Η ”εθνικοφροσύνη” βλάπτει τις επενδύσεις

Από την Πειραϊκή Πατραϊκή έως την Ολυμπιακή και την Εμπορική Τράπεζα, η πρόσφατη ελληνική επιχειρηματική ιστορία βρίθει από περιπτώσεις όπου οι συνδικαλιστές και οι εργατοπατέρες έγιναν εν μία νυκτί θεματοφύλακες της ”εθνικής” μας περιουσίας. ”Μήπως είναι καιρός να σταματήσουμε να εξομοιώνουμε την Ακρόπολη με τις εκάστοτε υπό ιδιωτικοποίηση εταιρίες;”, αναρωτιέται ο Κώστας Κοντογεώργος.

Δημοσιεύθηκε: 10 Αυγούστου 2006 - 01:19

Η ”εθνικοφροσύνη” βλάπτει τις επενδύσεις

του Κώστα Κοντογεώργου*

Με την οριστικοποίηση του περάσματος της Εμπορικής στους Γάλλους ελπίζουμε να τέλειωσαν και οι τηλεοπτικές εμφανίσεις των εργατοπατέρων του τραπεζικού μας συστήματος, που για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα έχρισαν εαυτούς θεματοφύλακες της ”εθνικής” μας περιουσίας.

Αυτή την προσλαμβάνουσα είχαν για τον ρόλο τους, αλλά απέτυχαν να πείσουν εκείνους των οποίων η άποψη μετράει, τους ιδιοκτήτες του ”μαγαζιού” που ακούει στο όνομα της Εμπορικής, δηλαδή τους μετόχους της.

Στην πρόσφατη ιστορία της επιχειρηματικής μας ζωής δεν ήταν η πρώτη φορά, αλλά (δυστυχώς) δεν θα είναι ούτε και η τελευταία, που μια ομάδα βολεμένων, ανάμικτη με άτομα με ιδεολογικές αγκυλώσεις, καλύπτεται πίσω από το συναίσθημα, που τόσο χαρακτηριστικό είναι στη φυλή μας, επικαλούμενη το ”εθνικό” στοιχείο προκειμένου να αποτρέψει το ξεβόλεμά της ή να εξασφαλίσει τη διαιώνιση μιας μονοπωλιακής ή αναχρονιστικής κατάστασης.

Θυμάμαι τους συνδικαλιστές της Πειραϊκής Πατραϊκής κάποτε, που με πορείες από την Κλαυθμώνος ώς τη Βουλή και τα αρμόδια υπουργεία προσπαθούσαν να πείσουν την κοινή γνώμη (ασκώντας έτσι πίεση στην πολιτική εξουσία) να αποτρέψει το κλείσιμο του ”εθνικού” μας κατασκευαστή σεντονιών, μαξιλαροθηκών και πετσετών. Το μαγαζί ΔΕΝ έβγαινε πέρα και με την (τότε) χρηματοδότηση του ΟΑΕ (φευ (!), του Οργανισμού… Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων) πουλούσε τα σεντόνια και τις μαξιλαροθήκες σε καλύτερες τιμές από τους εγχώριους ανταγωνιστές του (που δεν τους επιδοτούσε κανείς), με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να αγωνιούν για τη δική τους επιβίωση.

Το ”εθνικός σεντονάς” δεν πέρασε στην κοινωνία, αλλά οι εργατοπατέρες συνέχισαν σε άλλα μετερίζια, πάλι χρησιμοποιώντας το ίδιο σύνθημα. Έτσι, κατά καιρούς τα λεωφορεία μας βαφτίστηκαν ”εθνικά” (δεν είναι τυχαίο που τα έβαψαν μπλε), τα τρόλεϊ παρέμειναν κίτρινα, αλλά πέρασαν κι αυτά στη... συνομοταξία των ”εθνικών μέσων μεταφοράς”, ο ΟΤΕ έχει παραμείνει στο συνδικαλιστικό κίνημα ως βασικό στοιχείο της ”εθνικής” μας περιουσίας (και ας διαπραγματεύεται το μοναδικό αποδεικτικό της ιδιοκτησιακής του μορφής, τη μετοχή, στα χρηματιστήρια της Αθήνας και της Ν. Υόρκης), η Cosmote είναι στη συνείδηση των ημεδαπών εργατοπατέρων μας ως η ”εθνική” εταιρία κινητής τηλεφωνίας (οσονούπω και ο ”Γερμανός” θα περάσει... εξ αγχιστείας στην ”εθνική” κατηγορία), ενώ εξυπακούεται πως οι εισηγμένες ΕΥΔΑΠ, ΟΛΠ και ΟΛΘ, τα ΕΛΠΕ, τα ναυπηγεία κ.λπ. είναι ”εθνικά” (επιχειρηματικά) μνημεία.

Η μεγάλη μας φίλη, η Εθνική, έχει εμπεδωθεί στη συνείδηση του κόσμου ως ”εθνική τράπεζα” (φταίει και το όνομα, γιατί εμείς εδώ τα παίρνουμε όλα τοις μετρητοίς) κι ας μην έχει το κράτος τις μετοχές που να του δίνουν –πια- δικαίωμα να διορίσει ούτε κλητήρες!

Σε λίγο, με την P&K στον όμιλό της, η καλή τράπεζα θα μπορεί να λέει στους εργατοπατέρες της ότι έχουν πλέον άλλο ένα αντικείμενο ιδεολογικής υπεράσπισης, την ”εθνική χρηματιστηριακή”. Το ίδιο ισχύει για τον (καθιερωμένο στην κοινή γνώμη) ”εθνικό μας αερομεταφορέα”, την Ολυμπιακή, τα εισιτήρια της οποίας καθημερινώς, χρόνια τώρα, αγοράζουμε μέσω των διαφόρων επιδοτήσεων (κρυφών και φανερών), αλλά ποτέ δεν μας τα δίνουν, μόνο και μόνο για να έχουμε την περηφάνια να λέμε ότι έχουμε κι εμείς ”εθνικό αερομεταφορέα”, όπως το Μεξικό ή η Κένυα, σε αντίθεση με τους ”αφελείς” Βέλγους και Ελβετούς που στερήθηκαν εν μία νυκτί αυτού του προνομίου προκειμένου να μη χαρατσώσουν τους πολίτες τους με επιπλέον φόρους.

Αν ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας ζητούσε να πάρει ως αντίτιμο των φόρων που έχει πληρώσει για να διατηρηθεί ο ”εθνικός μας αερομεταφορέας” εισιτήρια, τότε ο ελληνικός πληθυσμός θα μπορούσε να κάνει τον γύρο του κόσμου, ταξιδεύοντας business class για πολλά χρόνια.

De facto οι εργατοπατέρες μαζί με την εκάστοτε αντιπολίτευση έχουν ”υιοθετήσει” τα κλωστήρια του κ. Θ. Λαναρά ως ”εθνικά” και οι τράπεζες πιεζόμενες από την κυβέρνηση πρέπει να κάνουν ό,τι... μαγικά σκαρφιστούν για να χρηματοδοτούν τη διαιώνισή τους, αντί να τα αντικαταστήσουν (με τα ίδια λεφτά) με άλλες παραγωγικές μονάδες που να ικανοποιούν (κερδοφόρα) ανάγκες της αγοράς.

(Στο τελευταίο τεύχος του ”Fortune” υπάρχει ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ για το πώς η Ταϊλάνδη αξιοποίησε τον φυσικό πλούτο της, το καουτσούκ, μπαίνοντας στην παραγωγή προφυλακτικών, με αποτέλεσμα χιλιάδες ντόπιοι άνεργοι να έχουν σήμερα δουλειά και η χώρα να έχει σημαντικές εισροές ξένων κεφαλαίων. Ξένες εταιρίες έχουν στήσει εργοστάσια και ξένοι επιχειρηματίες τα εμπορεύονται παγκοσμίως. Χωρίς κανείς από τους ντόπιους να επικαλεστεί το ”κάτω τα χέρια από τα εθνικά μας προφυλακτικά”.)

Τελικά, στη χώρα μας ό,τι δεν βολεύει να περάσει στον ιδιωτικό τομέα (ή ακόμα και να κλείσει αν αυτό επιβάλλει ο ανταγωνισμός και οι συνθήκες) το βαφτίζουμε με περισσή ευκολία ”εθνικό”, σε μια επιδίωξη να αντισταθούμε πάση θυσία στην ανασφάλεια και τον κόπο του ξεβολέματος και ιδίως της αναζήτησης άλλων αποδοτικότερων λύσεων.

Ακόμα και στη γείτονα Τουρκία (άσε τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία) οι ντόπιοι δεν έβγαλαν ”κιχ” όταν διάβασαν ένα ωραίο πρωί στις εφημερίδες τους ότι οι Έλληνες έρχονται να αγοράσουν μία από τις μεγαλύτερες (βέρα τουρκική) τράπεζες, τη Finansbank. Θα μπορούσαν κι αυτοί να πάρουν σβάρνα τα σοκάκια της Κωνσταντινούπολης υπερασπιζόμενοι την ”εθνικότητά” της.

Κι εδώ σκέφτομαι ένα σενάριο (διαθέτουμε και ολίγην φαντασία) που δεν έπαιξε με την Εμπορική, αλλά ΑΝ έπαιζε θα ’θελα να έβλεπα τις αντιδράσεις των εργατοπατέρων και της αντιπολίτευσης.

Τι θα έλεγαν όλοι αυτοί αν μετά τη δημόσια πρόταση της Credit Agricole και την αποχώρηση της Τράπεζας Κύπρου από τη διαδικασία εμφανιζόταν, αίφνης από το πουθενά, μια μεγάλη… τουρκική τράπεζα και έκανε προσφορά για την Εμπορική στα φέρ’ ειπείν 30 ευρώ; Θα τους σταματούσαμε και πώς; Τι θα λέγαμε, εξαιρούνται οι Τούρκοι; Θα καίγαμε το τουρκικό προξενείο, θα κάναμε πορεία στη Βουλή;

Τι θα έλεγε η κυρία Βάσω; Ότι δεν φτάνουν τα 30, θέλουμε 60; Θα είχαμε δικαιολογία να πούμε ”κάτω τα χέρια Τουρκαλάδες από το εθνικό τραπεζικό μας μνημείο” όταν θα γέλαγε με μας άπασα η υφήλιος, όταν εμείς πήγαμε (πρώτοι) στην Πόλη και τους αγοράσαμε την τέταρτη σε μέγεθος τράπεζα της χώρας τους;

Ευτυχώς γι’ αυτούς, οι εργατοπατέρες και η αντιπολίτευση, αλλά και όλοι εκείνοι που κουβαλούν τις κλασικές ιδεολογικές αγκυλώσεις, μπορούν να πουν σήμερα: ”Ουφ, ένα σενάριο ήταν, ευτυχώς που δεν ήρθε κάτι τέτοιο στη βάρδιά μας και γλιτώσαμε τα υπογλώσσια”.

Μήπως είναι καιρός λοιπόν να σταματήσουμε να εξομοιώνουμε, όποτε τα βρίσκουμε σκούρα, την Ακρόπολη με τις εκάστοτε Εμπορικές, Ολυμπιακές και Πειραϊκές Πατραϊκές μόνο και μόνο για να ”συγκινούμε” τις μάζες; Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά αντί να συγκινούνται με τα εθνικά επιχειρήματα, παίρνουν τις μετοχούλες τους (όπως στην Εμπορική) και κάνουν το αντίθετο...

* Ο Κ. Κοντογεώργος είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Αμάλθεια Εκδοτική Α.Ε., της εταιρίας στην ιδιοκτησία της οποίας είναι ο ”Μέτοχος και Επενδύσεις” και τα euro2day.gr., In2life.gr. και stocklearning.gr.

email: [email protected]

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.