Οι απελπισμένοι δεν θαλασσοπνίγονται μόνο στη Μεσόγειο. Ούτε τους μαζεύουν ιταλικά πλοία μόνο κοντά στη Λαμπεντούζα.

Οκτώ χιλιάδες πρόσφυγες από το Μπανγκλαντές και τη Μιανμάρ έχουν παγιδευτεί εδώ και μήνες στ'ανοιχτά των ακτών της Ταϊλάνδης, όπως ανακοίνωσε ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης.

Είχε προηγηθεί κύμα καταστολής από την κυβέρνηση της Ταϊλάνδης, μετά την ανακάλυψη πτωμάτων σε καταυλισμούς στη χώρα αυτή.

Η εξέλιξη αυτή ανάγκασε χιλιάδες μετανάστες που κατευθύνονταν προς την Ταϊλάνδη να αποβιβαστούν τις τελευταίες ημέρες στη Μαλαισία και την Ινδονησία.

Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, οι ΗΠΑ και αρκετές ακόμη κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί πραγματοποιούν έκτακτες συναντήσεις, αλλά προς το παρόν δεν υπάρχουν σχέδια διάσωσης των προσφύγων στα Στενά της Μαλάκας.

Ένα από τα προβλήματα είναι τι θα συμβεί με τους Μουσουλμάνους Ροχίνγκια στην περίπτωση που ξεκινήσει μια επιχείρηση διάσωσης.

Η Μιανμάρ αρνείται να χορηγήσει υπηκοότητα στη μειονότητα αυτή. Και πολλές χώρες φοβούνται ότι αν ανοίξουν τις πόρτες τους σε μερικούς από αυτούς, θα ακολουθήσουν χιλιάδες φτωχοί μετανάστες χωρίς καμιά μόρφωση.

«Πρόκειται για απελπισμένους ανθρώπους και ο χρόνος δεν είναι με το μέρος τους», προειδοποιεί ο Φιλ Ρόμπερτσον, από το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Μπανγκόκ, όπως αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Για πολλές δεκαετίες, οι Ροχίνγκια έχουν υπάρξει θύματα διακρίσεων στη Μιανμάρ, που κυριαρχείται από βουδιστές και θεωρεί τους Ροχίνγκια παράνομους εποίκους από το Μπανγκλαντές. Στη θρησκευτική αυτή μειονότητα εκτιμάται ότι ανήκουν 1,3 εκατομμύρια άτομα.

Τουλάχιστον 280 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους τα τελευταία χρόνια και άλλοι 140.000 έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους μετά τις επιθέσεις εναντίον τους.

Σήμερα ζουν σε καταυλισμούς έξω από την πρωτεύουσα της επαρχίας Ρακχίν, τη Σίτουε, χωρίς πρόσβαση στην εκπαίδευση ή σε ικανοποιητική υγειονομική περίθαλψη.

Οι συνθήκες στη χώρα, και η υψηλή ανεργία, έχουν προκαλέσει μια από τις μεγαλύτερες εξόδους "boat people" μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ.

Η Κρις Λιούα, διευθύντρια του προγράμματος Arakan που παρακολουθεί τις κινήσεις αυτών των ανθρώπων εδώ και πάνω από δέκα χρόνια, εκτιμά ότι περισσότεροι από 100.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά έχουν επιβιβαστεί την τελευταία τριετία σε πλοία για να φύγουν.

Οι περισσότεροι προσπαθούν να φτάσουν στη Μαλαισία, τον τελευταίο καιρό όμως δυσκολεύονται επειδή κι εκεί έχει υπάρξει μια καταστολή εναντίον των κυκλωμάτων διακίνησης μεταναστών.

«Ανησυχώ πολύ με την εγκατάλειψη γεμάτων πλοιαρίων στη θάλασσα από τους λαθρεμπόρους», λέει η Λιούα.

Τέσσερα πλοιάρια με 600 ανθρώπους έφτασαν τις τελευταίες ημέρες στην Ινδονησία, αλλά ένα πέμπτο με εκατοντάδες ακόμη αναγκάστηκε χθες το πρωί να απομακρυνθεί.

«Δεν θέλαμε να τους εμποδίσουμε να εισέλθουν στο έδαφός μας, επειδή όμως ο προορισμός τους δεν ήταν η Ινδονησία τους ζητήσαμε να συνεχίσουν τη διαδρομή τους», είπε εκπρόσωπος του Ναυτικού της Ινδονησίας.

Οσοι κατάφεραν και βγήκαν στη στεριά με τα άλλα πλοιάρια οδηγήθηκαν σε ένα γήπεδο στο Λοκσουκόν, την πρωτεύουσα της επαρχίας Ασέχ.

«Δεν είχαμε τίποτα να φάμε», είπε ο Ρασίντ Αχμεντ, ένας 43χρονος Ροχίνγκια, που έφυγε από την επαρχία Ραχκίν πριν από τρεις μήνες με τον γιο του.

Αργά την Κυριακή το βράδυ, η αστυνομία εντόπισε ένα μεγάλο ξύλινο πλοίο, προσαραγμένο στα ρηχά νερά του Λανγκάουι, ενός νησιού κοντά στη Μαλαισία.

Στο πλοίο αυτό επέβαιναν 865 άνδρες, 101 γυναίκες και 52 παιδιά. Οι περισσότεροι ήταν αδυνατισμένοι και αδύναμοι, είπε ο αναπληρωτής αστυνομικός διοικητής της περιοχής, προσθέτοντας ότι τουλάχιστον άλλα δύο πλοία δεν έχουν βρεθεί.