Τα distress funds αγοράζουν μη εξυπηρετούμενα δάνεια με ή χωρίς εξασφαλίσεις, για να βγάλουν κέρδος. Γνωρίζουν όμως επίσης ότι μπορεί να χάσουν λεφτά. Το χειρότερο που μπορεί να τους συμβεί, είναι να εγκλωβισθούν, δηλ. να μην μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα και αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα.

Τα funds έχουν συνήθως έναν επενδυτικό ορίζοντα 5 χρόνων και συνήθως αρχίζουν να πουλάνε στα τρία χρόνια, για να βγουν στα πέντε. Είναι προφανές ότι έχουν θέμα στη χώρα μας και η πανδημία του νέου κορωνοϊού ήλθε να κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα γι’ αυτά. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι δαπάνες για την αντιμετώπιση των συνεπειών της πανδημίας σε συνδυασμό με τη μείωση των εσόδων έχουν διογκώσει τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος. Σε άλλες χώρες περισσότερο και σε άλλες, λιγότερο.

Κάτι πιο ενδιαφέρον συμβαίνει με τις επιχειρήσεις στην ευρωζώνη. Κι αυτές εμφανίζονται να έχουν αυξήσει τον δανεισμό και τα χρέη τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Οπως όμως παρατηρεί ο Marco Valli, επικεφαλής της έρευνας στη UniCredit στο Μιλάνο, η εικόνα από τις επιχειρήσεις του μη χρηματοοικονομικού τομέα δεν είναι τόσο άσχημη, αν εξετάσει κανείς προσεκτικά τα νούμερα.

Παρά τις προσδοκίες και τα αναγραφόμενα σε μερίδα του Τύπου περί αναβάθμισης των προοπτικών ή της πιστοληπτικής αξιολόγησης της χώρας από τον οίκο Fitch Ratings, δυστυχώς αυτό δεν πρόκειται να συμβεί.

Ολες οι συγκλίνουσες εκτιμήσεις που εμπιστεύεται η στήλη οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο ξένος οίκος θα αφήσει αμετάβλητη την αξιολόγηση της Ελλάδας σε "ΒΒ" και τις προοπτικές σε «σταθερές».

Υπενθυμίζεται ότι ο Fitch επιβεβαίωσε την αξιολόγηση της χώρας στη βαθμίδα "ΒΒ" με σταθερές προοπτικές τον περασμένο Ιούλιο, κάνοντας αναφορά στις αδύναμες προοπτικές δυνητικής ανάπτυξης της Ελλάδας, στο υψηλό δημόσιο και εξωτερικό χρέος και στο μεγάλο στοκ των μη εξυπηρετούμενων δανείων.

Οι θεμελιώδεις ατομικές ελευθερίες δεν θα πρέπει να περιορίζονται, αν οι εμβολιασμένοι κατά της Covid-19 σταματάνε να μολύνουν τους άλλους, συμπεραίνει ένα άρθρο στο μπλογκ του Ινστιτούτου Bruegel.  

Όμως, η αποδοχή των διαβατηρίων για τον εμβολιασμό εξαρτάται από τον βαθμό που το χρονοδιάγραμμα της διάθεσης των εμβολίων εκλαμβάνεται ως δίκαιο, συμπληρώνουν οι Lionel Jeanrenaud, Mario Mariniello και Guntram B. Wolff. 

Στο ίδιο άρθρο παρατίθεται ένας πίνακας που δείχνει πόσα εμβόλια θα έπρεπε να πάρει μια χώρα, αν το κριτήριο ήταν η αναλογία του πληθυσμού της στο σύνολο της ΕΕ και πόσα για το τμήμα του πληθυσμού άνω των 65 ετών, που θεωρείται πιο ευάλωτο. Η Ελλάδα παίρνει το 2,4% με κριτήριο τον πληθυσμό, ενώ αν γινόταν με κριτήριο πόσοι είναι πάνω από 65 ετών, το ποσοστό των εμβολίων ανεβαίνει στο 2,61%.

Στην Ελλάδα, τελικά, μας αρέσει να υποκρινόμαστε. Η κυβέρνηση υποκρίνεται ότι έχει επιβάλει απαγορευτικό (lockdown) για την προστασία της δημόσιας υγείας και εμείς -τουλάχιστον η πλειοψηφία- ότι το εφαρμόζουμε.

Εκτός από την υποκρισία έχουμε επίσης την έξαρση της φοροδιαφυγής με κρατική ενθάρρυνση. Ως γνωστόν, επιτρέπεται η πώληση προϊόντων από πολυκαταστήματα και άλλα εμπορικά καταστήματα σε επαγγελματίες αγοραστές με την έκδοση μόνο τιμολογίου.

Τι συμβαίνει όμως σε πολλά μικρά μαγαζιά, αν όχι σ’ όλα; Αν κάποιος πάει σ’ ένα τέτοιο κατάστημα να αγοράσει ένα προϊόν, π.χ. μπογιές, ως ιδιώτης, το πιθανότερο είναι ότι θα τον εξυπηρετήσουν. Επειδή όμως δεν μπορούν να κόψουν απόδειξη λιανικής, θα πρέπει να τους πληρώσει χωρίς απόδειξη, δηλ. μαύρα κατά το κοινώς λεγόμενο.