Λόγω του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ, παραγκωνίζεται από τη δημοσιότητα ένα σοβαρότατο θέμα. Τα τελευταία συμβάντα στον χώρο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, είτε αφορούν τις σχέσεις Τουρκίας-Ευρώπης και ΗΠΑ είτε τις εξελίξεις στη Συρία και τη Λιβύη, δημιουργούν έντονη ανησυχία.

Διότι με την εύνοια των συμμάχων μας, η διεθνής παρεμβατικότητα της Τουρκίας ενισχύεται διαρκώς, εις βάρος της χώρας μας, κάτι που ίσως ξαφνιάζει τους εγχώριους «ιδεαλιστές» της διεθνούς πολιτικής. Για τους ρεαλιστές, πάντως, οι βαθύτερες αιτίες είναι ευδιάκριτες, όπως και τα λάθη της κυβέρνησης στην εξωτερική πολιτική.

Πριν από πέντε χρόνια, ο Αλέξης Τσίπρας είχε κάνει μια «καυτή», όπως αποδείχθηκε, δήλωση: «Ένα κρίσιμο ερώτημα είναι πώς θα καταφέρουμε τη δεύτερη φορά Aριστερά, κερδίζοντας τις εκλογές, να αναλάβουμε την ευθύνη και τον έλεγχο όχι μόνο των κυβερνητικών θέσεων, όχι μόνο των υπουργείων, αλλά και κρίσιμων αρμών της εξουσίας».

Η πρώτη φορά Αριστερά είχε ήδη τελειώσει και τη διακυβέρνηση είχε αναλάβει η «νέα» Νέα Δημοκρατία, του Κυριάκου Μητσοτάκη, μια κυβέρνηση που, όπως φάνηκε στην πορεία, προσπάθησε στον πυρήνα της πολιτικής της να διοικήσει τη χώρα ωσάν να είναι μια πολύ μεγάλη επιχείρηση, η «Ελλάς ΑΕ».

Μετά την αμερικανική επίθεση στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του, η μπάλα βρίσκεται πλέον στο γήπεδο του Ιράν, που αναμένεται να αντιδράσει. Η πρόβλεψη των επόμενων εξελίξεων δεν είναι όμως εύκολη, για μια σειρά από λόγους που θα παραθέσουμε στη συνέχεια.

Το σίγουρο είναι ότι η επίθεση των ΗΠΑ, σε συνδυασμό με τον πόλεμο Ισραήλ-Ιράν, θα έχει βαριές συνέπειες, που θα αποτυπωθούν διεθνώς, όποια κι αν είναι η τροχιά των επόμενων εξελίξεων.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ακολούθησαν την πρωτοβουλία του Ισραήλ και επιτέθηκαν στο Ιράν χωρίς οποιαδήποτε απόφαση επίσημου διεθνούς οργάνου ή έστω μιας ευρύτερης «συμμαχίας προθύμων», παραβιάζοντας τις διεθνείς νόρμες που υπερασπίζεται η Δύση. Αυτό δεν αλλάζει, είτε πιστεύει κάποιος ότι ήταν απαραίτητη η ενέργεια είτε όχι.

Μετά από τρεις «γεμάτες» μέρες εχθροπραξιών στον ακήρυχτο πόλεμο μεταξύ Ισραήλ και Ιράν, η έντονη προπαγάνδα που χαρακτηρίζει τις σύγχρονες συρράξεις, εντός και εκτός κοινωνικών δικτύων (σε συνδυασμό με τη στρατιωτική λογοκρισία των δύο χωρών), δεν επιτρέπει την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων για τη διαμόρφωση ισοζυγίου και την τροχιά των εξελίξεων στο επόμενο διάστημα.

Θα είναι χρήσιμο ωστόσο να γίνει κατανοητό ότι το Ιράν είναι μια τεράστια χώρα, 2,73 φορές μεγαλύτερη σε έκταση από την Ουκρανία (τη δεύτερη σε μέγεθος χώρα της Ευρώπης, μετά τη Ρωσία) και έχει περίπου 87 εκατ. πληθυσμό, ενώ το Ισραήλ είναι μια μικρή χώρα, πολύ μικρότερη σε σχέση με την Ελλάδα και με μόλις 9,3 εκατ. πληθυσμό.

Πουθενά δεν είναι ίσως περισσότερο ορατή η ακλόνητη πεποίθηση των φιλελεύθερων γκλομπαλιστών στις ιδέες τους, απ' ό,τι στο θέμα της μετανάστευσης. Θεωρούν ότι το παιχνίδι του δημογραφικού είναι χαμένο ανεπιστρεπτί και άρα η μετανάστευση αποτελεί τη μόνη λύση για την «αναζωογόνηση» των γερασμένων δυτικών κοινωνιών.

To γεγονός ότι τα μεταναστευτικά κύματα έχουν ήδη αλλοιώσει τη φυσιογνωμία πολλών δυτικών πόλεων, προκαλώντας μεγάλες ανατροπές στο πολιτικό και κοινωνικό κλίμα, από τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία έως τη Γερμανία, τη Βόρεια και την Κεντρική Ευρώπη, δεν τους απασχολεί ιδιαίτερα. Εκείνοι είναι οι «πεφωτισμένοι» που ξέρουν καλύτερα.