Ο μόνος δρόμος για την άμυνα της Ελλάδας

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Ο μαραθώνιος επαφών με τους κυριότερους συμμάχους της χώρας, ΗΠΑ, Γαλλία και Ισραήλ, στον οποίο έχει επιδοθεί το τελευταίο διάστημα ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας, με στόχο τη συνέχιση και περαιτέρω ενδυνάμωση αυτών των συμμαχικών σχέσεων, αποτελεί καίριο κρίκο στην αμυντική θωράκιση της χώρας μας. Τόσο στο πεδίο της αμυντικής συνδρομής όσο και των εξοπλισμών.

Χθες βράδυ (ώρα Ελλάδος) ο κ. Δένδιας συναντήθηκε με τον υπουργό Πολέμου των ΗΠΑ Πιτ Χέγκσεθ, στο αμερικανικό Πεντάγωνο, όπου συζητήθηκε η ανανέωση της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας, βάσει της οποίας αμερικανικές δυνάμεις σταθμεύουν στην Ελλάδα από την Αλεξανδρούπολη και τη Λάρισα έως τη Σούδα της Κρήτης.

Πριν λίγες ημέρες, την Πέμπτη 29 Ιανουαρίου, ο κ. Δένδιας υποδέχθηκε την υπουργό Ενόπλων Δυνάμεων της Γαλλίας Catherine Vautrin στη φρεγάτα «Κίμων», με αντικείμενο και πάλι την ανανέωση της διμερούς Συμφωνίας Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης για την Άμυνα και την Ασφάλεια Ελλάδας - Γαλλίας, καθώς και τη συνεργασία των δύο χωρών σε ζητήματα αμυντικής βιομηχανίας.

Νωρίτερα, στις 20 Ιανουαρίου, ο κ. Δένδιας είχε συναντηθεί με τον υπουργό Άμυνας του Ισραήλ Ισραήλ Κατζ, με αντικείμενο τις στρατηγικές αμυντικές σχέσεις Ελλάδας - Ισραήλ και τις προοπτικές περαιτέρω εμβάθυνσής τους.

Η σημασία αυτών των συναντήσεων καθώς και των συμμαχικών σχέσεων που συνάπτονται με τους εκπροσώπους αυτών των κρατών είναι εύλογη και θεωρείται ως θεμελιώδης για την αμυντική θωράκιση της χώρας.

Οφείλουμε, όμως, να θυμόμαστε τον «χρησμό» που είχε διατυπώσει από τους Δελφούς, τον Απρίλιο του 2022, ο πρώην Α/ΓΕΕΘΑ, Στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος, ότι «εάν γίνει κάτι, θα πολεμήσουμε μόνοι μας». Για την πιστότητα της μεταφοράς, είχε πει: «Αν γίνει κάτι (στο Αιγαίο) θα πολεμήσουμε μόνοι μας και για αυτό προετοιμαζόμαστε και εξοπλιζόμαστε. Αν έρθει οποιαδήποτε βοήθεια από τις διμερείς ή τριμερείς συμμαχίες, τότε θα είναι ευπρόσδεκτη».

Οφείλουμε, δε, να το θυμόμαστε αυτό υπό το φως και του τερατώδους, πλέον, ειδικού βάρους που διαθέτει η αμυντική βιομηχανία της γείτονος και η οποία δύναται να κρίνει την έκβαση οποιασδήποτε, τυχόν, αντιπαράθεσης με αυτήν.

Σήμερα η Ελλάδα εξοπλίζεται, στη γη, στον αέρα και στη θάλασσα, και ταυτόχρονα αναπτύσσει και η ίδια το δικό της αμυντικό οικοσύστημα, με τη βοήθεια και των συμμάχων της, ενώ αναδιοργανώνει εκ βάθρων και το στράτευμά της. Κινήσεις θεμελιώδους σημασίας στο πλαίσιο αυτής της αμυντικής θωράκισης.

Ωστόσο, η Ελλάδα συνεχίζει να υστερεί της γείτονος σε δύο σημεία. Πρώτον, στους αριθμούς, δεδομένων των πληθυσμιακών και οικονομικών συσχετισμών αλλά και του εύρους των εκατέρωθεν βιομηχανικών βάσεων και δεύτερον, στην «προθυμία» με την οποία διατηρεί στρατιωτική παρουσία σε τρίτες χώρες.

Μια προθυμία η οποία αντικατοπτρίζεται και στον τρόπο με τον οποίο η εσωτερική κοινή γνώμη υποδέχεται ειδήσεις περί απωλειών στο πεδίο. Παράμετρος βαρύνουσας σημασίας, κατά τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για κινήσεις επί του πεδίου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, όσα διαδραματίστηκαν στα Ίμια, προ τριακονταετίας, όπου κυριάρχησε η βούληση για την αποφυγή της σύγκρουσης, παρά εκείνη για την προάσπιση της κυριαρχίας της χώρας.

Υπ’ αυτό το πρίσμα, αν και η χώρα μας πράττει άριστα να συνάπτει συμμαχικές σχέσεις με τα παραπάνω κράτη, για σειρά λόγων, οφείλει να θυμάται τον «χρησμό» Φλώρου και να λαμβάνει τις αποφάσεις της, αναλόγως. Κανείς δεν θα μας βοηθήσει, εάν δεν είμαστε εμείς έτοιμοι να βοηθήσουμε τον εαυτό μας.