Όταν την πρωτοείδα, λάτρεψα το γέλιο της και τη ζωντάνια της. Όταν τη γνώρισα καλύτερα, αγάπησα την αφοσίωσή που δείχνει στα παιδιά και στα εγγόνια της. Έπειτα από 12 χρόνια που την ξέρω, πολλές φορές ευχήθηκα να ήμουν κόρη της. Όχι επειδή είναι τέλεια, αλλά επειδή είναι αυτή που είναι.
Το ιδιόρρυθμο της σχέσης μας έγκειται στο ότι τυπικά μας ενώνει μόνο η κόρη μου. Έπειτα από το διαζύγιο δεν εμφανίζομαι στο σπίτι της με την ιδιότητα της «νύφης», αλλά ως μαμά της πολυαγαπημένης της εγγονής. Και παρόλο που, λόγω συνθηκών, δεν τη συναντώ συχνά, θα ήθελα να μάθει όσα κρύβω στα βάθη της καρδιάς μου και δεν μπόρεσα ποτέ μου να της πω.
Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο mama365.gr