Η σύρραξη στον Περσικό έχει μετατραπεί σε έναν αγώνα πετρελαϊκής αντοχής ανάμεσα στο Ιράν, τις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο, διανθισμένη με σποραδικές διαπραγματεύσεις, καθώς η αμερικανική πλευρά εμφανίζεται, προς το παρόν, απρόθυμη να επαναλάβει τις γενικευμένες εχθροπραξίες. Ίσως διότι αναγνωρίζει ότι τα αντίποινα του Ιράν θα ήταν καταστρεπτικά για τις υποδομές της γύρω περιοχής.

Η απάντηση στο ποιος θα λυγίσει πρώτος, εφόσον οι διαπραγματεύσεις δεν καρποφορήσουν, είναι δύσκολη ακόμη και για τους πιο ειδικευμένους αναλυτές. Οι περισσότεροι εκτιμούν ότι το Ιράν θα αρχίσει να έρχεται σε δύσκολη θέση από τον αμερικανικό ναυτικό αποκλεισμό μετά τα μέσα Μαΐου, καθώς θα υποχρεωθεί να περιορίσει την παραγωγή, μη έχοντας επαρκή μέσα αποθήκευσης.

Οι αγορές δείχνουν να προεξοφλούν ότι η κρίση στον Περσικό θα τελειώσει και ότι τα Στενά του Ορμούζ θα ανοίξουν σύντομα. Ίσως ποντάρουν ότι στην εποχή μας είναι πολύ σπάνιο φαινόμενο μεμονωμένοι παίκτες, όσο ισχυροί κι αν είναι, να προκαλούν σοβαρά «ατυχήματα». Από τα οποία οι πάντες, ακόμη και οι ίδιοι, κινδυνεύουν να βγουν πολύ σοβαρά χαμένοι.

Δυστυχώς, όμως, όσα συμβαίνουν μέχρι σήμερα στον Κόλπο συνιστούν μια μεγάλη «καραμπόλα», ένα σύνθετο ατύχημα που συμβαίνει σε αργή κίνηση, επηρεάζει τους πάντες και μέρα τη μέρα γίνεται χειρότερο.

Όταν ακόμη και στη δημοκρατία των ΗΠΑ, με εκατοντάδες χρόνια λειτουργίας, την οποία για πολλά χρόνια είχαμε ως πρότυπο, υπάρχει η έκφραση «write to your congressman», είναι μάλλον παράδοξο να συζητάμε γιατί υπάρχει το ρουσφέτι στην Ελλάδα.

Η απάντηση είναι απλή. Έτσι λειτουργεί το σύστημα, ιδίως στην επαρχία. Ο βουλευτής εκπροσωπεί «τον τόπο του» και καλείται, ιδίως όταν η παράταξή του βρίσκεται στην εξουσία, να εξασφαλίσει το καλύτερο για την περιοχή και τους συντοπίτες-ψηφοφόρους του.

Σε μια οργανωμένη δημοκρατία, όμως, με θεσμούς που λειτουργούν, αυτό το «καλύτερο» πρέπει να επιδιώκεται με σεβασμό στην κείμενη νομοθεσία.

Επί πολλά χρόνια οι Ηνωμένες Πολιτείες καταρτίζουν σχέδια αποτροπής για το ενδεχόμενο ναυτικού αποκλεισμού της Ταιβάν από την «επιθετική» Κίνα.

Από αυτή την πλευρά, είναι μάλλον ιστορική ειρωνεία ότι η διοίκηση Τραμπ είναι εκείνη που ανακοίνωσε ναυτικό αποκλεισμό στο Ιράν, το πετρέλαιο του οποίου έχει, σε ποσοστό περίπου 90%, ως τελικό προορισμό την ασιατική υπερδύναμη.

Έναν αποκλεισμό που επιβάλλεται από αεροναυτικές δυνάμεις, οι οποίες συγκεντρώθηκαν στην περιοχή του Περσικού, αποψιλώνοντας εκείνες ακριβώς τις μονάδες που έχουν ως αποστολή την αποτροπή της κινεζικής δράσης στην ευρύτερη περιοχή της Ταϊβάν.

Δυστυχώς, πολλά από όσα εκτιμήσαμε στα προηγούμενα άρθρα μας έχουν ήδη αρχίσει να επιβεβαιώνονται. Το Ιράν δεν ήταν Βενεζουέλα, ο Τραμπ έχει βρεθεί σε στρατηγικό αδιέξοδο και δείχνει σχεδόν εξαναγκασμένος να κλιμακώσει, ενώ οι πιθανότητες αυτή η «επιχείρηση» να αποδειχθεί το κύκνειο άσμα της μοναδικής υπερδύναμης έχουν αυξηθεί αισθητά.

Τι σημασία έχει αν οι αεροπορίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ βομβαρδίζουν σχεδόν ανενόχλητες το Ιράν, όταν τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν στο έλεος των διαθέσεων του αντιπάλου, το καθεστώς δεν εμφανίζει ορατά σημάδια κατάρρευσης και τα γειτονικά κράτη, μαζί με την παγκόσμια οικονομία, έχουν ουσιαστικά καταστεί όμηροί του;