Όταν μια σεξουαλικής κακοποίησης παίρνει φωνή, επηρεάζει όλες τις μητέρες του κόσμου

«Δεν είμαι σίγουρη αν ήταν παρενόχληση». «Δεν με άγγιξε, απλά με απείλησε πως θα χάσω τη δουλειά μου». «Αφού ήταν ο πατέρας μου, τι να έκανα; Τι να του έλεγα;». «Εντάξει, μου έσκισε λίγο την μπλούζα αλλά τουλάχιστον δεν με χτύπησε».  Μαρτυρίες που ο νόμος θα ονόμαζε «περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης» και που μείναν στη σιωπή γιατί τα θύματα, παρόλο που θα έκαναν τα πάντα για να μην τα έχουν ζήσει, δεν μίλησαν ποτέ.  

Η σεξουαλική παρενόχληση, όμως, είναι κάτι παραπάνω από έναν νόμο και έναν ορισμό. Είναι η βίαιη εισβολή στον χώρο σου, στο σώμα σου και στην ψυχή σου. Η άβολη στιγμή που αισθάνεσαι ανυπεράσπιστη και μόνη, έρμαιο μίας κουλτούρας γεμάτη στερεότυπα για «δυνατά αρσενικά» και το «ασθενές, ωραίο φύλο». Δεν φταίει η χώρα καταγωγής, ούτε η θρησκεία. Δεν φταίνε οι άνδρες ή οι γυναίκες. Φταίει το «γύρω γύρω», το σύστημα που συντηρεί σεξιστικές διακρίσεις.

«Εσύ είσαι άνδρας». «Οι άνδρες δεν κλαίνε, δεν φοβούνται, δεν εκδηλώνονται». Οι άνδρες είναι οι κυνηγοί που η δύναμη και η αρρενωπότητά τους πρέπει να επιβάλλεται και να είναι ορατή. Και απ’ την άλλη, «τα τριαντάφυλλα», το φύλλο που είναι συνετό, υπάκουο, συνεσταλμένο. Όχι, δεν φταίνε οι άνδρες ή γυναίκες. Φταίει που όλα αυτά τα συντηρούμε ακόμα παγκοσμίως. Όταν, όμως, τα περιστατικά αυτά παίρνουν φωνή και υπόσταση, τα πράγματα αλλάζουν.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο mama365.gr