Δείτε εδώ την ειδική έκδοση

Η Τουρκία, τα κανόνια και οι πολιτικοί

Δεν πρέπει μόνο να είσαι αποφασισμένος αλλά και να το δείχνεις. Οτιδήποτε αντίθετο οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα ως προς τις προθέσεις σου. Οι «παρερμηνείες», δε, είναι κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο στα εθνικά ζητήματα.

Η Τουρκία, τα κανόνια και οι πολιτικοί

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Αν και η συλλογιστική του αφορά, προφανώς, τους απόλυτους αριθμούς και την ονομαστική ισχύ της κάθε πλευράς, ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ έχει δίκιο όταν υποστηρίζει ότι οι εξοπλισμοί «δεν αρκούν».

Έχει δίκιο, δε, όχι μόνο διότι η γείτονα υπερτερεί πληθυσμιακά ή επειδή έχει αναπτύξει κατά τη διάρκεια της τελευταίας εικοσαετίας μία αξιόλογη πολεμική βιομηχανία, την ίδια ώρα που η Ελλάδα «φρόντιζε» για την αποβιομηχάνισή της, συμπεριλαμβανομένου του κρίσιμου τομέα των στρατιωτικών εξοπλισμών. Κυριότερα, έχει δίκιο επειδή η Τουρκία έχει αποδείξει έμπρακτα ότι είναι διατεθειμένη να φθάσει στα άκρα για την προάσπιση ή και διεύρυνση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Με στρατιωτική παρουσία, δε, από το Αζερμπαϊτζάν έως τη Λιβύη, δεν φείδεται ευκαιριών να επιδείξει αυτήν της την αποφασιστικότητα.

Έτσι, λοιπόν, ακόμη κι αν οι δηλώσεις Ακάρ ενώπιον τουρκικών στρατευμάτων, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη Λιβύη, φανερώνουν τον εκνευρισμό της Άγκυρας σχετικά με το πρόγραμμα αμυντικών εξοπλισμών που προωθεί η Αθήνα, είναι απολύτως σαφές ότι έχει δίκιο όταν λέει πως δεν αρκούν αυτές οι προμήθειες. Διότι πέρα από οποιαδήποτε άλλη συνοδό ενέργεια, η Ελλάδα οφείλει να πείσει ότι είναι και η ίδια αποφασισμένη να φθάσει στα άκρα, εάν επιθυμεί η αποτρεπτική της ισχύ να εκλαμβάνεται ως σοβαρή και ενεργή έναντι της όποιας τυχόν απειλής.

Διότι τούτο δεν είναι σαφές, όταν η Ελλάδα παραμένει όμηρος, από το 1995 έως σήμερα, του τουρκικού casus belli, αναφορικά με την άσκηση του κυριαρχικού της δικαιώματος στο Αιγαίο ή στην Αν. Μεσόγειο, ως προς την αύξηση της αιγιαλίτιδας ζώνης της έως τα 12 ναυτικά μίλια.

Τούτο δεν είναι σαφές, όταν η χώρα μας, με την επίκληση της διαπραγμάτευσης -οποτεδήποτε κι αν αυτή πραγματοποιηθεί- για τη μόνη εκκρεμότητά της έναντι της γείτονος, αρνείται να αποτυπώσει πλήρως σε κάποιον επίσημο χάρτη την ελληνική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.

Τούτο δεν είναι σαφές, όταν σε οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της όξυνσης που εμφανίζουν τα ελληνοτουρκικά, επί ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ΝΔ, δεν συγκαλείται το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών και δεν εμφανίζεται ένα αρραγές εθνικό μέτωπο ως προς την αποφασιστικότητα της χώρας μας να προασπίσει τα εθνικά της δίκαια.

Ακόμη και πρόσφατα, το ναυάγιο των προσπαθειών της χώρας μας για την επιβολή κυρώσεων από την ΕΕ στη γείτονα δεν αποτέλεσε πεδίο πολιτικής ή ακριβέστερα κομματικής αντιπαράθεσης;

Δεν αρκεί, λοιπόν, να αποκτάς όπλα αλλά πρέπει να εμπεδώνεις την πεποίθηση, σε εχθρούς και φίλους, ότι είσαι αποφασισμένος και πρόθυμος να τα χρησιμοποιήσεις, όταν κρίνεις τούτο σκόπιμο.

Με άλλα λόγια, το ελληνικό πολιτικό σύστημα, παρά τις κατακτήσεις που σημειώθηκαν στη διάρκεια του τελευταίου δωδεκαμήνου με την οριοθέτηση ΑΟΖ τόσο με την Ιταλία όσο και με την Αίγυπτο, εμφανίζεται να στέκει ακίνητο έναντι της Τουρκίας, παρέχοντάς της τη δυνατότητα παρερμηνείας αυτής της στωικότητας ως υποχωρητικότητας και διάθεσης εξευμενισμού.

Ακόμη, δε, τμήματα αυτής της πολιτικής τάξης, μολονότι διήλθαν και τα ίδια από την εξουσία, εξακολουθούν να συγχέουν την επίδειξη στάσης εθνικής αυτοπεποίθησης και πατριωτισμού με εθνικισμό. Κατά προέκταση, κατά πόσον ενισχύει την εξασφάλιση κλίματος ομοψυχίας και εθνικού φρονήματος στην ελληνική κοινωνία αυτή η αμφισβήτηση;

Τόσο το πλέγμα ισχυρών συμμαχιών που έχει αναπτύξει εσχάτως η χώρα μας όσο και το πρόγραμμα αμυντικών εξοπλισμών που αναπτύσσει, αποτελούν τμήματα της προσήκουσας πολιτικής έναντι των επεκτατικών διαθέσεων της γείτονος. Ακριβώς στην ίδια πολιτική, ωστόσο, εντάσσεται και η επίδειξη ενός αρραγούς μετώπου εκ μέρους των κυριότερων πολιτικών εκπροσώπων μας, τουλάχιστον, επί των εθνικών ζητημάτων.

Ν. Γ. Δρόσος [email protected]

ΣΧΟΛΙΑ ΧΡΗΣΤΩΝ

blog comments powered by Disqus
v