Είναι η παραγωγικότητα, «ανόητε»

Το ίδιο ισχύει σε άλλες χώρες όπου οι πολίτες τους επιλέγουν ελεύθερα τους αντιπροσώπους τους. Στη δική μας περίπτωση, εκτιμούμε ότι ταιριάζει περισσότερο η φράση: «Είναι η παραγωγικότητα, ανόητε».

Η υψηλότερη παραγωγικότητα οδηγεί σε καλύτερους μισθούς, υποστηρίζει τα περιθώρια κέρδους, ισχυροποιεί το νόμισμα και επιτρέπει στην οικονομία να αναπτυχθεί χωρίς πληθωριστικές πιέσεις. 

Όταν η παραγωγικότητα αποδυναμώνεται, οι κυβερνήσεις σπεύδουν να δώσουν ώθηση στην οικονομία, καλύπτοντας το κενό με την εφαρμογή μιας επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής που οδηγεί σε αύξηση του δημοσίου χρέους. 

Με τη δημογραφική κατάσταση να επιδεινώνεται και το δημόσιο χρέος να βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα παρά τη μείωσή του, τα κόστη της ενέργειας υψηλά και τις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες σε διαδικασία κατακερματισμού, οι προοπτικές δεν είναι καλές.     

Κι αυτό γιατί η παραγωγικότητα ανά εργαζόμενο αντιστοιχεί στο 54% του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) ενώ πέφτει ακόμη χαμηλότερα, στο 43%, ανά ώρα εργασίας, όπως μας υπενθύμισε πρόσφατα έκθεση του ΙΟΒΕ για λογαριασμό του ΣΕΒ. 

Σύμφωνα με την τελευταία, το επίπεδα της παραγωγικότητας εργασίας στην Ελλάδα βρίσκεται στα επίπεδα του 2000. Τουλάχιστον, τα τελευταία χρόνια η ελληνική παραγωγικότητα ανά εργατοώρα αναπτύσσεται ταχύτερα από τον μέσο όρο της ΕΕ, π.χ. 2,6% και 0,8% το 2025 και το 2024 έναντι 1,4% και 0,2% αντίστοιχα στην ΕΕ, σύμφωνα με τη Eurostat. Η αύξηση αποδίδεται κυρίως στην αύξηση της απασχόλησης και των επενδύσεων που γίνονται στο πλαίσιο του Ταμείου Ανάκαμψης, το οποίο έχει ημερομηνία λήξεως.       

Για να έχουμε μέτρο σύγκρισης, η παραγωγικότητα εργασίας ανά ώρα στην Τουρκία ήταν 22,2 δολάρια το 2000 και έχει ξεπεράσει τα 40 δολάρια σήμερα. Η παραγωγικότητα στην Ιρλανδία έχει φτάσει τα 139,1 δολάρια έναντι 68,8 δολάρια το 2000 και στην Ισπανία στα 67,9 δολάρια από 53,7 δολάρια το 2000. Ακόμη και η παραγωγικότητα της Ιταλίας ανέβηκε ελαφρώς στα 74,4 δολάρια από 73,1 δολάρια το 2000. 

Ακόμη και η παραγωγικότητα της Αργεντινής, η οποία έχει χρεοκοπήσει τα τελευταία 25 χρόνια, έχει ανέβει στα 33,4 δολάρια από 29,3 δολάρια το 2000. 

Στη δημόσια συζήτηση που γίνεται στην Ελλάδα για τη χαμηλή παραγωγικότητα, το βασικό επιχείρημα είναι ότι οι Έλληνες εργάζονται παραπάνω ώρες αλλά οι επενδύσεις υστερούν. Πράγματι, αυτό είναι σωστό. Αλλά ποιος ευθύνεται για την απίστευτη γραφειοκρατία, τις καθυστερήσεις στην έκδοση αδειών κ.λπ.; 

Ακόμη, η έκθεση του ΙΟΒΕ επισημαίνει ότι υπάρχει μεγάλο χάσμα στην παραγωγικότητα μεταξύ των πολλών μικρών εταιρειών με κάτω από 10 υπαλλήλους και των μεγάλων με την υψηλότερη παραγωγικότητα. Ποια όμως κυβέρνηση θα τολμούσε να πιέσει τις μικρές εταιρείες να συνενωθούν μεταξύ τους ή να εξαγορασθούν από μεγαλύτερες χωρίς να μοιράζει επιδοτήσεις για κίνητρο; 

Ποια ελληνική κυβέρνηση π.χ. θα τολμούσε να πιέσει τους αγρότες να πουλήσουν τους μικρούς κλήρους τους ή να εξαγοράσουν άλλους για να αυξηθεί η παραγωγικότητα, γνωρίζοντας ότι κινδύνευαν να χάσουν πολλές ψήφους;

Η παραγωγικότητα είναι κρίσιμο μέγεθος για την ελληνική οικονομία. Όμως, χρειάζονται πρωτοβουλίες που έχουν υψηλό πολιτικό κόστος για να αυξηθεί με μόνιμο τρόπο η παραγωγικότητα στην Ελλάδα. Πολύ φοβόμαστε ότι δεν υπάρχει πολιτική βούληση και κοινωνική αποδοχή για κάτι τέτοιο.