Πώς ενέπευσε τον Τραμπ ο Ρώσος φιλόσοφος Ντούνγκιν

Ίσως στην εποχή Γκορμπατσόφ, μια καλή επένδυση της τότε KGB, να ήταν αυτή της πρόσκλησης του Ντόναλντ Τραμπ, στη Μόσχα, το φθινόπωρο του 1987.

Ο τότε μεγαλομεσίτης και διψασμένος για προβολή, ήταν παντρεμένος με την κόρη ενός υψηλόβαθμου στελέχους του ΚΚ Τσεχοσλοβακίας, αλλά και της μυστικής αστυνομίας της Τσεχοσλοβακίας, την Ιβάνα Ζαϊνίτσκοβα, αθλήτρια του σκι και μανεκέν. Ο γάμος αυτός είχε εντυπωσιάσει το 1977 την KGB, η οποία εκείνα τα χρόνια σχεδίαζε νέους τρόπους δράσης στη Δύση.

Κατά κύριο δε λόγο δεν επιθυμούσε η σοβιετική προπαγάνδα να περνά μέσω της ξύλινης γλώσσας των κομμουνιστών και λοιπών αριστερών σχηματισμών, αλλά να διαχέεται από πλούσιους αστούς και κυρίως επιχειρηματίες.

Υπό αυτή την έννοια το ζεύγος Τραμπ από πολλές πλευρές ήταν μια εξαιρετική περίπτωση. Το 1987, το ζευγάρι φιλοξενήθηκε πολυτελέστατα στη Μόσχα από την εταιρεία In tourist και ο Ντόναλντ Τραμπ μυήθηκε για πρώτη φορά στις θεωρίες του οικονομολόγου Ολεγκ Μπογκομόλετς, ο οποίος πίστευε ότι η ειρηνική συνύπαρξη στην Ευρώπη και η άνοδος της παραγωγικότητας της σοβιετικής οικονομίας ήσαν θεμελιώδεις παράγοντες για παγκόσμια οικονομική πρόοδο.

Εκείνη την εποχή, η ΕΣΣΑ του Μιχαήλ. Γκορμπατσόφ, έχοντας πέσει στην περί του «πολέμου των άστρων» παγίδα του Αμερικανού προέδρου Ρόναλντ Ρίγκαν, επεδίωκε περισσότερη συνεργασία με τη Δύση, παρά ενίσχυση των δήθεν «ειρηνιστικών κινημάτων». Τελικά δε, ούτε η μία ούτε η άλλη τακτική ευτύχησαν. Το σύστημα κατέρρευσε οριστικά στις αρχές της δεκαετίας του 1990 με αφετηρία την πτώση του τεύχους του Βερολίνου το Νοέμβριο 1989.

Στο μεταξύ, πρόεδρος των ΗΠΑ είχε εκλεγεί ο υποψήφιος των Δημοκρατικών Μπιλ Κλίντον, ο οποίος προωθούσε την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, κρίνοντας ότι η κατάρρευση του Κομμουνισμού θα οδηγούσε Κίνα και Ρωσία στον δυτικό διεθνή καταμερισμό της εργασίας. Και σε αυτόν τον τελευταίο ήθελε η Αμερική να έχει τον πρώτο λόγο, αξιοποιώντας τη διεθνή νομισματική της κυριαρχία.

Την ίδια περίοδο, μια μερίδα Αμερικανών οικονομολόγων, φιλικών προς τους Ρεπουμπλικάνους, τάσσονταν κατά της πολιτικής αυτής και επέκριναν τη θεωρία του «τρίτου δρόμου» που είχε διατυπώσει ο Βρετανός σοσιαλδημοκράτης Άντονι Γκίντενς, σύμβουλος του μετέπειτα Βρετανού πρωθυπουργού Τόνυ Μπλαιρ.

Όλα αυτά επηρέασαν τον υπό πτώχευση το 1994 κτηματομεσίτη Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος διατηρούσε στενές σχέσεις με Ρώσους «φυγάδες» και διπλωμάτες στις ΗΠΑ. Εξάλλου αν απέφυγε την πτώχευση το οφείλει στην ισχυρή οικονομική βοήθεια που δέχθηκε από ρωσικών κεφαλαίων επενδυτικό Ταμείο.

Άνθρωποι εξάλλου που συνεργάζονταν με το παραπάνω fund, έφεραν τον Τραμπ σε επαφή με το περιβάλλον Πούτιν, το οποίο ήταν εχθρικό προς τον τότε Ρώσο πρόεδρο Γιέλτσιν.

Στο επίπεδο αυτό, ο Ντόναλντ Τραμπ, άρχισε να ενδιαφέρεται και να αναλύει με συμβούλους του, τις αντιδυτικές ομιλίες του Ρώσου προέδρου Πούτιν, για τον οποίον έτρεφε μεγάλη συμπάθεια. Διαπίστωσε έτσι ότι ο Πούτιν δεν κατηγορούσε τη Δύση για το «καπιταλιστικό της σύστημα» αλλά για την ηθική και πολιτική της παρακμή.

«Ως καιροσκόπος καπιταλιστής», λέει ο Στηβ Μπάνον πρώην σύμβουλος επικοινωνίας του Τραμπ, «ο τότε κτηματομεσίτης συνειδητοποίησε ότι για τη Ρωσία το πρόβλημα της δεν ήταν ο καπιταλισμός, αλλά η φιλελεύθερη δημοκρατία».

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον έτσι ο μετέπειτα Αμερικανός πρόεδρος, άρχισε να μελετά και να εμπνέεται από θέσεις του Ρώσου φιλόσοφου Αλεξάντερ Ντούνγκιν, γνωστού για τις θέσεις του περί της αναβίωσης μιας μεγάλης Ρωσίας. Λέγεται μάλιστα ότι η τραμπική ιδεολογία του MAGA (Make America Great Again), αφετηρία έχει τις θέσεις Ντούνγκιν για μια μεγάλη ρωσική αυτοκρατορία, κυρίαρχη στο χώρο της Ευρασίας.

Από το βιβλίο επίσης του Ρώσου φιλόσοφου «Περί Τέταρτης Πολιτικής θεωρίας» ο Ντόναλντ Τραμπ, κατά τον Στήβ Μπανον, άρχισε να αναπτύσσει την αντιπάθειά του για την Ευρωπαϊκή Ένωσηκαι να προωθεί τη διάλυση της μέσω της στήριξης ακροδεξιών και εθνικιστικών πολιτικών σχηματισμών.

Ας σημειωθεί επίσης ότι τα τελευταία χρόνια, ο Ντούνγκιν έχει αναπτύξει σχέσεις με υποστηρικτές του Τραμπ, συμμετέχοντας σε συνεντεύξεις με διακεκριμένες προσωπικότητες των αμερικανικών media, όπως ο Τάκερ Κάρλσον και ο Άλεξ Τζόουνς. Στα podcast τους, επιτίθεται στο «wokeism», τους ακτιβιστές τρανς και τον Τζορτζ Σόρος, φτάνοντας να δηλώσει ότι το σύστημα της παγκοσμιοποίησης είναι υπεύθυνο για την κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία.

Η συγχρονισμένη πολιτική στάση του Τραμπ και του Πούτιν, που υποστηρίζουν την ανάγκη τερματισμού του πολέμου στην Ουκρανία, φαίνεται να ευνοεί τις φιλοσοφικές αναζητήσεις του Ντούνγκιν. «Ενδιαφέρομαι για τον Τραμπ και τον Τραμπισμό», ανέφερε σε συνέντευξή του στην The Wall Street Journal.

Αξίζει να σημειώσουμε επίσης ότι στο μέτρο που ο Τραμπ «παίζει» και με τη χριστιανική θρησκεία, η φιλοσοφία του Ντούνγκιν περιλαμβάνει την προώθηση στην Ευρασία της Ορθόδοξης Χριστιανικής ιδεολογίας, με ιδιαίτερη έμφαση στην ενοποίηση των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών και στη διατήρηση της ρωσικής ταυτότητας. Ο ίδιος θεωρεί ότι ο Τραμπ μπορεί να βοηθήσει τη Ρωσία να ανακτήσει την επιρροή της, μειώνοντας την αμερικανική κυριαρχία στην παγκόσμια σκηνή.

Από αυτά που προηγούνται γίνεται προφανές ότι η περίπτωση του Ντόναλντ Τράμπ και της επιρροής του στις αμερικανικές εξελίξεις δεν είναι διόλου απλή και κυρίως δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με ξεπερασμένα κριτήρια άλλων εποχών.

Ο αναδυόμενος στην Αμερική «δημοκρατικός αυταρχισμός» σε συνδυασμό με την τεχνητή νοημοσύνη και την επικοινωνιακή δύναμη των κοινωνικών μέσων, μπορεί να αποτελέσει εκρηκτικό πολιτικό κοκτέιλ των μέσων του 21ου αιώνα.