Τα δυο άρθρα που κρίνουν την αναθεώρηση

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Πριν αλέκτορα φωνήσαι… πριν καν, δηλαδή, εκκινήσει η διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης, δίκην κολυμβήθρας του Σιλωάμ για το “ξέπλυμα” των αμαρτιών του πολιτικού κόσμου της χώρας, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση, την καθιστούν πεδίο αντιπαράθεσης, αντί συναίνεσης, όπως το ίδιο το Σύνταγμα ορίζει.

Το μεν ΠΑΣΟΚ, δια στόματος εκπροσώπου του, Κ. Τσουκαλά, διατείνεται ότι δεν δίνει “λευκή επιταγή” στην κυβέρνηση, λέγοντας ότι δεν την εμπιστεύεται να ορίσει την ατζέντα της συνταγματικής αναθεώρησης, δεσμεύοντας την επόμενη Βουλή και την επόμενη κυβέρνηση ως προς τα αναθεωρητέα άρθρα.

Η δε κυβέρνηση, απαντά, μέσω του κ.Π. Μαρινάκη, υποστηρίζοντας πως “εδώ δεν υπάρχουν "ναι" ή "όχι" με αστερίσκους” και ότι ο καθείς θα κριθεί στη βάση των πεπραγμένων του.

Με άλλα λόγια, ακόμη και σε μία κορυφαία διαδικασία, όπως είναι αυτή της αλλαγής του καταστατικού χάρτη της χώρας, οι δυο κυριότεροι πολιτικοί εκπρόσωποι του τόπου εμφανίζονται να αδυνατούν να συνεννοηθούν, παρά την δεδομένη ανάγκη αποκατάστασης της εμπιστοσύνης της κοινωνίας προς τους πολιτικούς της ταγούς αλλά και τους θεσμούς του τόπου.

Ακόμη μία χαμένη ευκαιρία, θα καταγράψει, πιθανώς ο ιστορικός του μέλλοντος, ώστε να αλλάξουν δυο τινά που ταλαιπωρούν τη χώρα εδώ και χρόνια και οδηγούν την Ελλάδα πλησιέστερα προς το μοντέλο μίας “καχεκτικής δημοκρατίας”, παρά προς εκείνου μίας σύγχρονης δημοκρατίας δυτικού τύπου, ό,τι κι αν αυτό πια σημαίνει στις τραμπικές εποχές που διανύουμε.

Αυτά, δίχως άλλο, είναι το άρθρο 86 περί “ευθύνης υπουργών” και 90 περί του τρόπου διορισμού της ηγεσίας της δικαιοσύνης. Τα δυο άρθρα - βαρίδια, δηλαδή, που ορίζουν (86) ότι οι πολιτικοί είναι “παιδιά ενός ανώτερου Θεού” και δικάζονται από ομοίους τους, αντί του φυσικού τους δικαστή, όπως οι λοιποί κάτοικοι αυτής της χώρας και εκείνου που καταπατά (90) κάθε έννοια διάκρισης των εξουσιών και άρα ανεξαρτησίας τους, αναθέτοντας στην εκάστοτε κυβέρνηση την δυνατότητα διορισμού της ηγεσίας των τριών ανωτάτων δικαστηρίων.

Ως αποτέλεσμα, επί σειρά ετών η κοινή γνώμη δύναται να υιοθετήσει -και το βλέπουμε στην πράξη – το γνωμικό “κόρακας, κοράκου μάτι δεν βγάζει”, για τους πολιτικούς, οι οποίοι παραμένουν σε αυτό το ιδιότυπο απυρόβλητο ενώ περιβάλλει με δυσπιστία την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και άρα την κρίση της, ιδίως σε περιπτώσεις υποθέσεων με πολιτικό πρόσημο.

Με άλλα λόγια, αμφισβητεί δυο από τις κυριότερες συνιστώσες μίας σύγχρονης δημοκρατίας, την ισονομία και την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, αμφισβητώντας επί της ουσίας την ποιότητα του ίδιου του πολιτεύματος.

Μόνη διέξοδος από αυτήν την ατραπό, ελπιζόταν ότι θα είναι, η πολυδιαφημισμένη συνταγματική αναθεώρηση, με την ριζική τροποποίηση αυτών των δυο άρθρων. Δυστυχώς, για ακόμη μία φορά ο πολιτικός κόσμος της χώρας εμφανίζεται να επιβεβαιώνει το λαϊκό αίσθημα περί αυτόν.

Εάν όντως, ο φίλτατος κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, εννοεί όσα έχει επανειλημμένως υποστηρίξει περί της ανάγκης συνταγματικής αναθεώρησης δεν έχει παρά να επιδιώξει συναίνεση, κατ’ αρχήν επί αυτών των δυο άρθρων, του 86 και του 90 και ας αφήσει το πεδίο ελεύθερο για την εξεύρεση κοινού τόπου με την αξιωματική αντιπολίτευση επί οποιουδήποτε άλλου άρθρου κρίνεται αναγκαίο να αναθεωρηθεί, όπως για παράδειγμα το 16 περί ανωτάτης παιδείας.

Επ’ αυτών των δυο άρθρων, όμως, ο κοινός τόπος ήδη υπάρχει, καθώς ουδείς εχέφρων από τη ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ, μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν συντρέχει ανάγκη αναθεώρησής τους.

Το να τα “βρουν” τα δυο μεγάλα κόμματα, ούτε ζητούμενο είναι, ούτε το ελπίζει κανείς. Στο οφθαλμοφανές, όμως, μπορούν και πρέπει να ομονοήσουν, κι ας περιοριστεί η διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης εκεί.