Προ μηνών, ο Μιχάλης Σάλλας, άνθρωπος τον οποίο δύσκολα θα κατέτασσε κάποιος στους αντισυστημικούς επικριτές των αγορών, διατύπωσε έναν εύστοχο αφορισμό για την κρίση στο πολιτικό σύστημα της Δύσης.

Έγραψε ότι ο νεοφιλελευθερισμός «μετέτρεψε τους πολιτικούς σε σερβιτόρους των αγορών, υποχρεωμένους να μεταφέρουν αποφάσεις χωρίς να τις λαμβάνουν».

Σε μια περίοδο όμως που οι αγορές, τα χρέη, η γεωπολιτική και η εκρηκτική ακρίβεια στενεύουν τα περιθώρια πολιτικής, συμβαίνει πλέον και κάτι άλλο. Οι ίδιοι οι πολιτικοί γίνονται αναλώσιμοι. Δεν τιμωρούνται μόνο για όσα κάνουν, αλλά και για όσα οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν πια να κάνουν.

Μετά από σχεδόν επτά χρόνια διακυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας, το ΑΕΠ έχει παρουσιάσει εντυπωσιακή άνοδο, σωρευτικά κατά περίπου 34% σε τρέχουσες τιμές έως το τέλος του 2025. Αυτή είναι όμως η μία όψη του νομίσματος. Μια όψη που μοιάζει σχεδόν… μαγική εικόνα, με βάση κάποια άλλα, πολύ σημαντικά στοιχεία.

Όλο αυτό το διάστημα η Ελλάδα εμφανίζει εντελώς οριακή βελτίωση στη σύγκλιση με την Ευρώπη. Η πραγματική ατομική κατανάλωση ανεβαίνει ελάχιστα, από το 78% στο 80% του μέσου όρου της ΕΕ, ενώ το κατά κεφαλήν ΑΕΠ παραμένει σχεδόν στάσιμο, από το 67% στο 68%, του μέσου όρου της ΕΕ, σε όρους αγοραστικής δύναμης (Purchasing Power Standard).

Απανωτά δημοσιεύματα το τελευταίο διάστημα, σε δυτικά ΜΜΕ, καλλιεργούν την αίσθηση ότι η Ουκρανία πήρε το πάνω χέρι. Η εικόνα αυτή στηρίζεται κυρίως στην αύξηση των ουκρανικών πληγμάτων σε ρωσικές υποδομές και αλυσίδες ανεφοδιασμού, στις δυσοίωνες προβλέψεις για τη ρωσική οικονομία και στη σχετικά μικρή εδαφική πρόοδο του επιτιθέμενου τους τελευταίους μήνες.

Πίσω από αυτούς τους πανηγυρισμούς, όμως, βρίσκεται μια πολύ πιο δυσάρεστη πραγματικότητα. Ο ρυθμός της ρωσικής προέλασης μπορεί να έχει μειωθεί, συνεχίζεται όμως αργά αλλά σταθερά, απέναντι μάλιστα σε πολύ δύσκολους στόχους, όπως είναι οι οχυρωμένες πόλεις.

Για το λόγο αυτό, η μάχη για μεγάλο μερίδιο στις εισαγωγές της, αποκτά όχι μόνο οικονομικές. αλλά και γεωστρατηγικές διαστάσεις. Τα δεδομένα, όμως, των τελευταίων ετών, φανερώνουν μια εικόνα που δεν αφήνει περιθώρια ευφορίας για τις Βρυξέλλες, ούτε και για την Ουάσιγκτον.

Τα αριθμητικά στοιχεία είναι ξεκάθαρα. Οι εισαγωγές της Ινδίας από την Κίνα έκλεισαν το 2024/2025 στα 113,45 δισ. δολάρια,  καταγράφοντας ιστορικό ρεκόρ με άνοδο 11,5% σε ετήσια βάση, σύμφωνα τουλάχιστον με τα τελικά στοιχεία του ινδικού υπουργείου Εμπορίου.

Στον πυρήνα της ευρωπαϊκής στάσης αναδύεται ολοένα και περισσότερο μια αδιόρατη αλλά επικίνδυνη γραμμή, που μετατρέπει τόσο την Ουκρανία όσο και την Τουρκία σε χώρες απέναντι στις οποίες ο σκοπός μοιάζει να αγιάζει τα μέσα.

Κάτι που μπορεί να αποδειχθεί πολύ επικίνδυνο σε σχέση με τη στάση και τις διεκδικήσεις της Τουρκίας απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο.

Πέρα από τα τεράστια χρηματικά ποσά και τις άλλες στρατιωτικές διευκολύνσεις που προσφέρει στην Ουκρανία η Ευρώπη, κάνει και τα «στραβά μάτια» σε διάφορα φαινόμενα που σε άλλες περιπτώσεις, θα είχε καταδικάσει έντονα.