Το δέντρο, το δάσος και η κόντρα κυβέρνησης-Σαμαρά

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Και η κόντρα είναι παλιά και το έδαφός της, τα εθνικά θέματα, γνώριμο.

Με τη χθεσινή απάντησή της, όμως, στις αιτιάσεις του πρώην πρωθυπουργού Α. Σαμαρά η κυβέρνηση υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών και αντιπαρέρχεται κατά τρόπο μάλλον άκομψο την κριτική που της ασκείται για τη σύμβαση που συνήψε με τις Chevron - Helleniq Energy.

Με ύφος το οποίο, εντέλει, δεν συνάδει με απεύθυνση μίας κυβέρνησης προς το πρόσωπο ενός πολιτικού ο οποίος έχει κρατήσει τα ηνία της παράταξης και έχει διατελέσει πρόεδρος της ΝΔ και πρωθυπουργός της χώρας, η κυβέρνηση χαρακτηρίζει «συνήθεις εκτός πραγματικότητος τοποθετήσεις» τις αιτιάσεις του κ. Σαμαρά ενώ η ίδια απαντά πετώντας την μπάλα… στην εξέδρα.

Υποστηρίζει, δηλαδή, ότι οι προβλέψεις που συμπεριελήφθησαν στη σύμβαση με τις Chevron - Helleniq Energy, περί αποζημιώσεων σε περίπτωση νέας οριοθέτησης της ελληνικής ΑΟΖ με άλλο ή άλλα κράτη με αντικείμενες ακτές, και άρα αλλαγή της συμβατικής περιοχής την οποία μισθώνει η κοινοπραξία των δύο εταιρειών, αφορούν στην προστασία του Ελληνικού Δημοσίου από δυνητικές διεκδικήσεις της εταιρείας.

Τοποθέτηση εν πολλοίς εύλογη, υπό τις περιστάσεις, δεδομένου ότι η εκμισθούμενη περιοχή νοτίως της Κρήτης αφορά μόνον τμήμα αυτής που ορίζεται από τη μερική οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Αιγύπτου ενώ εκκρεμής παραμένει η οριοθέτηση ΑΟΖ με τη Λιβύη.

Ωστόσο, παραλείπεται το μείζον, που αφορά στην εκ των προτέρων αποτύπωση στο κείμενο της σύμβασης της «συγκατάθεσής» της σε μία δυνητική αλλαγή στην παρούσα συμβατική περιοχή, η οποία, βάσει των μέχρι σήμερα θέσεων της ελληνικής κυβέρνησης, αφορά σε ελληνική ΑΟΖ.

Με απλά λόγια, στην «προθυμία» της ελληνικής κυβέρνησης να προκαταλάβει τις εξελίξεις αποδεχόμενη ενδεχόμενη αλλαγή οριοθέτησης βάσει μίας συμφωνίας ΑΟΖ που μπορεί να συνάψει στο μέλλον με κράτος με αντικείμενες ακτές, αίροντας έτσι τις σημερινές της «απόψεις» ως προς τις διαστάσεις της ελληνικής ΑΟΖ και άρα το εύρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Σαν να λέμε, «αυτή είναι η ΑΟΖ μας αλλά εάν δεν σας αρέσει… έχουμε και άλλη!».

Όπως αντίστοιχα κατώτερη των περιστάσεων είναι και η προσπάθεια της κυβέρνησης να αντιπαρέλθει τις αιτιάσεις Σαμαρά περί του επεισοδίου της Κάσου το καλοκαίρι του 2024 και της αποχώρησης του ερευνητικού σκάφους «Ievoli Relume», παραπέμποντας στην ανακοίνωση του ΑΔΜΗΕ της 24ης Ιουλίου 2024 και τηρώντας σιγή ιχθύος ως προς την παρουσία σειράς πλοίων του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού στην περιοχή, όπως και στις επαφές που είχε τότε το ελληνικό ΥΠΕΞ με τους γείτονες για την εκτόνωση της κατάστασης.

Πρόκειται για γεγονότα γνωστά και πλήρως καταγεγραμμένα, ακόμη και από αυτό εδώ το μετερίζι.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, όπως έχει ήδη επισημάνει η στήλη, όταν επί δεκαετίες δεν διευθετείται το ζήτημα της οριοθέτησης της συγκεκριμένης θαλάσσιας περιοχής, εν προκειμένω με τη Λιβύη -με υπαιτιότητα ή μη ενός εκάστου των συμβαλλομένων κρατών- και παραχωρείται έτσι έδαφος σύναψης νομικά απαράδεκτων συμφωνιών, όπως το τουρκολιβυκό μνημόνιο, προκύπτουν και «ανάγκες» όπως αυτές που αποτυπώνει η σύμβαση με τις Chevron - Helleniq Energy για την αποφυγή αποζημιώσεων, είτε από το ελληνικό δημόσιο είτε από την κοινοπραξία των δύο εταιρειών και συνεπακόλουθα την προστασία των συμφερόντων τους.