Τσίπρας: Επανίδρυση της κυβερνώσας αριστερής-προοδευτικής παράταξης

“Τέκνο της ανάγκης για μία καλύτερη ζωή” χαρακτήρισε ο Αλέξης Τσίπρας την προσπάθεια “επανίδρυσης μίας κυβερνώσας αριστερής προοδευτικής παράταξης”.

Μιλώντας στην τέταρτη εκδήλωση-παρουσίαση της “Ιθάκης” στα Ιωάννινα, επικέντρωσε στις πολιτικές που απαιτούνται για την ανάπτυξη της περιφέρειας, τις οποίες συνέδεσε με μία νέα διακυβέρνηση στον αντίποδα της σημερινής.

“Λίγοι συσσωρεύουν πλούτο, οι πολλοί απλώς επιβιώνουν και όχι πάντα”, είπε. Εξηγώντας: “Αυτό το μοντέλο (το σημερινό) έχει όνομα: φτηνή ανάπτυξη. Και στηρίζεται σε μια αρχή: ότι η συμπίεση των δικαιωμάτων και των μισθών, η καταπάτηση των κανόνων, η καταστροφή του περιβάλλοντος, απελευθερώνουν την αγορά, εκτοξεύουν τα κέρδη, μετατρέπουν τη χώρα σε επενδυτικό παράδεισο.

Το πώς, δεν τους απασχολεί ιδιαίτερα. Το για ποιους, ναι, αυτό τους απασχολεί καθημερινά. Και οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι είναι συνεπείς στην επιβολή αυτού του μοντέλου. Το βιώνουμε και το πληρώνουμε κάθε μέρα. Στο ταμείο του σούπερ μάρκετ. Στο λογαριασμό του ρεύματος. Στους όρους του τραπεζικού δανείου. Στο δημόσιο νοσοκομείο. Στο δημόσιο σχολείο.

Και υπάρχουν στιγμές που η κοινωνία μας το πληρώνει με τραγωδίες. Όπως τα Τέμπη, πριν λίγα χρόνια. Και όπως τα Τρίκαλα πριν λίγες μέρες. Εκεί που πέντε εργάτριες δεν γύρισαν ποτέ σπίτι τους. Γιατί η ζωή τους κόστιζε λιγότερο από την ανάγκη της εργοδοσίας να δουλεύει αδιάκοπα η παραγωγή, χωρίς σταματημό για ελέγχους ασφαλείας. Από την ανάγκη για αυξημένα κέρδη”.

Επισημαίνοντας τις συνθήκες που επικρατούν στους εργασιακούς χώρους (“δίχως ελέγχους, αφού το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας διαθέτει μόνο 4 επιθεωρητές για 12.000 επιχειρήσεις και δίχως κανόνες”, ο κ. Τσίπρας μίλησε “με αριθμούς”, όπως είπε:

“Θέλετε να σας μιλήσω με νούμερα; Την εξαετία 2020-2025 το 35% των συνολικών δημόσιων πόρων, δηλαδή πάνω από 27 δις διοχετεύτηκε μέσω αδιαφανών διαδικασιών. Το 75% των συνολικών συμβάσεων που σύναψε το ελληνικό δημόσιο, δηλαδή πάνω από ένα εκατομμύριο συμβάσεις επί συνόλου 1,3 εκατομμυρίων, δόθηκαν με απευθείας αναθέσεις και κλειστούς διαγωνισμούς.

Καρτέλ παντού

Ποια λεφτά δίνουνε με αυτόν τον τρόπο; Τα δικά μας λεφτά, των φορολογούμενων. 27 δισ. ευρώ Και πως τα δίνουν; Με διάφορα κόλπα, με πολλαπλές σπασμένες αναθέσεις, στον ίδιο ανάδοχο με το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο. Φτιάχνοντας εταιρίες μαϊμού, μια μέρα πριν την ανάθεση. Ή κινητοποιώντας εταιρείες με άσχετο αντικείμενο έργου.

Και κυρίως αξιοποιώντας την εσκεμμένα εκτεταμένη διοικητική διασπορά, αφού περίπου 3.000 αναθέτουσες αρχές διαχειρίστηκαν κατά μέσο όρο 9 εκατομμύρια έκαστη με πλήρη διακριτική ευχέρεια. Και όλα αυτά για τις απευθείας αναθέσεις.

Αν νομίζετε ότι στους ανοικτούς διαγωνισμούς είναι όλα εντάξει, τότε δεν έχετε ακούσει ότι η χώρα μας την εξαετία Μητσοτάκη είναι η χώρα των ολιγοπωλειακών πρακτικών. Η χώρα των καρτέλ με δυο λόγια. “Καρτέλ στην ενέργεια. Καρτέλ στα τρόφιμα. Καρτέλ στις κατασκευές. Καρτέλ στα καύσιμα. Καρτέλ στον ψηφιακό μετασχηματισμό. Καρτέλ στις τράπεζες. Παντού καρτέλ”.

Απέναντι σ' αυτή την εικόνα, τοποθέτησε την πρόταση που έδωσε προ ημερών το Ινστιτούτο του για την “Διαφάνεια”, ενώ έκανε ειδική αναφορά στο πόρισμα της Αρχής για το Βρώμικο Χρήμα εις βάρος του προέδρου της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλου, της πρώην ΓΓ του υπουργείου Εργασίας Άννας Στρατινάκη και άλλων προσώπων.

Απαντώντας στο (κυβερνητικό) επιχείρημα ότι πολλά προβλήματα θα διορθωθούν με την αναθεώρηση του Συντάγματος, τόνισε με δηκτικό τρόπο: “μπορεί ο λύκος να φυλάξει τα πρόβατα; Αν όχι, ούτε ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να διαφυλάξει Συνταγματικές ρυθμίσεις” που αφορούν κυρίως το κράτος δικαίου, τη Δικαιοσύνη, την αξιοκρατία, τη διαφάνεια.

“Αυτό που ασφυκτικά είναι η ίδια η δημοκρατία. Ακριβώς γι’ αυτό, το Ινστιτούτο μας έθεσε πρόσφατα σε διαβούλευση ένα νέο εργαλείο. Τη Διαφάνεια. Μια ψηφιακή πλατφόρμα, που δεν αφήνει χώρο για την κουτοπόνηρη ή και χειρουργική συγκάλυψη της αλήθειας. Για να αποδείξουμε ότι η αδιαφάνεια δεν είναι αντικειμενική αδυναμία, αλλά κυρίως πολιτική επιλογή.

Τι θέλουν με την άρση της μονιμότητας;

Αναφερόμενος, ειδικότερα, στην προτεινόμενη από τη ΝΔ άρση μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, ο κ. Τσίπρας παρέπεμψε στην εκτίναξη του αριθμού των μετακλητών υπαλλήλων στην κυβέρνηση (“τους αφήσαμε 1.700 και τους έκαναν σήμερα 3.700, δηλαδή 120% αύξηση, γέμισαν τα δημόσια γραφεία με γαλάζια παιδιά και αργόμισθους κυβερνητικούς υπαλλήλους”) για να θέσει το ερώτημα: “Αυτό θέλουν να κάνουν και σε όλο το δημόσιο με πρόσχημα τη μονιμότητα;”…

Αναφερόμενος και σε λάθη ή καθυστερήσεις της δικής του κυβέρνησης εν μέσω σκληρής μνημονιακής εποπτείας, ο πρώην πρωθυπουργός συνέδεσε την τότε κυβερνητική εντιμότητα με τον τρόπο που διοχετεύθηκαν τα τεράστια ποσά του Ταμείου Ανάκαμψης.

“Εμείς, όπως κι αν μας είπαν, σεβαστήκαμε μέχρι και το τελευταίο ευρώ του ελληνικού λαού. Αυτοί που ξανάρθανε μετά τι έκαναν; Κοιτάξτε γύρω σας. Στο σπίτι, στην επιχείρηση, στο χωράφι, στις αμοιβές σας. Αναλογιστείτε ότι από τη χώρα αυτή πέρασε -με το Ταμείο Ανάκαμψης- το σημαντικότερο χρηματοδοτικό εργαλείο για την ανάδυση ενός νέου αναπτυξιακού μοντέλου. Ψάξτε να βρείτε τα αποτελέσματα. Δείξτε μου που έχουμε σήμερα στην Ήπειρο ένα νέο παραγωγικό υπόδειγμα, μια νέα δημόσια υποδομή, κάτι που θα μείνει ως τομή. Δεν θα βρείτε”.

Σ' αυτό το πλαίσιο, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για το μέλλον της ελληνικής περιφέρειας και κατέθεσε επτά προτάσεις για την αντιμετώπιση της ερημοποίησης και την αποκέντρωση.

Διότι, όπως τόνισε, “έχουμε ανάγκη από μεγάλες τομές, από μια ειρηνική επανάσταση, από πάνω μέχρι κάτω, από μία νέα μεταπολίτευση. Από ρήξεις με τα συμφέροντα που έχουν συμφέρον τα πράγματα να μείνουν όπως ακριβώς είναι”.

Κωδικά οι επτά προτάσεις

1. Μη κερδοσκοπικές ενεργειακές κοινότητες με προτεραιότητα στο δίκτυο (“για μείωση του κόστους των τροφίμων και ενίσχυση της τοπικής οικονομίας”).
2. Θεσμική κατοχύρωση της Κοινοτικά Υποστηριζόμενης Γεωργίας (ένα δημοκρατικό κοινωνικό συμβόλαιο για την τροφή, η θεσμική του κατοχύρωση περιλαμβάνει τη νομική του αναγνώριση, αλλά και τη θεσμοθέτηση φορολογικών κινήτρων και χρηματοδοτικών εργαλείων, τη διασύνδεση με Δήμους, σχολεία, κοινωνικές δομές και κοινοτικές πρωτοβουλίες”).
3. Ενίσχυση της τοπικής οικονομίας από ανακατεύθυνση Δημόσιων δαπανών (“να γίνει η δημόσια δαπάνη μοχλός τοπικής ανάπτυξης και όχι δώρο στα καρτέλ”).
4. Τεχνολογική αυτονομία (“δικαίωμα στην επισκευή, δημόσιο χρήμα που παράγει δημόσιο κώδικα, ανοιχτούς σπόρους και τοπικά εργαστήρια σε κάθε περιφέρεια”).
5. Νόμος περί ακαλλιεργησίας για την αξιοποίηση της γης (“η γη δεν είναι απλώς περιουσιακό στοιχείο. Είναι μέσο παραγωγής, στοιχείο επισιτιστικής ασφάλειας και παράγοντας περιβαλλοντικής ισορροπίας”).
6. Ενσωμάτωση μεταναστών και προσφύγων στις τοπικές οικονομίες (“Πρόκειται για ένα δύσκολο θέμα αλλά ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Δεν μπορεί κάθε λίγο να έχουμε τραγωδίες στη θάλασσα και να δίνουμε συγχαρητήρια. Τα σύνορά μας πρέπει να προστατεύονται. Ασφαλώς με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, αλλά να φυλάσσονται. Και όπως εξασφαλίσαμε το 2016 με τη Δήλωση ΕΕ-Τουρκίας, όσοι δεν δικαιούνται άσυλο να επιστρέφονται στην Τουρκία με ευρωπαϊκές εγγυήσεις. Διότι το μεταναστευτικό είναι πρώτα απ όλα ευρωπαϊκό και ευρωτουρκικό ζήτημα. Και την ίδια ώρα είναι αναγκαία μια άλλη μεταναστευτική πολιτική που να βασίζεται σε ασφαλείς, νόμιμες οδούς και ένταξη των μεταναστών που βρίσκονται στη χώρα. Με γνώμονα τις ανάγκες κάθε κλάδου και κάθε περιφέρειας της χώρας. Σε διάλογο με τους συνεταιρισμούς και την τοπική αυτοδιοίκηση”).
7. Θεσμοθέτηση θετικών διακρίσεων υπέρ της υπαίθρου, “διότι η ίση μεταχείριση σε άνισες συνθήκες παράγει ανισότητα”. Παραπέμποντας εμμέσως πλην σαφώς στο υπό σύνταξη κυβερνητικό πρόγραμμα εν αναμονή του νέου εγχειρήματος, ο κ. Τσίπρας συνέστησε εκτός κειμένου προσήλωση στη δουλειά και όχι βιασύνες (σ.σ. απαντώντας… σε βιαστικούς από το ακροατήριο που του φώναζαν “Αλέξη προχώρα”): Αυτές οι 7 ρήξεις ήταν ένα μικρό δείγμα, ένα περίγραμμα της δουλειάς σε βάθος που κάνουμε στο ινστιτούτο προκειμένου να σχεδιάσουμε έναν εναλλακτικό προοδευτικό δρόμο για την πατρίδα μας. Με θεσμικές τομές και μεταρρυθμίσεις ουσίας, που μπορούν να αλλάξουν τη ζωή των ανθρώπων. Όχι με συνθήματα. Αλλά με σχέδιο ρεαλιστικών αλλαγών”.