμους να κάνουν «καλοκαιρινό» το μικρομάγαζό σου, και η έλλειψη εθνικής ταυτότητας σου δημιουργεί ανυπέρβλητο κόμπλεξ, τότε είναι εύκολο να διολισθήσεις στη γελοιότητα.

Να απαιτείς δηλαδή, ενώ λέγεσαι «Πουθενόφσκι» να σε αποκαλούν Αλέξανδρο!

Ο Σύρος Ποπλίλιος (γύρω στο 50 π.Χ) είχε πει ότι «δεν έχει σημασία τι νομίζεις ότι είσαι, αλλά το τι πραγματικά είσαι». Πόσο λάθος είχε...

Υ.Γ. Στο παραπάνω κείμενο χρησιμοποιείται πρώτος πληθυντικός καθώς είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας μου με τον εκλεκτό μου φίλο Εμμανουήλ Παπαδάκη ο οποίος εκτός από ιατρός είναι και βαθύς γνώστης της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας. Αγανακτισμένος κι αυτός με τους ψυχωτικούς γείτονες...

[email protected]