Πότε η αυτοκτονία μοιάζει ως η μόνη λύση στα μάτια ενός εφήβου και πως μπορούμε να τον προστατέψουμε

Όλοι μας έχουμε περάσει από την εφηβεία και γνωρίζουμε πόσο δημιουργική αλλά και δύσκολη περίοδος είναι.

Το ανέμελο παιδί γίνεται σταδιακά ώριμος ενήλικας, ανακαλύπτει τα δικά του πατήματα, δοκιμάζει τα δικά του λάθη, βγαίνει δειλά από την οικογενειακή ασφάλεια και γνωρίζει τον κόσμο από την αρχή. Οι προτιμήσεις και η οπτική του μετακινούνται ενώ η έκρηξη ορμονών που συντελεί στην αλλαγή του σώματος και της σεξουαλικότητάς του προκαλούν, συχνά, συναισθηματική αστάθεια, κυκλοθυμία και έντονες εκρήξεις θυμού.

Ωστόσο, το δυσκολότερο κομμάτι της εφηβείας είναι η απομυθοποίηση των παλιών προτύπων και η απομάκρυνση από την οικογένεια, και μάλιστα σε μία περίοδο που χρειάζονται τη στήριξή μας περισσότερο από ποτέ! Οι αλλαγές που βιώνουν σε όλα τα επίπεδα, οι πρώτες σεξουαλικές ανησυχίες και οι εναλλαγές της διάθεσής τους, συχνά τα αποσυντονίζουν σε τέτοιο σημείο που νιώθουν ανήμποροι να διαχειριστούν τις καινούριες πληροφορίες του απέραντου κόσμου που ανοίγεται μπροστά τους. Τα προβλήματα, οι αποτυχίες και οι απογοητεύσεις διογκώνονται σε βαθμό που τους πνίγει.

Και τότε, η αυτοκαταστροφή και η αυτοκτονία εμφανίζεται ως μία πιθανή και ανώδυνη λύση. Εξάλλου, ο παλιός κόσμος που παραλαμβάνουν στα μάτια τους μοιάζει απαρχαιωμένος, συντηρητικός και άδικος. Τι έχουν να χάσουν εάν τον αφήσουν;     

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο mama365.gr