Βάλτε τέλος στο κράτος-λάφυρο

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Σκάνδαλα αντί μεταρρυθμίσεων εμφανίζονται να κυριαρχούν επί των ημερών της παρούσας κυβέρνησης, δίδοντας την εντύπωση στους πολίτες πως όσοι κρατούν τα ηνία του τόπου είτε δεν θέλουν είτε δεν μπορούν να αναχαιτίσουν τη διαφθορά.

Μετά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το οποίο ακόμη ταλανίζει τον τόπο μας και εκθέτει τη χώρα στην ΕΕ, το πόρισμα της Αρχής για την καταπολέμηση της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομη δραστηριότητα επανέφερε στην επικαιρότητα τα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης, που είχαν απασχολήσει και παλαιότερα επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη (σκόιλ ελικικού) ενώ πλέον προκύπτει και νέα εστία με οσμή σκανδάλου από τον ΟΠΕΚΑ.

Πρόκειται για φαινόμενα τα οποία, αν και τελούν πλέον υπό δικαστική διερεύνηση, κλονίζουν την εμπιστοσύνη των πολιτών όσον αφορά την ποιότητα της διαχείρισης δημοσίου χρήματος στον τόπο μας και εκθέτουν τη χώρα στο εξωτερικό, ιδίως έναντι των κοινοτικών μας εταίρων, τα χρήματα των οποίων διασπαθίζονται, κατά κανόνα, από κοινού με εκείνα του Έλληνα φορολογούμενου.

Όλα αυτά, δε, ενώ οι πολίτες αναμένουν από την κυβέρνηση μέτρα για τη βελτίωση της καθημερινότητάς τους, τις επιπτώσεις της ακρίβειας, την πλημμελή λειτουργία των τομέων Υγείας και Παιδείας, την εξάλειψη της γραφειοκρατίας και τόσων άλλων τινών που εξακολουθούν να τους ταλανίζουν.

Αντ’ αυτών, καθίστανται, με συνεχή και αδιάκοπο ρυθμό, αποδέκτες μίας αχλής αδιαφάνειας που σχετίζεται με όλες αυτές τις υποθέσεις διαφθοράς, γεγονός το οποίο ενισχύει την αίσθησή τους ότι διαβιούν σε ένα κράτος-λάφυρο. Όχι αναγκαστικά επειδή αυτό νέμεται κομματικά, όσο κυριότερα επειδή επικρατεί η αίσθηση -και ενισχύεται από όσα έρχονται στη δημοσιότητα- ότι απουσιάζει η εποπτεία.

Λωποδύτες και «επιτήδειοι» πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Ο κάθε συνεπής φορολογούμενος αυτής της χώρας, όμως, πρέπει να έχει την αίσθηση -αν όχι τη βεβαιότητα- ότι τα χρήματα που καταβάλλει στον δημόσιο κορβανά τελούν υπό χρηστή διαχείριση και δεν αποτελούν λεία του κάθε κυκλώματος, κομματικού, γραφειοκρατικού ή άλλου. Αυτή η αίσθηση, δε, σήμερα απουσιάζει.

Εάν η Ελλάδα χρεοκόπησε, περίπου, προ δεκαπενταετίας, τούτο δεν συνέβη μόνον εξαιτίας των διαβόητων δίδυμων ελλειμμάτων (δημοσιονομικού και εμπορικού). Τούτο συνέβη, κυρίως, εξαιτίας της απώλειας της αξιοπιστίας της. Δεν μας πίστευαν και δεν μας δάνειζαν. Έχοντας διαπιστώσει, επανειλημμένως, την ύπαρξη αδιαφάνειας, ψεύδους και πελατειακών σχέσεων. Γιατί να το κρύψουμε άλλωστε;

Έκτοτε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι και έχει υπάρξει σημαντική πρόοδος, στην οποία πλέον στέκουν ως ανάχωμα όλα αυτά τα σκάνδαλα διαφθοράς, μικρά ή μεγαλύτερα, που έρχονται στο φως της δημοσιότητας. Σε αυτόν τον κατήφορο, όμως, πρέπει να μπει ένα τέλος.

Όχι μόνο διακυβεύεται εκ νέου η αξιοπιστία της χώρας, όχι μόνον πλήττεται το αίσθημα των πολιτών ως προς την ποιότητα διακυβέρνησης, κυριότερα, εμπεδώνεται εκ νέου μία κουλτούρα που θέλει το κράτος ως λάφυρο στα χέρια των κάθε λογής επιτηδείων.

Εάν αυτό το αίσθημα, δε, συνδυαστεί και με την απουσία πραγματικής διάκρισης των εξουσιών και τις δυσλειτουργίες που παρατηρούνται στη διαδικασία απονομής δικαιοσύνης στον τόπο μας, τότε καθίστανται ευχερέστερα αντιληπτοί οι λόγοι για τους οποίους, πλέον, οι πολίτες δεν περιβάλλουν τους θεσμούς της χώρας με την προσήκουσα εμπιστοσύνη.

Πρόκειται, όμως, για έναν φαύλο κύκλο που -κάποτε- πρέπει να τερματιστεί. Η συνέχισή του ουδένα συμφέρει σε αυτόν τον τόπο.