«Η αγάπη ενώνει, δεν σκοτώνει»: Άλλο αγάπη, κι άλλο κτητικότητα

«Αν αγαπάς κάποιον άσ’ τον να φύγει!

Αν γυρίσει πίσω, είναι δικός σου!

Αν δεν γυρίσει, δεν ήταν ποτέ!»

Τάδε έφη Χαλίλ Γκιμπράν και μάλλον το έχετε ακούσει ή διαβάσει πολλάκις και σε διαφορετικές εκδοχές. Ωστόσο, είναι δύσκολο να μην συμφωνήσει κανείς με τον Λιβανοαμερικανό ποιητή, αφού η πραγματική αγάπη δεν έχει αλυσίδες ή σκοινιά για να σε δέσει. Αντίθετα, σ’ αφήνει ελεύθερο να πας εκεί που λαχταρά η καρδιά σου ενώ εκείνη είναι δίπλα σου, πάντα στο πλάι σου, να σε στηρίζει και να γελά με τη χαρά σου.

Πολλές φορές, ωστόσο, μπερδεύουμε την αγάπη με την κτητικότητα. Νομίζουμε πως όποιος μας αγαπά και μας νοιάζεται έχει δικαίωμα να μας ελέγχει, να επεμβαίνει στη ζωή μας, να ορίζει τα θέλω μας και να καθοδηγεί τις αποφάσεις μας. Αυτό, όμως, δεν είναι αγάπη αλλά ένδειξη πως ο άλλος μας θεωρεί κτήμα του, «δικό του». Κι ακόμα κι αν κάποιες φορές πέφτουμε στην παγίδα του και λειτουργούμε ετερόφωτα, στην πραγματικότητα είμαστε ευτυχισμένοι μόνο όταν είμαστε αυτόφωτοι και δεν εξαρτιόμαστε, αλλά συμπορευόμαστε με τον άνθρωπό μας.  

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο mama365.gr