Όταν ακόμη και στη δημοκρατία των ΗΠΑ, με εκατοντάδες χρόνια λειτουργίας, την οποία για πολλά χρόνια είχαμε ως πρότυπο, υπάρχει η έκφραση «write to your congressman», είναι μάλλον παράδοξο να συζητάμε γιατί υπάρχει το ρουσφέτι στην Ελλάδα.

Η απάντηση είναι απλή. Έτσι λειτουργεί το σύστημα, ιδίως στην επαρχία. Ο βουλευτής εκπροσωπεί «τον τόπο του» και καλείται, ιδίως όταν η παράταξή του βρίσκεται στην εξουσία, να εξασφαλίσει το καλύτερο για την περιοχή και τους συντοπίτες-ψηφοφόρους του.

Σε μια οργανωμένη δημοκρατία, όμως, με θεσμούς που λειτουργούν, αυτό το «καλύτερο» πρέπει να επιδιώκεται με σεβασμό στην κείμενη νομοθεσία.

Επί πολλά χρόνια οι Ηνωμένες Πολιτείες καταρτίζουν σχέδια αποτροπής για το ενδεχόμενο ναυτικού αποκλεισμού της Ταιβάν από την «επιθετική» Κίνα.

Από αυτή την πλευρά, είναι μάλλον ιστορική ειρωνεία ότι η διοίκηση Τραμπ είναι εκείνη που ανακοίνωσε ναυτικό αποκλεισμό στο Ιράν, το πετρέλαιο του οποίου έχει, σε ποσοστό περίπου 90%, ως τελικό προορισμό την ασιατική υπερδύναμη.

Έναν αποκλεισμό που επιβάλλεται από αεροναυτικές δυνάμεις, οι οποίες συγκεντρώθηκαν στην περιοχή του Περσικού, αποψιλώνοντας εκείνες ακριβώς τις μονάδες που έχουν ως αποστολή την αποτροπή της κινεζικής δράσης στην ευρύτερη περιοχή της Ταϊβάν.

Δυστυχώς, πολλά από όσα εκτιμήσαμε στα προηγούμενα άρθρα μας έχουν ήδη αρχίσει να επιβεβαιώνονται. Το Ιράν δεν ήταν Βενεζουέλα, ο Τραμπ έχει βρεθεί σε στρατηγικό αδιέξοδο και δείχνει σχεδόν εξαναγκασμένος να κλιμακώσει, ενώ οι πιθανότητες αυτή η «επιχείρηση» να αποδειχθεί το κύκνειο άσμα της μοναδικής υπερδύναμης έχουν αυξηθεί αισθητά.

Τι σημασία έχει αν οι αεροπορίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ βομβαρδίζουν σχεδόν ανενόχλητες το Ιράν, όταν τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν στο έλεος των διαθέσεων του αντιπάλου, το καθεστώς δεν εμφανίζει ορατά σημάδια κατάρρευσης και τα γειτονικά κράτη, μαζί με την παγκόσμια οικονομία, έχουν ουσιαστικά καταστεί όμηροί του;

«Εσείς έχετε τα ρολόγια, εμείς όμως έχουμε τον χρόνο», φέρεται να είχαν πει οι Ταλιμπάν στους Αμερικανούς κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Αφγανιστάν. Ενός πολέμου που κράτησε 20 χρόνια και κατέληξε με την αποχώρηση των ΗΠΑ και την επαναφορά του θεοκρατικού καθεστώτος.

Η φράση αυτή ηχεί αναπόφευκτα επίκαιρη σήμερα, στις αίθουσες του Πενταγώνου και της Ουάσιγκτον. Διότι τα τρία χρονόμετρα που είχαμε επισημάνει στο σημείωμα της 9ης Μαρτίου -οι οικονομικές επιπτώσεις, η πολιτική πίεση και η στρατιωτική εξάντληση- χτυπούν ήδη συναγερμό για τις ΗΠΑ και για τη θέση τους στην κορυφή του διεθνούς συστήματος.

«Ο κύβος ερρίφθη», είπε πριν από περίπου 2.000 χρόνια ο Ιούλιος Καίσαρας, διαβαίνοντας τον ποταμό Ρουβίκωνα. Η φράση του ταιριάζει απόλυτα σε όσα συμβαίνουν αυτό το διάστημα στον Περσικό Κόλπο. Η ζαριά που έριξαν Τραμπ και Νετανιάχου δεν έχει εύκολη επιστροφή.

Αν η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ήταν η θρυαλλίδα που έφερε στο προσκήνιο τις αλλαγές στις παγκόσμιες ισορροπίες, ο πόλεμος στον Περσικό εξελίσσεται στην κρίσιμη καμπή που μπορεί να καθορίσει τη μορφή που αυτές θα λάβουν.

Πίσω από τα πρωτοσέλιδα για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και τις οικονομικές συνέπειες, κρύβονται οι αιτίες που καθιστούν δυσχερή την εύρεση συμβιβαστικής λύσης.