Αρκετοί  αποδίδουν αυτή την εξέλιξη στην απώλεια εμπιστοσύνης της επενδυτικής κοινότητας απέναντι στις κυβερνήσεις  και στη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών που έχει οδηγήσει σε σημαντική αύξηση του δημοσίου χρέους προς το ΑΕΠ. 

Είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι η γεωπολιτική, το αυξανόμενο χρέος και οι χαμηλές πραγματικές αποδόσεις ωθούν σταδιακά περισσότερους μακριά από τα χαρτονομίσματα και άλλο «χάρτινο» ενεργητικό προς το «σκληρό» όπως ο χρυσός.     

Στο γράφημα, τα αμερικανικά μακροπρόθεσμα ομόλογα εμφανίζονται να έχουν χάσει πάνω από 70% της αξίας τους έναντι του χρυσού τα τελευταία 12 χρόνια. Κάτι που αρκετοί συνδέουν με τις πωλήσεις αμερικανικών ομολόγων από την Κίνα, τη Ρωσία κ.λπ. και τις αγορές χρυσού. Όμως, μειώσεις θέσεων κατέγραψαν επίσης αμερικανικές ασφαλιστικές εταιρείες και συνταξιοδοτικά ταμεία ενώ άλλες ξένες χώρες, όπως η Ιαπωνία, αύξησαν τις θέσεις τους. 

Η Ευρώπη μπορεί να μην είναι πρωταγωνίστρια στον αγώνα δρόμου ταχύτητας που δίνουν οι ΗΠΑ και η Κίνα για κυριαρχία στη Τεχνητή Νοημοσύνη (ΑΙ), όμως αρκετοί πολίτες ευρωπαϊκών χωρών χρησιμοποιούν την ΑΙ για προσωπική τους  χρήση, στην εργασία και στην  εκπαίδευσή τους.

Σύμφωνα λοιπόν με το σχετικό διάγραμμα που παραθέτει ο Visual Capitalist και το οποίο βασίζεται σε έρευνα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε άτομα ηλικίας 16-74 ετών για το 2025, το 34% των κατοίκων της ευρωζώνης και το 32% της ΕΕ χρησιμοποιούσε την ΑΙ.

Από την άλλη πλευρά, ο χρυσός θεωρείται ασφαλές καταφύγιο σε περιόδους υψηλού πληθωρισμού και γεωπολιτικών εντάσεων αλλά και εναλλακτική στη μείωση της αγοραστικής δύναμης των παραστατικών νομισμάτων.

Με τον αργό στα 93 δολάρια το βαρέλι και την τιμή του χρυσού στα 4.740  δολάρια η ουγκιά χθες το βράδυ, μια ουγκιά θα αγόραζε 51 περίπου βαρέλια. Τα τελευταία 50 χρόνια, η αναλογία είναι 21 βαρέλια  ανα ουγκιά. 

Επομένως, ο λόγος είναι πολύ πάνω από τον ιστορικό μέσο όρο που ήταν ακόμη χαμηλότερος, κάπου 12 με 16 βαρέλια τα τελευταία 150 χρόνια.  Εξυπακούεται ότι υπήρξαν περίοδοι που είδαμε ακόμη πιο ακραίες τιμές. Κατά την διάρκεια της πανδημίας το 2020, μια ουγκιά χρυσού έφθασε να αγοράζει 90 και πλέον βαρέλια αμερικανικού αργού λόγω της κατάρρευσης της τιμής του τελευταίου. Αντίθετα, την περίοδο της  Μεγάλης  ‘Υφεσης το 2008,  μια ουγκιά αγόραζε μόλις 6 βαρέλια πετρέλαιο.

Δεν είναι τυχαίο ότι η τιμή του πετρελαίου βρισκόταν στα 20 δολάρια το βαρέλι στις αρχές του 21ου αιώνα και ξεπέρασαν τα 140 δολάρια το 2014. Ο αποκαλούμενος σούπερ κύκλος έχει αναμφισβήτητα την στάμπα της Κίνας. Όμως, δεν θα ήταν τόσο ισχυρός αν οι επενδύσεις σε νέα παραγωγή μετάλλων κ.τ.λ. δεν ήταν τόσο χαμηλές τα πρώτα χρόνια.

Μερικοί πιστεύουν ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για ένα νέο υπέρ-κύκλο στα εμπορεύματα και θεωρούν ότι οι αγορές τις αγνοούν. Ποιες είναι αυτές; 

Η κατασκευή μεγάλων data centers που η ΑΙ χρειάζεται, τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τα δίκτυα ηλεκτρισμού  και γενικά η μετάβαση σε άλλες μορφές ενέργειας. Για να γίνουν πραγματικότητα όλα αυτά χρειάζονται μεγάλες ποσότητες χαλκού, λιθίου, σπάνιων γαιών κ.τλ. που η αγορά δεν μπορεί να παράγει χωρίς νέες μεγάλες επενδύσεις που χρειάζονται χρόνο.

Συγκεκριμένα, ο αντίστοιχος πορτογαλικός ΟΔΔΗΧ  δανείσθηκε 1,99 δισ. γουάν ή 249 εκατ. ευρώ μέσω ιδιωτικής τοποθέτησης στο πλαίσιο του EMTN (Euro Medium-Term Notes), εκδίδοντας 8ετή ομόλογα.

Τα ομόλογα φέρουν σταθερό κουπόνι 1,765% και το τελικό κόστος μετά την αντιστάθμιση κινδύνου για το νόμισμα και το επιτόκιο ήταν χαμηλότερο από εκείνο που θα πλήρωνε αν έβγαζε κρατικά ομόλογα σε ευρώ στη δευτερογενή αγορά.  Τα ομόλογα πουλήθηκαν στην εξωχώρια αγορά γουάν, γνωστή ως dim sum bonds. 

Με άλλα λόγια, το κόστος χρηματοδότησης ήταν συγκριτικά φθηνότερο και γι’ αυτό η Πορτογαλία επέλεξε να δανειστεί σε γουάν. Φυσικά, η έκδοση είναι πολύ μικρή αλλά αυτό συνήθως συμβαίνει όταν πρώτα δοκιμάζει κάποιος μια νέα αγορά.