Οι κίνδυνοι στο ράλι των αναδυόμενων αγορών

Η επιβολή περιορισμών στην εισροή επενδυτικών κεφαλαίων αποτελεί μία συνετή κίνηση, τουλάχιστον για τις αναδυόμενες. Η υπερβολική ρευστότητα έχει οδηγήσει αρκετές από αυτές σε έκρηξη και πιο κοντά στη φούσκα.

Δημοσιεύθηκε: 23 Οκτωβρίου 2009 - 13:08

Οι κίνδυνοι στο ράλι των αναδυόμενων αγορών

Η υφήλιος έχει πλημμυρίσει από ρευστότητα χάρη στη γενναιοδωρία των κεντρικών τραπεζών των ανεπτυγμένων χωρών. Όμως αρχίζει να εξαπλώνεται και αλλού. Έχουν καταγραφεί σαφείς ενδείξεις έκρηξης σε αρκετές χώρες από το Περού (του οποίου η αγορά έχει ενισχυθεί 139%), την Ινδονησία (με άνοδο 112%) έως την Τουρκία (με άνοδο 99%). Πρόκειται για "φούσκες" που ενδέχεται να σκάσουν σύντομα.

Δεν θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό. Ένας τρόπος για την "ακίνδυνη υποδοχή" ρευστότητας για τις περισσότερες χώρες είναι να φροντίσουν να την… αποστειρώσουν. Όμως η αύξηση των τόκων στα κρατικά ομόλογα μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα τη δημοσιονομική εικόνα κάποιων χωρών. Φυσικά, υπάρχει η δυνατότητα να αφήσουν τη ρευστότητα να εισέλθει και να επιτρέψουν στις αγορές να τη διαχειριστούν με τον καλύτερο τρόπο. Έτσι ο πληθωρισμός παραμένει σε χαμηλά επίπεδα και ταυτόχρονα η οικονομία παύει να εξαρτάται από τις εξαγωγές - συμβουλή που έχει δοθεί στην Κίνα.

Ακόμη όμως και αυτές οι πρακτικές μπορεί να αποδειχτούν αναποτελεσματικές. Η πραγματική αξία του ρεάλ της Βραζιλίας (σε βάση trade-weight) έχει ενισχυθεί 29%. Όμως, η αγορά της χώρας έχει σημειώσει άνοδο 133%. Αποτέλεσμα η Βραζιλία να επιβάλει φόρο στις κεφαλαιακές εισροές. Πιθανώς να ακολουθήσουν κι άλλοι.

Δύο από τους πιθανότερους υποψήφιους δεν είναι άλλοι από τη Νότια Αφρική και την Τουρκία. Όμως και οι δύο χώρες -σε πλήρη αντίθεση με τη Βραζιλία- έχουν ανάγκη τις κεφαλαιακές εισροές. Ως εκ τούτου πολύ δύσκολα θα επιβάλουν φόρο σε αυτές.

Στη Λατινική Αμερική, ιδιαίτερα σε κράτη όπως η Χιλή και η Κολομβία, υπάρχει ιστορικό προηγούμενο ελέγχου των κεφαλαίων. Το ίδιο ισχύει και στην Ασία, μόνο που σε αυτήν την περίπτωση ο έλεγχος αφορά στα κεφάλαια που εξάγονται (κάτι ανάλογο είχε συμβεί και στις ΗΠΑ στις δεκαετίες '60 και '70).

Τα μελλοντικά κράτη-μέλη της Ε.Ε. έχουν διαφορετική στάση. Η διευκόλυνση στη διακίνηση κεφαλαίων αποτελεί όρο για την είσοδο στην Ένωση. Όμως οι περισσότερες χώρες -δικαιολογημένα δεν τον έπραξαν κατά τη διάρκεια της κρίσης- οφείλουν να λάβουν μέτρα.

Στο παρελθόν ο έλεγχος στη διακίνηση κεφαλαίων ήταν αποτέλεσμα… απελπισίας. Σήμερα έχουν αλλάξει οι αιτίες που τον προκαλούν. Πολιτικές οι οποίες στοχεύουν στον περιορισμό της υπεράριθμης ρευστότητας που έρχεται από το εξωτερικό μπορούν να θεωρηθούν συνετές.

Άλλωστε, σε αρκετές αναδυόμενες αγορές η ανάκαμψη με ρυθμούς ταχύτερους από τις προβλέψεις και η αύξηση επιτοκίων ίσως οδηγήσει σε εκτεταμένο carry trade. Ως εκ τούτου μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε δυναμική επιστροφή πολιτικών που αφορούν στους περιορισμούς στη διακίνηση κεφαλαίων.

© The Financial Times Limited 2009. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation