Δώρο Τραμπ στον Πούτιν η διάλυση της Ευρώπης

Για διαφορετικούς λόγους, ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Βλαντίμιρ Πούτιν, έχουν τον ίδιο στόχο: την αποδυνάμωση ή και διάλυση της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι δε Κινέζοι, αυτό το «γεωπολιτικό παίγνιο», το παρακολουθούν με χαμόγελα ικανοποίησης που κρύβουν πολλά.

Ο Τραμπ θεωρεί την Ευρώπη μια γραφειοκρατική οντότητα που ανταγωνίζεται εμπορικά τις ΗΠΑ, την ώρα που παρασιτικά απολαμβάνει της αμυντικής προστασίας τους. Στη σημερινή γεωπολιτική συγκυρία, κατά τον Αμερικανό πρόεδρο, η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες για την ανάπτυξη και ασφάλεια της και να αποδεσμεύσει τις ΗΠΑ από τις αμυντικές της δαπάνες.

Επίσης, ο Τραμπ, όπως έχει γράψει και δηλώσει στο παρελθόν, πριν ακόμα ασχοληθεί ενεργά με πολιτική, το ευρωπαϊκό μεικτό πολιτικό σύστημα, απαλλαγμένο από υψηλές αμυντικές δαπάνες, προβάλλει διεθνώς ένα κοινωνικό πρότυπο προστασίας που είναι ευάλωτο και αναποτελεσματικό.

Υποκριτικές και παραπλανητικές θεωρεί ο Τραμπ και τις οικολογικές ευαισθησίες της Ευρώπης, οι οποίες, τονίζει, χρησιμοποιούνται ως ανταγωνιστικό εργαλείο, εις βάρος της επιχειρηματικότητας και της ανόδου του διεθνούς εμπορίου.

«Οι περί κλιματικής αλλαγής θεωρίες», από το 2010 έχει δηλώσει ο Τραμπ, «είναι ευρωπαϊκή εφεύρεση, που στην ουσία επιδιώκει να πλήξει τις γεωργικές επιδόσεις χωρών που ανταγωνίζονται την Ευρώπη».     

Σοβαρές  είναι επίσης οι ευθύνες που καταλογίζει ο Τραμπ στη μεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε., την οποίαν θεωρεί ευνοϊκή για την εξάπλωση του Ισλάμ στη Δύση, υπό το πρόσχημα της δημογραφικής κάμψης που παρατηρείται σε πολλές δυτικές χώρες.

Μέσω της μετανάστευσης επίσης, ο Αμερικανός πρόεδρος θεωρεί ότι προωθείται και το εμπόριο ναρκωτικών στο δυτικό κόσμο, το οποίο πέραν των ΗΠΑ, κάνει ήδη θραύση σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, το Ην. Βασίλειο και η Ισπανία. Η τελευταία διατύπωσή του στην ομιλία του στο Νταβός ότι «...δεν αναγνωρίζει την Ευρώπη που αγαπά», δεν είναι άμοιρη της περί εμπορίου ναρκωτικών αντίληψής του.  

Από ιδεολογικής πλευράς, αυτό που είναι σίγουρο για τον Ντόναλντ Τραμπ, το βλέπει κανείς στην πίστη του για τον ιδιωτικό τομέα. Ο τελευταίος, κατά την άποψή του παρεμποδίζεται αδικαιολόγητα από κανονισμούς, ρυθμίσεις, φόρους. Ο ίδιος είναι καπιταλιστής που δεν πλήρωσε ποτέ φόρους, γεγονός που, όπως λέει, δείχνει απλώς ότι ήταν καλός επιχειρηματίας. Αλλά για τους άλλους, τους λιγότερο καπιταλιστές από τον ίδιο, οι ρυθμίσεις θα πρέπει να απλοποιηθούν ή να καταργηθούν και η φορολογία θα πρέπει να μειωθεί.

Συνεπής με αυτή την άποψη είναι η πεποίθησή του ότι οι φόροι στο κεφάλαιο πρέπει να είναι χαμηλότεροι από τους φόρους στην εργασία. Κατά τον Τραμπ οι επιχειρηματίες είναι αυτοί που δημιουργούν θέσεις εργασίας και όχι οι κρατικοί γραφειοκράτες. Στο επίπεδο αυτό, ο Τραμπ δεν απέχει από σχετικές πολιτικές των προκατόχων του.

Η ιδιαιτερότητά του από την άποψη αυτή είναι ότι συνδέει τις νέες θέσεις εργασίας με την υψηλή τεχνολογία αφενός και την παραδοσιακή βιομηχανία αφετέρου. Πρόκειται για έναν πολύπλοκο συνδυασμό που απαιτεί ειδική ανάλυση. Πλην όμως έχει πολλές θετικές πλευρές.

Σε κάθε περίπτωση, ο Τραμπ πιστεύει σε μια «νέα επιχειρηματικότητα», η οποία για να εξαπλωθεί πρέπει να προστατευθεί. Και αυτό δεν μπορεί να συμβεί στο μέτρο που ο διεθνής ανταγωνισμός, κατά τη γνώμη του, είναι άνισος. Άρα απαιτούνται δόσεις μερκαντιλισμού, για να αποκατασταθούν ευνοϊκές συνθήκες για τις ΗΠΑ, κυρίαρχη δύναμη στη Δύση.

Όπως υποστηρίζει ο γνωστός Σερβο-Αμερικανός καθηγητής Μπράνκο Μιλάνοβιτς, φιλικός προς τη σοσιαλδημοκρατία, ο Αμερικανός πρόεδρος θέλει να επιβάλλει διεθνώς ένα νέο πρότυπο γεωπολιτικών σχέσεων το οποίο αποκαλεί εθνικιστικό ιμπεριαλισμό.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ισχυρίζεται με αρκετά επιχειρήματα, ότι ο Τραμπ επιστρέφει στην εξωτερική πολιτική των «πατέρων - ιδρυτών» των ΗΠΑ, οι οποίοι ως γνωστόν απεχθάνονταν τις «ξένες εμπλοκές». Οι ΗΠΑ κατά την άποψή τους, την οποίαν εν μέρει αποδέχεται και ο Τραμπ, είναι ένα ισχυρό και πλούσιο έθνος, που φροντίζει τα συμφέροντά του, αλλά δεν είναι ένα «απαραίτητο έθνος» με τον τρόπο που το όρισε η Μαντλίν Ολμπράιτ.

Δεν είναι ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών να διορθώνουν κάθε λάθος στον κόσμο (κατά την αισιόδοξη ή ιδιοτελή άποψη αυτού του δόγματος), ούτε να σπαταλούν ανθρώπους και κεφάλαια.

Γιατί ο Τραμπ αντιπαθεί τον ιμπεριαλισμό που έχει γίνει κοινή πολιτική και για τα δύο αμερικανικά κόμματα από το 1945 και μετά; Είναι δύσκολο να πει κανείς, αλλά νομίζω ότι ενστικτωδώς τείνει να υποστηρίζει τις αξίες των ιδρυτών πατέρων και ανθρώπων όπως ο Ρεπουμπλικάνος αντίπαλος του Γούντροου Γουίλσον, ο Γουίλιαμ Ταφτ, ο οποίος πίστευε στην οικονομική ισχύ των ΗΠΑ και δεν έβλεπε την ανάγκη να μετατρέψει αυτή τη δύναμη σε ηγεμονική πολιτική κυριαρχία στον κόσμο.                           

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Τραμπ θα εγκαταλείψει την ηγεμονία των ΗΠΑ, διότι, όπως έγραψε ο Θουκυδίδης: «δεν είναι πλέον δυνατόν να εγκαταλείψετε αυτή την αυτοκρατορία, αν και μπορεί να υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που με διάθεση ξαφνικού πανικού και με πνεύμα πολιτικής απάθειας πιστεύουν πραγματικά ότι αυτό θα ήταν κάτι ωραίο και ευγενές.

Η αυτοκρατορία σας μοιάζει πλέον με τυραννία: μπορεί να ήταν λάθος να την δημιουργήσετε - είναι σίγουρα επικίνδυνο να την αφήσετε να διαλυθεί». Αλλά υπό το πρίσμα των εμποροκρατικών αρχών του Τραμπ, η πολιτική του αναμένουμε ότι θα κάνει τους συμμάχους των ΗΠΑ να πληρώσουν πολύ περισσότερα για τη διατήρηση αυτής της αυτοκρατορίας.

Τέλος, η νέα αυτοκρατορία, προφανώς θα επιχειρήσει να δημιουργήσει και νέους θεσμούς, όπως η περίφημη «Επιτροπή Ειρήνης» στους οποίους θα συνωστίζονται έναντι 1 δισ. δολαρίων οι πιο αυταρχικοί ηγέτες του πλανήτη και αυτοί που συμμερίζονται τις περί εξουσίας τραμπικές θέσεις.

Όλα αυτά είναι καλά νέα για τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν, ο οποίος προβλέπει αισθητή αποδυνάμωση της αμυντικής Ευρώπης το λιγότερο για μια πενταετία, γεγονός που θα του επιτρέψει να ενισχύσει τη θέση του έναντι των Κινέζων «φίλων» του στη συμμαχία BRICS.

Παράλληλα, όμως, η διεθνής ενίσχυση του πολιτικού αυταρχισμού, θα κάνει μικρότερη και όχι μεγαλύτερη την Αμερική, κοιτίδα της φιλοσοφικής αηδίας του wokism ήτοι των θεωριών της αφύπνισης και μη χειρότερα.