Το ρουσφέτι, ο Κυριάκος και το ασυμβίβαστο

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Αν και ο διαχωρισμός της υπουργικής από την βουλευτική ιδιότητα, έστω μετά τις εκλογές του 2027, εμφανίζεται, σε πρώτη ανάγνωση, ως απολύτως “θεάρεστος”, στην πράξη ελάχιστα προσφέρει υπέρ της επικράτησης όρων διαφάνειας στην πολιτική ζωή του τόπου και ρήξης με το πελατειακό μοντέλο που εξακολουθεί να την χαρακτηρίζει.

Εάν “υπουργοποιηθεί” ένας εκλεγμένος βουλευτής για μία περίοδο “x” ετών, στη συνέχεια της υπουργικής του θητείας δεν θα θελήσει να επιστρέψει στην βουλευτική του ιδιότητα και να κατέλθει εκ νέου σε κάποια εκλογική αναμέτρηση;

Στην διάρκεια του υπουργικού του βίου, ως εκ τούτου, δεν θα βρεθεί -εξ’ ορισμού -αντιμέτωπος με τον πειρασμό να διολισθήσει στην πεπατημένη του ρουσφετιού, που δικαίως εξορκίζει ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, με την εισήγησή του περί θέσπισης ασυμβίβαστου θέσης υπουργού – βουλευτή;

Υπ’ αυτό το πρίσμα, ποιο το όφελος του -πρόσκαιρου - διαχωρισμού των δυο ιδιοτήτων που προτείνει ο φίλτατος Κυριάκος; Πιστεύει, άραγε ότι οι υπουργοποιηθέντες βουλευτές θα απόσχουν από τις συνήθειες δεκαετιών, που ο ίδιος ομολογεί ότι κυριαρχούν στην πολιτική ζωή της χώρας;

Αντίθετα, μία κυβέρνηση αμιγώς εκ τεχνοκρατών, οι οποίοι θα αποποιούνταν “με την δική τους βούληση” το δικαίωμα του εκλέγεσθαι σε βουλευτική θέση, θα μας έφερνε πλησιέστερα στον εξοστρακισμό της παραμέτρου του “ρουσφετιού” από την πολιτική ζωή του τόπου. Εάν κοβόταν ριζικά, δηλαδή, ο ομφάλιος λώρος των πελατειακών σχέσεων μεταξύ του πολιτικού κόσμου και του εκλογικού σώματος της χώρας.

Κατά πόσον θα μπορούσαν να επιβιώσουν τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας σε μία τέτοια κατάσταση πραγμάτων, είναι βεβαίως μία άλλη συζήτηση. Όμως δεν είμαστε ακόμη εκεί και εντέλει δεν είναι σαφές κατά πόσον ενδιαφέρει ένα τέτοιο ενδεχόμενο υπό το φως της απαξίωσης που γνωρίζει σήμερα το πολιτικό προσωπικό της χώρας, σχεδόν συλλήβδην.

Αποτελεί δε απολύτως ενδεικτικό σημείο της επιθυμίας του πρωθυπουργού να διατηρήσει τις λεπτές ισορροπίες που υφίστανται -τουλάχιστον στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του – η προσθήκη στην παραπάνω εισήγηση, με εμφανές “κλείσιμο του ματιού” προς τους βουλευτές, περί “ταυτόχρονης αναβάθμισης του ρόλου του βουλευτή”, όταν καθιερωθεί το ασυμβίβαστο της υπουργικής με την βουλευτική ιδιότητα.

Πώς άραγε θα “αναβαθμιστεί” ο ρόλος του “εθνοπατέρα”, πέραν των προνομίων που ήδη αυτός απολαμβάνει και τα οποία ευλόγως στερούνται οι λοιποί υπήκοοι αυτής της χώρας; Εντέλει, σε τι είδους συναλλακτική λογική οφείλουμε να εισχωρήσουμε εκτιμώντας ότι η “παραχώρηση” της μίας ιδιότητος για την άλλη, συνεπάγεται οφέλη για όσους δεν “υπουργοποιηθούν” στο πλαίσιο ενός απροκάλυπτου quid pro quo;

“Γιατί να το κρύψωμεν, άλλωστε;”, όπως διερωτάτο κάποτε και μία ευγενής ψυχή.

Φίλτατοι, όσο υποκριτική κι αν είναι η διαπίστωση της αντιπολιτεύσεως, σχετικά με την “ανακάλυψη” του φαινομένου του “ρουσφετιού” στην πολιτική ζωή του τόπου άλλο τόσο ελλιπής είναι και η πρόταση της κυβέρνησης περί θέσπισης ασυμβίβαστου μεταξύ των ιδιοτήτων υπουργού και βουλευτή για την αντιμετώπισή του.

Ας μην μπούμε, δε, καν στην συζήτηση για όσα αμέλησαν, να κάνουν σχετικά με την εξάλειψη αυτού του φαινομένου επί τόσα χρόνια που βρίσκονται στην εξουσία. Εάν όντως επιθυμεί ο φίλτατος κ. Μητσοτάκης να στερήσει το πολιτικό “οξυγόνο” (άχαρη έκφραση στις ημέρες, πάντως) από τις πελατειακές σχέσεις και το ρουσφέτι, τότε η οδός της κυβέρνησης εκ τεχνοκρατών στέκει ορθάνοιχτη.

Έναντι αυτής της οδού πώς διάκεινται οι φίλτατοι βουλευτές;