Η Κίνα αναδεικνύεται σε κορυφαία δομική απειλή για την ευρωπαϊκή βιομηχανία, με το εμπορικό έλλειμμα της ΕΕ να αυξάνεται κατά 17% σε ένα χρόνο και τις γερμανικές εξαγωγές προς Κίνα να υποχωρούν στο χαμηλότερο επίπεδο δεκαετίας. Το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα του Πεκίνου δεν περιορίζεται πλέον σε φθηνά προϊόντα ή κρατικές επιδοτήσεις, αλλά εδράζεται σε δομικούς παράγοντες -κλίμακα παραγωγής, κάθετη ολοκλήρωση, φθηνότερο R&D- που καθιστούν τους περιορισμένους δασμούς ανεπαρκείς ως μέσο αντιμετώπισης.

Η έρευνα του Munich Security Index 2026 αποκαλύπτει ότι οι πολίτες σε Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ηνωμένο Βασίλειο και ΗΠΑ ιεραρχούν ως κορυφαίους κινδύνους τις κυβερνοεπιθέσεις, την οικονομική κρίση και τις ανισότητες -ενώ η «ρωσική απειλή» υποχωρεί και η Κίνα απουσιάζει σχεδόν πλήρως. Το χάσμα μεταξύ των προτεραιοτήτων πολιτών και ελίτ διευρύνεται, με τις ευρωπαϊκές ηγεσίες εστιασμένες στην άμυνα ενώ η βιομηχανική απειλή της Κίνας παραμένει αναπάντητη -εκτός αν η Ευρώπη αποφασίσει υποτίμηση του ευρώ ή οριζόντιους δασμούς.

Η έκφραση «affordability crisis» έχει εδώ και καιρό καθιερωθεί στα πρωτοσέλιδα των ΜΜΕ, απεικονίζοντας τους κοινωνικούς και πολιτικούς κραδασμούς που δημιουργεί η ακρίβεια στις περισσότερες χώρες της Δύσης.

Τι ακριβώς σημαίνει όμως και γιατί η Ελλάδα εμφανίζεται να κάνει πρωταθλητισμό, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να ελέγξει τον πληθωρισμό και να αυξήσει τις απολαβές;

Η απάντηση είναι ότι η ακρίβεια ή «κρίση προσιτότητας», αν εξελληνίσουμε τον ξενόγλωσσο όρο, αφορά την άνιση μεταβολή στις τιμές μεταξύ των αγαθών και υπηρεσιών, που συγκροτούν τον πληθωρισμό, με τρόπο που επιβαρύνει περισσότερο τα λεγόμενα βασικά αγαθά διαβίωσης.

Οι αγορές εδώ και πολύ καιρό χαρακτηρίζονται από αυξημένο ρίσκο. Είτε πρόκειται για τις μετοχές, που σε μεγάλο βαθμό στηρίζονται στις υποσχέσεις της τεχνητής νοημοσύνης, είτε για τα πολύτιμα μέταλλα και τα κρυπτονομίσματα.

Τα ασφαλή καταφύγια των τελευταίων δεκαετιών, τα ομόλογα, γίνονται ολοένα και λιγότερο αποτελεσματικά. Οι φόβοι για τα χρέη και τα ελλείμματα των μεγάλων οικονομιών έχουν αυξηθεί, ενώ οι αποδόσεις τους δεν παρακολουθούν την άνοδο στο πραγματικό κόστος ζωής. Οι καταθέσεις στις περισσότερες χώρες δεν προστατεύουν πια το κεφάλαιο.

Η πιο εντυπωσιακή ομιλία που έγινε στο Νταβός ήταν σίγουρα εκείνη του πρωθυπουργού του Καναδά Μαρκ Κάρνι, που έκανε τον επικήδειο της προηγούμενης παγκόσμιας τάξης. Πιο σημαντικό σημείο της, ότι κάλεσε προσκλητήριο στις μεσαίες δυνάμεις ανά τον κόσμο να συγκροτήσουν ένα είδος «Κινήματος των Αδεσμεύτων», όπως αυτό που λειτούργησε μεταξύ των δύο αντίπαλων στρατοπέδων, την περίοδο του ψυχρού πολέμου.

Δυστυχώς, παρά τις ζωηρές επευφημίες διαφόρων σχολιαστών, η (απόλυτα ορθή) πρόσκλησή του μάλλον δεν θα βρει ουσιώδη ανταπόκριση από την Ευρώπη. Χωρίς να το επιδιώκει, την απάντηση την έδωσε προκαταβολικά ο πρωθυπουργός του Βελγίου Μπαρτ Ντε Βέβερ, λέγοντας σε πάνελ «είναι άλλο να είσαι χαρούμενος υποτακτικός, κι άλλο δυστυχισμένος σκλάβος».