Το πέρασμα της Μουζάκης, από την κυριαρχία στην ελληνική αγορά κλωστών στη συζήτηση για την ενδεχόμενη διακοπή της παραγωγικής δραστηριότητας, αποτυπώνει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια η εγχώρια κλωστοϋφαντουργία.
Η επιχείρηση που δημιούργησε ο Ελευθέριος Mουζάκης το 1944, με τις γνωστές «Κλωστές Πεταλούδα», εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες ελληνικές βιομηχανίες του κλάδου. Μια βιομηχανία που ιδρύθηκε εν μέσω πολύ δύσκολων εποχών για τη χώρα μας και έδωσε δουλειά σε ανθρώπους που πάλευαν για την επιβίωση. Οκτώ δεκαετίες αργότερα, ωστόσο, το παραγωγικό της μέλλον βρίσκεται υπό επανεξέταση.
Η συζήτηση στην έκτακτη γενική συνέλευση της 29ης Οκτωβρίου ανέδειξε δύο διαφορετικές προσεγγίσεις. Ο βασικός μέτοχος Ελευθέριος-Ίων-Έρικ Mουζάκης-Γκάγκνουμ έθεσε το ενδεχόμενο διακοπής της κλωστοϋφαντουργικής δραστηριότητας, ενώ ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Τζον-Πολ Γκάγκνουμ υποστήριξε ότι οι προσπάθειες αναδιάρθρωσης χρειάζονται περισσότερο χρόνο.
Οι ζημιές προηγήθηκαν της ενεργειακής κρίσης
Η σημερινή κατάσταση δεν αποτελεί αποτέλεσμα μιας πρόσφατης συγκυρίας καθώς, σύμφωνα με στοιχεία που παρουσιάστηκαν σε παλαιότερη γενική συνέλευση, η παραγωγική δραστηριότητα καταγράφει συνεχείς ζημιές τουλάχιστον από το 2016, με το συσσωρευμένο αρνητικό αποτέλεσμα να υπερβαίνει τα 12,4 εκατ. ευρώ μέχρι τον Μάιο του 2026.
Πρόκειται για ένδειξη ότι το υφιστάμενο παραγωγικό μοντέλο αντιμετώπιζε διαρθρωτικές αδυναμίες πολύ πριν από την εκτίναξη των τιμών της ενέργειας.
Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα είναι η ηλικία του μηχανολογικού εξοπλισμού. Εγκαταστάσεις που κάποτε αποτελούσαν τεχνολογικό πλεονέκτημα χρειάζονται πλέον σημαντικές επενδύσεις εκσυγχρονισμού, χωρίς να εξασφαλίζεται ότι αυτές θα αποδώσουν σε μια αγορά με έντονο ανταγωνισμό και περιορισμένα περιθώρια κέρδους.
Η δύσκολη εικόνα που έχει διαμορφωθεί αποτυπώνεται και στα οικονομικά αποτελέσματα του 2025, αφού παρά το γεγονός ότι ο όμιλος εμφάνισε καθαρά κέρδη 1,59 εκατ. ευρώ, ο κλωστοϋφαντουργικός τομέας κατέγραψε λειτουργικές ζημιές 2,22 εκατ. ευρώ, με την εκμίσθωση ακινήτων να αποτελεί την κύρια πηγή κερδοφορίας.
Ο ανταγωνισμός και το κόστος ενέργειας
Οι δυσκολίες της Μουζάκης συνδέονται με τη γενικότερη υποχώρηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας.
Η μεταφορά μεγάλου μέρους της διεθνούς παραγωγής σε χώρες χαμηλότερου κόστους εργασίας, σε συνδυασμό με την ασθενέστερη ευρωπαϊκή ζήτηση, έχει περιορίσει τις δυνατότητες των εγχώριων επιχειρήσεων να διατηρήσουν την παραγωγική τους κλίμακα.
Σε αυτές τις πιέσεις προστέθηκε η ενεργειακή κρίση. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων Κλωστοϋφαντουργών έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει πως το ενεργειακό κόστος μπορεί να αντιπροσωπεύει έως και το 50% του κόστους παραγωγής, επισημαίνοντας παράλληλα τις δυσκολίες πρόσβασης σε χρηματοδότηση και επενδυτικά προγράμματα.
Για τη Μουζάκης, η αύξηση του κόστους φυσικού αερίου αποδείχθηκε ιδιαίτερα επιβαρυντική. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με τη διοίκηση, το 2022 η εταιρεία, προκειμένου να καταφέρει να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις, κατανάλωσε περίπου ένα εκατομμύριο ευρώ από τα διαθέσιμά της, γεγονός που ενίσχυσε την ανάγκη περιορισμού της παραγωγής.
Η συρρίκνωση και η αναζήτηση διεξόδου
Η απάντηση της διοίκησης είναι η σταδιακή μετατροπή της κλωστοϋφαντουργικής δραστηριότητας σε ένα μικρότερο και περισσότερο ευέλικτο επιχειρηματικό σχήμα.
Η παραγωγή έχει ήδη περιοριστεί σημαντικά, ενώ το προσωπικό μειώθηκε σε περίπου 45-50 εργαζομένους, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στη γενική συνέλευση του Αυγούστου.
Παράλληλα, η επιχείρηση αναζητά περισσότερες δυνατότητες προμήθειας προϊόντων από συνεργάτες στην Κίνα, την Ινδία, την Αίγυπτο και την Τουρκία, εξετάζοντας την ανάθεση παραγωγικών εργασιών σε τρίτους.
Σκοπός είναι να διατηρηθεί η εμπορική παρουσία και η εξυπηρέτηση των πελατών, χωρίς να απαιτείται η διατήρηση του σημερινού παραγωγικού κόστους στην Ελλάδα.
Στην έκτακτη γενική συνέλευση της 29ης Οκτωβρίου αναδείχθηκαν επίσης οι προσπάθειες περιορισμού των πιστώσεων προς πελάτες, επιτάχυνσης των εισπράξεων και ρευστοποίησης αποθεμάτων που δεν είναι πλέον απαραίτητα.
Η διοίκηση θεωρεί ότι αυτές οι παρεμβάσεις μπορούν να καταστήσουν βιώσιμο το κλωστοϋφαντουργικό σκέλος, καταφέρνοντας να πάρει πίστωση χρόνου.
Ο χρόνος αυτός όμως δεν είναι απεριόριστος και η επανεξέταση του ζητήματος εντός εξαμήνου θα δείξει εάν υπάρχει περιθώριο διατήρησης της δραστηριότητας ή εάν η Μουζάκης θα χρειαστεί να απομακρυνθεί ακόμη περισσότερο από το παραγωγικό μοντέλο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η ιστορία της.