Τα παρατράγουδα στον δρόμο για τις κάλπες

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Η συνταγή είναι παλιά και εφαρμόζεται κάθε φορά που η χώρα βρίσκεται προ της κάλπης. Τα συστατικά “κλειδί” είναι η ένταση, με στόχο την πόλωση του εκλογικού σώματος και τελικά, την συσπείρωση των “οπαδών”, που τα πολιτικά κόμματα ελπίζουν να μεγιστοποιήσουν αλλά και να “εξαργυρώσουν” στην κάλπη.

Στον δρόμο, όμως, -εξ’ ορισμού – χάνεται η νηφαλιότητα και μαζί της, κατά κανόνα, η σοβαρότητα. Ως αποτέλεσμα, επίσης κατά κανόνα, οι προεκλογικές περίοδοι, όπως αυτή στην οποία ατύπως έχει ήδη εισέλθει η χώρα μας, χαρακτηρίζονται από ιαχές, αντί επιχειρημάτων και προγραμμάτων.

Πάρτε για παράδειγμα, όσα συμβαίνουν αυτές τις ημέρες στον πολιτικό κόσμο της χώρας. Η αρχηγός ενός πολιτικού κόμματος, εν προκειμένω η Ζωή (μία είναι η Ζωή) παραπέμπεται στην Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής, -η αλήθεια είναι μόνον με τα κουκιά της συμπολίτευσης – για το τελευταίο επεισόδιο στο οποίο πρωταγωνίστησε, εν προκειμένω στην Εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Στην χθεσινή συνεδρίαση της εν λόγω Επιτροπής εκστόμισε βαρύτατες εκφράσεις κατά “γαλάζιων” βουλευτών καθώς και “αιχμηρή παρότρυνση” προς τον Νίκο Βλαχάκο, αδελφό του πεσόντα ήρωα των Ιμίων, Παναγιώτη.

Αποτελεί σύνηθες γνώρισμα του τρόπου με τον οποίο πολιτεύεται η κα. Κωνσταντοπούλου; Ενδεχομένως. Στο δια ταύτα της υπόθεσης, όμως, ως αποτέλεσμα αυτής της τακτικής της, σήμερα βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο της πολιτικής επικαιρότητας και της συνεπακόλουθης δημοσιότητας, επικαλούμενη ό,τι επικαλείται, τέλος πάντων, κατά της κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Εάν δεν “αρκεί”, δε αυτό το παράδειγμα, δείτε εκείνο της κας. Μ. Καρυστιανού. Ενός ανθρώπου, που έχασε το παιδί του στο πολύνεκρο δυστύχημα των Τεμπών, στη συνέχεια ανέλαβε τα ηνία του συλλόγου των συγγενών των θυμάτων αυτού του τραγικού σιδηροδρομικού δυστυχήματος και έγινε ευρύτερα γνωστή χάρις και στην υπόθεση του “ξυλόλιου”, της “πυρόσφαιρας”, των καταγγελιών περί “μπαζώματος” και όλων εκείνων των στοιχείων που συντηρούσαν τις κατηγορίες κατά της κυβέρνησης, περί συγκάλυψης.

Σήμερα, υποστηρίζει ότι βρίσκεται ενόψει της ιδρύσεως πολιτικού κόμματος, με αιχμή την ρομφαία της κάθαρσης και ασκεί αντιπολίτευση, τη μία θέτοντας ζήτημα κατάργησης των αμβλώσεων και την άλλη ζητώντας να παραπεμφθεί στην λαϊκή κρίση κατά πόσον πρέπει να διεξαχθεί η συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν.

Προφανώς, δημοκρατία έχουμε και ο καθένας ή η καθεμία μπορεί να διατείνεται ό,τι κρίνει σκόπιμο, εντός του πλαισίου που ορίζουν οι νόμοι της χώρας, όμως αντίστοιχα, όλοι οι άλλοι μπορούν να βγάζουν τα συμπεράσματά τους από τον βίο και την πολιτεία του/της.

Στην περίπτωση της κας. Καρυστιανού, αυτά τα συμπεράσματα είναι μάλλον εύλογα.

Δικαιούται να είναι “συνομιλητής” της κυβέρνησης η κα. Καρυστιανού; Η απάντηση είναι: θεσμικά όχι, στην πράξη είναι όμως, εκ των πραγμάτων.

Για την περίπτωση των αμβλώσεων η κυβέρνηση της απάντησε, για εκείνην που αφορούσε τα εθνικά, όχι. Έκρινε ότι τούτο δεν απαιτείται. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, ωστόσο, η κα. Καρυστιανού εισέπραξε τη σχετική δημοσιότητα και μάλιστα υπό όρους έντασης, ακολουθώντας την παραπάνω “συνταγή”, ακόμη κι αν δεν “διαθέτει” πολιτικό φορέα.

Στο δια ταύτα, όμως, από όλην αυτήν την συζήτηση απουσιάζει το στοιχείο εκείνο που θα μπορούσε να οδηγήσει στην ποιοτική αναβάθμισή της. Ο προγραμματικός λόγος. Όχι δηλαδή εκείνος της διαμαρτυρίας αλλά των προτάσεων και της πολιτικής η οποία θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην θέση αυτής που ασκεί η κυβέρνηση, ως βιώσιμη εναλλακτική.

Όμως, είπαμε: αυτές είναι οι εκλογές στην Ελλάδα, αυτός ο πολιτικός της κόσμος και αυτό το εκλογικό της σώμα.