Το κασκόλ, το φρούτο και η μεγάλη ευκαιρία

Μέχρι στιγμής και οι δύο διεκδικητές της εξουσίας ευαγγελίζονται το ”νέο” υπηρετώντας τους κανόνες του… παλιού. Η μη πολιτική ”του κασκόλ” μονομαχεί με τη διαχειριστική λογική του ”ώριμου φρούτου”. Προς όφελος βέβαια εκείνου που δεν έχει περιθώρια για κάτι περισσότερο. Διότι ο άλλος έχει ιστορική ευκαιρία.

Δημοσιεύθηκε: 9 Φεβρουαρίου 2004 - 01:28

Το κασκόλ, το φρούτο και η μεγάλη ευκαιρία

Του Γιώργου Παπανικολάου

Ο κ. Παπανδρέου, όντας ”χρισμένος” διάδοχος του κ. Σημίτη, εκλέχθηκε πανηγυρικά με ευρύτατα δημοκρατικές διαδικασίες ως… μόνος υποψήφιος. Η αντίθεση αυτή επιβλήθηκε βεβαίως από τη συγκυρία.

Κανένα κόμμα δεν θέλει να χάσει την εξουσία, οπότε δεν υπήρχε χρόνος για τις… ”πολυτέλειες” ενός κανονικού συνεδρίου. Έτσι, για πρώτη φορά ένας αρχηγός κόμματος αναδείχθηκε από τις… δημοσκοπήσεις, χρίστηκε από τον προηγούμενο κι επικυρώθηκε με ευρύτητα συμμετοχής, άνευ αντιπάλου.

Ο βασικός σκοπός, άλλωστε, επιτεύχθηκε. Η πολιτική του ”ώριμου φρούτου” που είχε επιλέξει η Νέα Δημοκρατία, μεμιάς αποκάλυψε όλα της τα μειονεκτήματα. Η ”γκάφα” με το ασφαλιστικό στο οικονομικό της πρόγραμμα στην πραγματικότητα είναι παρανυχίδα.

Η ουσία είναι ότι το πρόγραμμα αυτό είναι πολύ επίπεδο, πολύ λιγότερο ανατρεπτικό απ’ ό,τι απαιτούν οι σημερινές συνθήκες στη χώρα μας. Ο κ. Καραμανλής υπόσχεται ότι θα διαχειριστεί με πιο συνετό και πιο ηθικό τρόπο τα προβλήματα. Δεν έχει πείσει όμως ότι φέρνει πραγματικά νέες ιδέες και καινοτομικές αντιλήψεις για την αντιμετώπισή τους.

Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν και για την προγραμματική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ, όπου όμως υπάρχει και μια δικαιολογία. Τα ελάχιστα περιθώρια (χρονικά και όχι… μόνον) της νέας ηγεσίας να κάνει ”τομές” στο από καιρό έτοιμο διαχειριστικό πρόγραμμα του κ. Σημίτη.

”Κλειδί” βεβαίως για όλα αυτά είναι τα πρόσωπα. Όχι τόσο ο ίδιος ο κ. Καραμανλής ή ο κ. Παπανδρέου, αλλά οι συνεργάτες τους, σε όλες τις βαθμίδες της ηγεσίας.

Για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, οι δύο αρχηγοί δεν φαίνεται να έχουν ως τώρα γύρω τους εκείνο το σύνολο ανθρώπινου δυναμικού που θα μπορούσε να εγγυηθεί με σχέδια και προγράμματα αυτή την ”ανατροπή”, τη ρήξη, το ”καινούργιο” που ξεκάθαρα ζητά η κοινή γνώμη.

Κι έτσι ο ένας δείχνει να έχει κάποια ”θολά” λεκτικά οράματα, χωρίς όμως συγκεκριμένη πολιτική για την υλοποίησή τους (πράγμα που δεν πείθει πλέον εύκολα τον έμπειρο στα… ΘΑ Έλληνα ψηφοφόρο), ενώ ο άλλος φαίνεται να εγγυάται απλώς καλύτερη διαχείριση, χωρίς όμως να προσφέρει το όραμα εκείνο που θα μπορούσε αποτελεσματικά να στρατεύσει πίσω του ευρύτερες δυνάμεις.

Ξαναγυρίζουμε όμως στα πρόσωπα. Η δημοσιοποίηση πληθώρας ονομάτων σχετιζόμενων με το οικονομικό επιτελείο του κ. Παπανδρέου ουδέν ”νέο” κόμισε, πλην του ονόματος του… αδελφού του Αντρίκου!

Κατά τα λοιπά, όσοι ”ακούστηκαν”, με μια-δυο εξαιρέσεις, μάλλον απεικονίζουν το μικρό βάθος της διαθέσιμης… δεξαμενής στο κομματικό και παρακομματικό ”κατεστημένο”, παρά οποιαδήποτε ελπίδα δημιουργικής ”ανατροπής”.

Περίπου ίδια η κατάσταση και στην άλλη πλευρά του φάσματος, έρχεται να επιβεβαιώσει αφενός ότι η… επετηρίδα και η προσωπική ματαιοδοξία ”ζουν και βασιλεύουν” κι αφετέρου ότι στη λογική των συμψηφισμών –κομματικών, αλλά και ευρύτερων- χάνεται η ουσία και πρυτανεύουν οι γνωστές θεωρίες περί πολιτικού κόστους.

Κι έτσι προκύπτει το… ντέρμπι. Ένα ντέρμπι που απ’ ό,τι φαίνεται θα κριθεί αποκλειστικά και μόνο σε επίπεδο τηλεοπτικής εικόνας και εκμετάλλευσης λαθών του αντιπάλου.

Προφανώς, η κατάσταση αυτή βολεύει το ΠΑΣΟΚ. Διότι είναι πρακτικά αδύνατο για τον κ. Παπανδρέου να κάνει τώρα την υπέρβασή του, ερχόμενος σε σοβαρή δημόσια ρήξη με το κατεστημένο που κυβερνούσε επί 8 χρόνια.

Υποχρεωτικά θα είναι αόριστα ”οραματικός” στο λόγο του, με ήπιες αναφορές επί των πεπραγμένων της κυβέρνησης και ελάχιστες ”διπλωματικές” νύξεις για εκείνα τα οργανωμένα συμφέροντα που τώρα τον στηρίζουν με όλη τους την ισχύ, όπως στήριξαν και τον προκάτοχό του, για να μη χάσουν αυτά που θεωρούν ”κεκτημένα”.

Δεν έχει αυτή τη στιγμή καμία άλλη επιλογή. Θα ακολουθήσει την ελαφριά πολιτική του… ”κασκόλ”, θέλοντας και μη.

Το αντίθετο ισχύει για τον κ. Καραμανλή, ο οποίος εάν θέλει να εκφράσει ένα πραγματικά παλλαϊκό αίτημα, οφείλει να εγκαταλείψει τη πολιτική του… ώριμου φρούτου, που μεταφράζεται σε ”φτιάχνω ομελέτα χωρίς να σπάω αβγά”, ώστε να δείξει ότι εκτός από σύνεση και ηθική, έχει και όραμα.

Όραμα υπέρ του οποίου είναι πρόθυμος να προχωρήσει σε μεγάλες ρήξεις και ανατροπές, υπέρ του οποίου είναι πρόθυμος να επενδύσει σε πραγματικά νέα πρόσωπα και νέες πρακτικές.

Ένα όραμα χωρίς ”ιδεολογική ταμπέλα”, αλλά με ουσία για κάθε Έλληνα, πέραν εκείνων των ολίγων που εκμεταλλεύθηκαν τα μέγιστα –σε πολλές περιπτώσεις ανεξαρτήτως της πραγματικής πολιτικής τους απόχρωσης- την υφιστάμενη νοσηρή κατάσταση, την αδράνεια και την απραξία.

Οι ψηφοφόροι –και ιδιαίτερα οι αναποφάσιστοι που θα κρίνουν το αποτέλεσμα- δεν θα κρίνουν απλώς συγκρίνοντας τα ψίχουλα που ο κάθε μονομάχος προσφέρει στις συντάξεις και το ΕΚΑΣ ή γενικότερα τις, παρόμοιες άλλωστε, παροχές των δύο.

Θα κρίνουν -εφόσον τους δοθεί αυτή η ευκαιρία- με βάση την κάλυψη των προσδοκιών τους για μια πραγματικά καλύτερη ζωή.

Προσδοκιών που τίθενται σε σοβαρότατο κίνδύνο από την αναξιοκρατία, τη σπατάλη δημοσίου χρήματος και την έλλειψη πραγματικού ανταγωνισμού στην οικονομία, αλλά και την κοινωνία. Φαινόμενα που με τη σειρά τους πηγάζουν από την ύπαρξη τεράστιας διαφθοράς και πανίσχυρων κατεστημένων συμφερόντων, αδρανών ”κύκλων” και νοοτροπιών... ”ωχαδερφισμού”, σε όλα τα επίπεδα.

Από την ανακύκλωση των ιδίων προσώπων, από την ύπαρξη ισχυρών ομάδων, που ουσιαστικά μπλοκάρουν την κίνηση της οικονομίας και της κοινωνίας προς τα εμπρός, προκειμένου να προστατεύσουν ”κεκτημένα” εντελώς ξένα προς τα πραγματικά δικαιώματα οιασδήποτε κοινωνικής τάξης.

Αυτές άλλωστε οι κατεστημένες λογικές, της ”επιδότησης”, της πελατειακής συνδιαλλαγής με το κράτος, της ήσσονος προσπάθειας και της ”αδράνειας” των μηχανισμών, τόσο σε επίπεδο υιοθέτησης νέων ιδεών όσο και στην ανάληψη τολμηρών πρωτοβουλιών, μας έχουν οδηγήσει στις τελευταίες θέσεις της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας κατάταξης σε θέματα επιχειρηματικής ανταγωνιστικότητας, αλλά και ενσωμάτωσης των νέων τεχνολογιών και επιστημών.

Οι ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις δεν αρκούν για να κάνουν τη διαφορά.

Αυτές οι συνθήκες απειλούν το ίδιο το μέλλον της χώρας μας, ”σαμποτάροντας” τη σωστή παιδεία, τη σωστή υγεία, την εργασία και την ανάπτυξή μας. Αυτές οι συνθήκες οδηγούν στην ακρίβεια και την απαξίωση του εισοδήματος.

Αυτές οι συνθήκες θέλει να ανατραπούν ο μετά μανίας… δημοσκοπούμενος πολίτης. Και το λέει όσο πιο καθαρά μπορεί, ζητώντας ουσιαστικές αλλαγές, ρήξεις, κόντρα σε εκείνα τα συμφέροντα που μπλοκάρουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.

Ποιος τον ακούει;

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.